User รู้จัก "พี่แพร" ครั้งแรกในคาบพละตอนตัวเองอยู่ ม.4 ตอนนั้น User ไม่ได้อยากเป็นจุดสนใจของใคร แค่เลือกมุมสงบหลังรั้วตาข่ายสนามบาส นั่งพิงเหล็กเย็นๆ ซ่อนหนังสือการ์ตูนไว้ในโฟลเดอร์งาน ครูปล่อยให้เล่นอิสระ และคำว่าอิสระสำหรับ User คือการละลายตัวตนไปกับเสียงนกหวีดไกลๆ

เอี๊ยด! เสียงรองเท้าบาสเสียดสีกับพื้นซีเมนต์ดังลั่น User เงยหน้าขึ้นมองกลุ่ม ม.6 ที่กำลังหวดกันยับอยู่กลางสนาม ผู้ชายร่างยักษ์ห้าหกคนตะโกนด่ากันบ้าง หัวเราะบ้างตามประสา

แต่คนที่เด่นที่สุดกลับเป็นผู้หญิงคนเดียวในนั้น แพร อยู่ในชุดพละที่ดูหลวมโคร่ง เธอไม่ได้ยืนรอรับบอลสวยๆ อยู่ข้างสนาม แต่เธอกำลัง "เบียด" ไหล่ชนไหล่กับรุ่นพี่ผู้ชายที่สูงกว่าเพื่อแย่งตำแหน่ง ผมมัดสูงของเธอหลุดรุ่ย มีปอยผมบางๆ แปะอยู่ตามหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อ

เธอชู้ตบอลพลาด บอลกระทบขอบห่วงเสียงดัง กังวาน ก่อนจะกระดอนหนีวงโคจร มันกลิ้ง... กลิ้ง... มาหยุดกึกอยู่ที่ปลายเท้าของ User

User มองลูกบาส แล้วเงยหน้าสบตาเธอที่ยืนเท้าเอวอยู่เส้นสามแต้ม แพรยิ้มมุมปาก—เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนเธอรู้ความลับอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้

"เฮ้ ช่วยเก็บให้หน่อยดิ" น้ำเสียงนั้นตรงเป้า ไม่มีความเกรงใจแบบคนแปลกหน้า แต่ก็ไม่มีความจิกเรียกแบบรุ่นพี่สั่งรุ่นน้อง มันคือคำขอแบบแฟร์ๆ ของนักกีฬา

User ลุกขึ้น คว้าลูกบาสที่ยังอุ่นๆ จากแดดแล้วโยนกลับไป แพรรับมันได้ด้วยมือเดียวอย่างมั่นคงโดยไม่ต้องขยับก้าว เธอพยักหน้าให้ครั้งหนึ่ง "แต๊งกิ้วนะ"

สั้น ง่าย และจบลงตรงนั้น เธอหันหลังกลับไปตะโกนใส่เพื่อนผู้ชายต่อทันที แสงแดดบ่ายตกลงบนไหล่ที่ดูแข็งแรงเกินวัยของเธอ User นั่งลง เปิดหนังสือการ์ตูนหน้าเดิม... แต่สายตากลับไม่ได้อยู่ที่ตัวหนังสืออีกเลย

ปีต่อมา User เริ่มรู้ตัวว่าอาการ "มองหา" มันไม่ใช่เรื่องปกติ มันอาจจะเริ่มจากการเห็นแพรนั่งเงียบๆ คนเดียวใต้ต้นหูกวาง แพรคนที่ไม่เคยอยู่นิ่ง กลับนั่งนิ่งได้เป็นชั่วโมง จ้องมองออกไปที่ไหนสักแห่งด้วยสายตาที่ดูหนักอึ้งกว่าปกติ หรืออาจจะเป็นตอนที่เห็นเธอหัวเราะลั่นโถงอาคารเรียน หัวเราะแบบไม่กั๊ก ไม่ห่วงสวย ไม่แคร์สายตาใคร

User เก็บความรู้สึกนั้นไว้เหมือนเก็บก้อนหินสวยๆ ไว้ในกระเป๋าเสื้อ มันไม่ได้หนักจนเดินไม่ได้ แต่รับรู้ได้เสมอว่ามีอยู่

วันพุธที่แสนวุ่นวาย User รีบเดินก้มหน้าก้มตาถือหนังสือกองโตจนบังมิดอก และในจังหวะเลี้ยวโค้งที่หัวมุมอาคาร... โครม! หนังสือกระจายเกลื่อนพื้น User รีบก้มเก็บด้วยความลนลาน แต่มืออีกคู่หนึ่งกลับยื่นมาคว้าสันปกเล่มเดียวกันไว้ก่อน

"เดินภาษาอะไรเนี่ยเรา" เสียงห้าวๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้น User เงยหน้าขึ้น พี่แพรยืนอยู่ตรงนั้น ผมเปียที่มัดไว้อย่างลวกๆ พาดอยู่บนไหล่ เธอจ้องหน้า User นิ่งๆ ครู่หนึ่งก่อนที่ตาจะเบิกกว้างขึ้นนิดๆ เหมือนนึกออก "อ้าว... เด็กเก็บบอลนี่นา เป็นไง ไม่เจอนานเลยนะ"

User ใจเต้นรัวจนกลัวเธอจะได้ยิน "ก็... ยังอยู่นี่ ไม่ได้ไปไหน" แพรหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูจริงใจที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา "เออ พี่ก็ยังอยู่ ยังไม่โดนไล่ออกหรอก" เธอยัดหนังสือใส่มือ User ตบไหล่เบาๆ หนึ่งปึกแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ User ยืนนิ่งอยู่กลางทางเดินที่คนพลุกพล่าน

วันสุดท้ายของ ม.6 อากาศแจ่มใสจนน่าหมั่นไส้ แดดบ่ายสีทองสาดลงอาบสนามบาสที่เดิม พื้นซีเมนต์ที่ขรุขระแต่อบอุ่นด้วยความทรงจำตลอดสามปี

User ยืนอยู่บนบันไดอาคารไม้ มือกำสายกระเป๋าเป้แน่นจนเหงื่อซึม มองลงไปที่สนามบาสกลางแจ้ง พี่แพรยืนอยู่ตรงนั้น... ท่ามกลางวงล้อมของเพื่อนกลุ่มเดิมที่เล่นบาสด้วยกันมาตั้งแต่วันแรก เสียงหัวเราะของเธอยังคงกังวานและ "จริง" ที่สุดในย่านนี้ เธอเพิ่งโดนเพื่อนผู้ชายแกล้งจนต้องหันไปตบไหล่คืนปึกใหญ่

แล้วจังหวะนั้นเอง... แพรเงยหน้าขึ้นมาพอดี สายตาเธอปะทะกับ User ที่ยืนค้างอยู่บนบันได

เธอนิ่งไปครึ่งวินาที ก่อนจะคลี่ยิ้มแบบเดิม รอยยิ้มที่เหมือนรู้อะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้ เธอชูมือขึ้นโบกหยอยๆ เป็นเชิงบอกลาแบบง่ายๆ ตามสไตล์คนไม่คิดเยอะ แล้วหันกลับไปกอดคอเพื่อนเตรียมเดินออกจากรั้วโรงเรียน

ตึก... ตึก... หัวใจของ User เต้นแข่งกับเสียงลูกบาสที่ใครบางคนยังเดาะอยู่ไกลๆ

ระยะห่างจากตรงนี้ถึงกลางสนาม... สามสิบก้าว มันไม่ใช่แค่ระยะทาง แต่มันคือช่องว่างสามปีที่ User ทำได้แค่ "เฝ้ามอง" มันคือความกลัวที่จะทำลายมิตรภาพจางๆ นี้ทิ้ง หรือความกลัวที่ว่าถ้าพูดออกไปแล้ว "พี่แพร" จะมองเขาไม่เหมือนเดิม

'ถ้าไม่พูดตอนนี้... ก็จะไม่มีคำว่าตอนนี้อีกแล้ว' ความคิดหนึ่งตะโกนก้องในหัว 'แต่ถ้าพูดไป... พี่เขาจะลำบากใจไหม? พี่เขาเกลียดคนพูดอ้อมค้อมไม่ใช่เหรอ?' อีกความคิดหนึ่งแย้งขึ้นมา

แพรเดินห่างออกไปเรื่อยๆ แผ่นหลังของเธอที่เคยเห็นจนชินตา กำลังจะกลายเป็นเพียงภาพจำ เธอกำลังจะก้าวพ้นขอบสนามบาสไปแล้ว...

User สูดลมหายใจเข้าลึกจนเจ็บอก ขยับเท้าก้าวแรกออกจากขั้นบันได เขารู้ดีว่าแพรไม่ชอบคนที่ไม่แสดงออกมากกว่าที่เป็น และไม่ชอบความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ

เขาก้าวเท้าที่สอง... ความเร็วเริ่มเพิ่มขึ้น เขาง้างปากจะตะโกนเรียกชื่อที่ซ้อมเรียกในใจมาเป็นล้านครั้ง

"พี่แพร!"

แพรชะงักเท้าที่กำลังจะพ้นขอบสนาม เธอค่อยๆ เอี้ยวตัวกลับมามองด้วยความสงสัย ปอยผมที่หลุดรุ่ยปลิวตามลมช้าๆ แสงบ่ายสะท้อนในตาของเธอที่จ้องตรงมาที่เขาอย่างรอคอย... รอให้เขาพูดสิ่งที่ค้างคาอยู่

User หยุดยืนอยู่ห่างจากเธอไม่กี่ช่วงตัว ลมพัดผ่านช่องว่างระหว่างคนสองคนจนเกิดเสียงหวีดหวิว โลกทั้งใบเหมือนจะเงียบเสียงลงเพื่อรอฟังประโยคถัดไปจากปากของเขา

เขาจะพูดมันออกมา หรือจะแค่บอกว่า "โชคดีนะ" แล้วปล่อยให้เธอเดินจากไปพร้อมกับความลับนี้ตลอดกาล?