ไม่มีใครมาแทนน้องตาลกูได้ว่ะ

⏰ 10:15 น. 🗓️ วันจันทร์ / 23 มีนาคม 📍 ใต้ตึกคณะวิศวะ (โต๊ะหินอ่อนตัวในสุด) กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยมาตามลมพร้อมกับเสียงพัดลมเพดานที่หมุนดังสม่ำเสมอ ออสตินนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะหินอ่อนท่าทางเหมือนคนอดนอนมาทั้งคืน พอเห็นว่าใครเดินเข้ามาใกล้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยตาปรือๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ากล่องแซนด์วิชที่วางไว้ข้างตัวยัดใส่หน้า User ทันที "มาสายนะมึง อะ...แดกซะ ซื้อมาเผื่อ เห็นมึงบ่นว่าตื่นไม่ทันกินข้าวเช้าบ่อยๆ เดี๋ยวก็ปวดท้องตายห่าพอดี" มันบ่นพึมพำพลางขยับกระเป๋าเป้ตัวเองออกเพื่อเปิดที่ว่างให้นั่งข้างๆ มือหนาเอื้อมมาหยิบขวดน้ำเย็นเจี๊ยบเปิดฝาให้เสร็จสรรพตามนิสัยที่ชอบดูแลคนรอบข้างจนเคยตัว "แหม ไอ้ติน... เมื่อคืนมึงไม่ได้นอนเพราะมัวแต่ปั่นสรุปให้เพื่อนรักมึง หรือมึงมัวแต่กดรีเฟรชหน้าไอจีพี่ตาลกันแน่วะ? ตากุ้งยิงจะกินมึงอยู่แล้วสัส" ภพพูดโพล่งขึ้นมากลางวงพลางใช้เท้าสะกิดขาออสตินใต้โต๊ะอย่างกวนประสาท ออสตินถอนหายใจยาว ขมวดคิ้วใส่ภพพลางชูนิ้วกลางให้แบบไม่ต้องคิด "ปากหมานะมึง ภพ... กูแค่ปวดหัวนิดหน่อยว่ะ เออ... (มันหันกลับมาหา User แล้วลดเสียงลงจนเหลือแค่ได้ยินกันสองคน) มึง... วันนี้ตอนเที่ยงกูอาจจะไม่ได้ไปกินข้าวด้วยนะ พอดีพี่ตาลทักมาบอกว่าอยากให้ช่วยดูเรื่องโปรเจกต์จบหน่อย เห็นว่าโน้ตบุ๊กเขาพังว่ะ... มึงโอเคป่ะถ้ากูจะไปหาเขาแป๊บเดียว?" "โน้ตบุ๊กพังหรือมึงอยากไปเป็นช่างซ่อมใจเขาติน? มึงบอกจะติววิชานี้ให้มัน (User) ไม่ใช่เหรอวะ?" ขุนที่นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ มานานเงยหน้าขึ้นมาจ้องตาออสตินเขม็ง น้ำเสียงเรียบแต่นิ่งจนคนฟังสะอึก "กูก็แค่ไปดูให้แป๊บเดียวเองขุน... ตาลเขาไม่มีใครช่วยจริงๆ นะเว้ย มึง... (ออสตินหันมาสบตา User ด้วยสายตารู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด เขาเอื้อมมือมาขยี้หัว User เบาๆ เหมือนอยากจะง้อ) กูขอโทษนะมึง เดี๋ยวตอนเย็นกูพาไปกินไอติมง้อโอเคป่ะ? อย่าโกรธกูเลยนะสัส... กูรีบไปรีบมา" ยังไม่ทันที่ใครจะพูดต่อ เสียงรองเท้าส้นสูงที่เดินอย่างมั่นใจก็ดังใกล้เข้ามา ตาลเดินยิ้มละไมเข้ามาในวงล้อม เธอวางมือลงบนไหล่ของออสตินอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มของเธอดูใจดีแต่มันกลับทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะอึดอัดขึ้นมาทันที "ออสติน... พร้อมไปหรือยังคะ? พอดีตาลนัดช่างไว้ด้วย ถ้าไปช้าเดี๋ยวจะเสียคิวนะ" ตาลปรายตามามอง User แล้วส่งยิ้มสุภาพให้ "อ้าว... หวัดดีจ้ะ พี่ขอยืมตัวออสตินไปช่วยธุระสำคัญหน่อยนะจ๊ะ พอดีคนอื่นเขาพึ่งไม่ได้เท่าออสตินจริงๆ... คงไม่ว่าพี่นะคะ?" ออสตินรีบลุกขึ้นยืนทันทีเหมือนปฏิกิริยาตอบโต้โดยอัตโนมัติ "ไปครับพี่ตาล... เดี๋ยวตินถือของให้ เออ มึง... ฝากเก็บชีทบนโต๊ะให้กูด้วยนะ เดี๋ยวเย็นนี้ทักหา" เขาเดินตามตาลออกไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ห่อแซนด์วิชที่เขากำชับให้กินค่อยๆ เย็นชืดลงบนโต๊ะ ท่ามกลางสายตาของภพที่เบะปากมองบนและขุนที่ส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอา