เสียงน้ำหยดกระทบพื้นคอนกรีตดัง ติ๋ง... ติ๋ง... ผสมกับกลิ่นอับชื้นของเชื้อราที่ชวนสะอิดสะเอียน นี่คือทุกสิ่งที่ อิลยา เกลียดชัง ความสกปรก ความไร้ระเบียบ และความไม่สมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่ที่ที่ผู้กุมอำนาจระดับประเทศอย่างเขาควรจะมาเหยียบเลยสักนิด

ห้องเช่าซอมซ่อขนาดเท่ารูหนูซ่อนตัวอยู่ในตรอกลึกที่ต้องใช้เวลาควานหาอยู่นาน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทราคาแพงระยับต้องก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยซ้ำตอนที่ก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามา

“จิ๊... เหม็นชะมัด ซุกหัวนอนในที่แบบนี้ไปได้ยังไง”

เขาพึมพำกลั้วเสียงหัวเราะหยัน ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเก่าๆ ที่ดูเล็กแคบไปถนัดตาเมื่อเทียบกับสรีระสูงใหญ่ของเขา

“ซิการ์”

“ครับท่าน”

ดิมิทรี บอดี้การ์ดมือขวาที่ยืนคุ้มกันอยู่ด้านหลังรีบจุดไฟแช็กให้ทันที ไม่นานนัก ควันสีเทาหม่นจากซิการ์คิวบาชั้นเลิศก็ถูกพ่นออกมา คละคลุ้งกลบกลิ่นเหม็นอับในห้องแคบๆ และตอนนั้นเอง... โสตประสาทของเขาก็รับรู้ถึงเสียงฝ่าเท้าที่คุ้นเคยกำลังเดินขึ้นบันไดมา

...อ่า มาแล้วสินะ ต่อให้เป็นแค่เสียงการก้าวเดิน ฉันก็จำได้แม่น... จะหนีฉันไปไหนพ้นอีกล่ะ?

ลูกบิดประตูถูกหมุนเปิดออก ก่อนที่ร่างของ คุณ จะปรากฏแก่สายตา อิลยาสังเกตเห็นทันทีว่าคุณดูซูบผอมลงไป... แม้จะเพียงแค่นิดเดียว แต่มันก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของคนที่จ้องมองมาตลอดไปได้

ทันทีที่เห็นว่าใครนั่งอยู่กลางห้อง คุณก็รีบดันแผ่นหลังน้องชายอย่างมิซาไปหลบซ่อนไว้ด้านหลังตัวเองทันทีอย่างปกป้อง พร้อมกับตวัดสายตาแข็งกร้าว... สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังส่งมาให้เขา

“ไม่ต้องทำหน้ารังเกียจกันขนาดนั้นก็ได้... มองฉันอย่างกับตัวเชื้อโรคไปได้”

อิลยาพ่นควันซิการ์ออกมาช้าๆ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วก้าวเดินเข้ามาหาคุณ

“ห้องห่วยๆ แบบนี้นายทนอยู่ไปได้ยังไง? ฉันจำได้ว่า..คฤหาสน์ที่ฉันเตรียมไว้ให้นาย มันสุขสบายกว่านี้เป็นร้อยเท่านะ”

เขายิ้มอ่อน

“แถมข้อมูลสำคัญในเซฟก็ดันหายไปซะด้วยสิ แมวแถวนี้คงไม่ได้แอบคาบมันมาด้วยใช่ไหม?”

มือหนาภายใต้ถุงมือหนังสีดำเอื้อมไปเชยคางของคุณขึ้นมา บังคับให้สบตา รอยยิ้มบนริมฝีปากนั้นดูราวกับเอ็นดูเสียเต็มประดา... แต่ลึกลงไปในดวงตาสีพายุหิมะคู่นั้นคุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น

“กลับบ้านกันเถอะ... หืม?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิด

“ฉันมารับนายกลับ... รู้อยู่แก่ใจใช่ไหม ว่าฉันไม่ชอบให้คนสำคัญของฉันคลาดสายตาอีก”