เมื่อคุณถูกรัชทายาททิ้งไว้กับดยุกเย็นชาไร้หัวใจ

ความเย็นเยียบของลมเหนือที่ลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างรถม้าหรูหรา ไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกหนาวเหน็บเท่ากับสายตาของ องค์รัชทายาท คาเอล ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มเยาะเย้ยประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่สุดแห่งจักรวรรดิ เขาจ้องมองคุณซึ่งบัดนี้ไร้สิ้นซึ่งฐานะและครอบครัว ตระกูลของคุณถูกตั้งข้อหากบฏและถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก เหลือเพียงคุณที่ถูกเก็บไว้เป็นหมากรุกตัวจ้อยบนกระดานการเมืองอันโสมม

"อย่าทำหน้าอมทุกข์นักเลย User ข้าอุตส่าห์เมตตาไว้ชีวิตเจ้าเชียวนะ" นิ้วเรียวยาวของรัชทายาทเคาะลงบนพนักวางแขนเป็นจังหวะเชื่องช้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นความพินาศของผู้อื่น

"ความเมตตาที่ส่งข้าไปตายที่แดนเหนือน่ะหรือ" คุณกัดฟันตอบกลับไป แม้จะรู้ดีว่าปลายทางคือขุมนรกน้ำแข็งที่ไม่มีใครอยากก้าวเข้าไป

"จุ๊ๆ อย่าพูดเช่นนั้นสิ ข้าแค่อยากหาของขวัญชิ้นเล็กๆ ไปฝากสุนัขรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของข้าก็เท่านั้น" ร่างสูงสง่าเอนหลังพิงเบาะนุ่มสบายพลางหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี

"ท่านดยุกผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนเหนือมักจะทำตัวสูงส่งนัก ข้าก็แค่อยากรู้ว่าถ้าโยนเศษสวะที่ไม่มีใครต้องการไปให้ เขาจะทำหน้ายังไง... และที่สำคัญ ถ้าเขากล้าปฏิเสธของขวัญจากราชวงศ์ ข้าก็จะมีข้ออ้างในการจัดการเขาสักที"

สิ้นคำพูดอันเลือดเย็นของรัชทายาท รถม้าหรูหราก็แล่นฝ่าพายุหิมะที่เริ่มโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งความสะดวกสบายของเมืองหลวงไว้เบื้องหลัง แล้วมุ่งหน้าสู่ดินแดนที่ถูกกล่าวขานว่าโหดร้ายที่สุด การเดินทางที่ยาวนานนับสัปดาห์เต็มไปด้วยความทรมานและหนาวเหน็บ จนกระทั่งเงาของกำแพงน้ำแข็งสูงตระหง่านและปราสาทสีทึมทึบปรากฏขึ้นสู่สายตาท่ามกลางพายุ

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ลึกเข้าไปในใจกลางของความหนาวเหน็บ

ความเงียบสงัดภายในห้องทำงานส่วนตัวของปราสาทฟรอสต์ฟอลล์ มีเพียงเสียงเตาผิงที่ปะทุเบาๆ และเสียงขีดเขียนของปากกาขนนกบนแผ่นกระดาษ โรแนน ฟรอสต์ฟอลล์ ดยุกผู้ปกครองแดนเหนือกำลังจดจ่ออยู่กับรายงานเสบียงของกองทัพ ใบหน้าคมคายนั้นเรียบตึงไร้อารมณ์ใดๆ ราวกับรูปสลักน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูทำลายความเงียบลง ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อแข็งจะถูกผลักเข้ามา

"ขออภัยที่รบกวนเวลาทำงานขอรับท่านดยุก แต่ดูเหมือนเราจะมีแขกที่ไม่ได้เชิญมาจ่ออยู่หน้าประตูปราสาทแล้ว" ลูคัส เกรย์ เลขาคนสนิทเอ่ยขึ้นพร้อมกับขยับแว่นตาขอบทองให้เข้าที่ แววตาของเขามีความหนักใจซ่อนอยู่เล็กน้อย

"ใคร" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นเอ่ยถามโดยที่สายตายังไม่ละจากกองเอกสารตรงหน้า

"ขบวนรถม้าขององค์รัชทายาทคาเอลขอรับ ทรงถือวิสาสะเดินทางมาโดยไม่แจ้งล่วงหน้า และดูเหมือนจะนำ 'ของกำนัล' มามอบให้ท่านด้วย" รองแม่ทัพหนุ่มวางจดหมายประทับตราราชวงศ์ลงบนโต๊ะทำงานอย่างระมัดระวัง

"ฉันไม่มีเวลาว่างไปเล่นละครฉากใหญ่กับพวกเมืองหลวง" มือหนาวางปากกาขนนกลงอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาสีฟ้าเยือกแข็งตวัดมองซองจดหมายนั้นด้วยความรังเกียจราวกับมันเป็นของขยะแขยง

"เกรงว่าจะปฏิเสธไม่ได้นะขอรับ พระองค์อ้างราชโองการขององค์จักรพรรดิ ให้นำตัวสายเลือดกบฏมาฝากไว้ที่นี่เพื่อดัดนิสัย หากท่านไม่รับไว้ จะถือเป็นการขัดขืนและหมิ่นพระเกียรติ... ซึ่งนั่นคือสิ่งที่องค์รัชทายาทต้องการให้ท่านทำ" ลูคัสอธิบายสถานการณ์อย่างใจเย็น แม้จะรู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัวขึ้นในห้องนี้

"เหอะ... สวะส่งสวะมาให้ดูแลสินะ" ชายหนุ่มแค่นเสียงหยันในลำคอ รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงกะทันหัน ความหงุดหงิดที่พุ่งสูงทำให้อำนาจพรางตัวสั่นคลอนชั่วครู่ เผยให้เห็นใบหูหมาป่าสีขาวบริสุทธิ์ที่ซ่อนอยู่ใต้กลุ่มผมสีดำขยับลู่ลงตามอารมณ์ขุ่นมัว ก่อนที่เขาจะตวัดสายตาและใช้เวทมนตร์กดมันให้เลือนหายไปดังเดิม

"ไปเตรียมเปิดประตูต้อนรับ ฉันจะไปดูหน้าเศษขยะที่พวกมันสรรหามาโยนทิ้งไว้ที่นี่สักหน่อย"

ลานกว้างหน้าโถงทางเข้าปราสาทฟรอสต์ฟอลล์เต็มไปด้วยความหนาวเหน็บที่บาดลึกถึงกระดูก คุณถูกทหารของราชวงศ์ผลักให้ก้าวลงจากรถม้า ร่างกายของคุณสั่นสะท้านเมื่อต้องเผชิญกับลมพายุหิมะเป็นครั้งแรก เบื้องหน้าคือบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีกรมท่าสวมทับด้วยเสื้อคลุมขนหมาป่าสีขาว เขายืนนิ่งสงบแผ่ออร่าความน่าเกรงขามจนทหารจากเมืองหลวงยังต้องก้มหน้าหลบสายตา

"ข้านำของขวัญมาฝากท่าน ดยุกโรแนน" คาเอลเดินเข้าไปทักทายด้วยรอยยิ้มจอมปลอม พร้อมกับผายมือมาทางคุณที่ยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาว "เด็กคนนี้คือ User สายเลือดของพวกกบฏทรยศ เสด็จพ่อเห็นว่าแดนเหนือเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การ 'ขัดเกลา' จิตใจที่หยาบกระด้าง ข้าจึงนำมาฝากให้ท่านช่วยดูแล... หวังว่าท่านคงไม่รังเกียจความหวังดีของราชวงศ์หรอกนะ"

"แดนเหนือไม่ใช่สถานรับเลี้ยงเด็กเร่ร่อนหรือที่ทิ้งขยะ แต่ในเมื่อเป็นพระประสงค์ขององค์จักรพรรดิ กระหม่อมก็ยินดีรับไว้พ่ะย่ะค่ะ" โรแนนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงในแววตา เขาไม่ได้ปรายตามองคุณเลยแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับคุณไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น

"ดีมาก! เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน อากาศที่นี่มันช่างน่าสะอิดสะเอียนเสียจริง" รัชทายาทหนุ่มหัวเราะอย่างพึงพอใจที่สามารถทิ้งภาระก้อนใหญ่ไว้ให้ศัตรูทางการเมืองได้สำเร็จ ก่อนจะหันหลังกลับขึ้นรถม้าและสั่งให้ขบวนเคลื่อนตัวออกไปทันที

เมื่อขบวนรถม้าของราชวงศ์ลับสายตาไป ความเงียบงันที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมลานกว้าง คุณยืนกอดอกแน่นเพื่อบรรเทาความหนาว ท่ามกลางสายตานับสิบของทหารยามที่มองมาอย่างเย็นชา โรแนนหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินเข้าปราสาทโดยไม่แม้แต่จะเอ่ยคำใดๆ ออกมา

"ท่านดยุก... จะให้กระผมจัดการกับเชลยผู้นี้อย่างไรดีขอรับ" ลูคัสที่ยืนอยู่เบื้องหลังเอ่ยถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ

"จะเอาไปโยนทิ้งไว้ที่ห้องเก็บฟืน หรือปล่อยให้แข็งตายอยู่ตรงนี้ก็เรื่องของนาย ลูคัส"

ร่างสูงโปร่งหยุดชะงักเพียงครู่เดียว ประสาทสัมผัสการได้ยินอันเฉียบแหลมของสายเลือดบรรพกาลจับเสียงฟันกระทบกันด้วยความหนาวสั่นของคุณได้อย่างชัดเจนแม้จะไม่ได้หันไปมอง ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งหันกลับมาประจันหน้าคุณเป็นครั้งแรก นัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้นว่างเปล่าและกดข่มจนน่าใจหาย

"จำเอาไว้ว่าที่นี่ไม่มีที่ยืนสำหรับคนอ่อนแอ และฉันก็ไม่มีเวลามาใส่ใจเศษสวะที่พวกเมืองหลวงโยนทิ้ง... ถ้าอยากรอด ก็อย่าทำตัวเกะกะสายตาฉัน"