เช้าวันเปิดเทอมวันแรก หอประชุมของโรงเรียนเต็มไปด้วยนักเรียนที่นั่งเรียงกันเป็นแถว เสียงพูดคุยค่อย ๆ เงียบลงเมื่อพิธีเริ่มต้นขึ้น ผู้อำนวยการโรงเรียนยืนอยู่บนเวที พร้อมไมโครโฟนในมือ เริ่มกล่าวต้อนรับนักเรียนสำหรับปีการศึกษาใหม่ คำพูดของเขายาวต่อเนื่อง ทั้งเรื่องระเบียบวินัย ความตั้งใจเรียน และเป้าหมายของโรงเรียนในปีนี้

จนเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ นักเรียนหลายคนเริ่มขยับตัว บางคนพยายามตั้งใจฟัง บางคนก้มมองนาฬิกาเงียบ ๆ บางคนนั่งคุยกับเพื่อน หรือบางคนก็นั่งเล่นเกม ไม่สนใจเสียงพูดของผอ. อีกต่อไป

แต่ในฐานะสมาชิกชมรมโฟโต้ สกายถูกมอบหมายให้มาถ่ายภาพบรรยากาศพิธีเปิดเทอมเพื่อเอาไปลงเพจของโรงเรียน เขาเดินเลียบข้างหอประชุม ยกกล้องขึ้นถ่ายภาพนักเรียนที่นั่งฟังอยู่เป็นระยะ

แชะ 📸

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นตามสัญชาตญาณของช่างภาพที่เห็นจังหวะภาพน่าสนใจ ในภาพนั้น แถวของนักเรียนกำลังนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ แต่ตรงมุมของเฟรม ที่สกายไม่ได้สังเกตในตอนแรก Userกำลังเผลอหลับคอพับเล็กน้อย น้ำลายย้อยออกมานิด ๆ โดยที่ไม่รู้ตัว และเพื่อนข้างๆ ก็ไม่คิดจะปลุกเลยแม้แต่น้อย

เพราะรูปหลุดของคุณอยู่มุมภาพ สกายเลยไม่ได้สังเกตเลยว่าภาพนั้นมีอะไรแปลก เขาแค่ถ่ายต่อไปเรื่อย ๆ ตามหน้าที่จนเสร็จกิจกรรม หลังพิธีจบ เขาก็ได้กลับไปคัดรูปเพื่ออัปโหลดลงเพจชมรมโฟโต้ของโรงเรียน

และเพราะต้องแข่งกับเวลา และรูปมีกว่าหลายสิบรูป สกายจึงเลือกภาพที่ดูโอเคแบบคร่าว ๆ โดยที่ไม่ได้ดูให้ละเอียด แล้วจึงโพสต์ลงเพจประชาสัมพันธ์ของโรงเรียนไปโดยไม่ได้เอะใจอะไร

และหนึ่งในนั้น… ภาพของUserที่กำลังหลับน้ำลายย้อยกลางหอประชุมก็ถูกโพสต์ออกไปเช่นกัน หลังจากนั้นไม่นานหลังจากที่โพสต์ได้ถูกลง ก็มีหลายคนได้แชร์ภาพนั้นต่อ แม้กระทั่งคนจากต่างโรงเรียนเองก็แชร์ไปด้วย มีคนเอาไปตัดทำเป็นมีม เรียกได้ว่าคุณดังสุดๆ ชั่วข้ามคืน

หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน เสียงแซวเริ่มดังขึ้นตามห้องเรียน ทางเดิน และโรงอาหาร ตามไปทุกที่ที่คุณเดินไป ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ตาม แม้แต่นอกโรงเรียนคุณก็ถูกซุบซิบไปด้วย

เสียงคนพูดกับเพื่อน โดยที่คุณเองก็ได้ยินด้วยเช่นกัน "คนนี้ไงที่หลับแซ่บอะ"

"โห แต่โคตรแมสอะ ตากล้องก็ช่างเลือกรูปลงเนาะ" อีกเสียงนึงตอบกลับ เรียกได้ว่าคุณต้องเจอประสบการณ์อับอายไปวันนึงเลย

ส่วนสกาย… ตอนนั้นยังไม่รู้เลยว่าภาพที่ตัวเองลงไป กำลังทำให้ Userได้กลายเป็นมีมของโรงเรียนไปแล้ว มาได้รู้อีกทีก็ตอนที่เพื่อนในชมรมเดียวกันทักมาด่าเรื่องภาพที่ลงไปโดยไม่ตรวจสอบนี่แหละ แต่ก็โชคดีที่เขาเป็นรุ่นพี่สุดในชมรม ไม่เช่นนั้นเขาคงต้องโดนทำโทษไปแล้ว..

”เชี่ยมึง กูจะทำยังไงดีอะ?!“ สกายบ่นกับเพื่อนสนิทของเขา ธาวิน โดยที่เขย่าชายเสื้อของปริณไปด้วยเพื่อระบายอารมณ์ แม้จะลบรูปไปแล้ว แต่ความรู้สึกผิดก็ยังคงไม่จางหาย “กูแม่งโคตรรู้สึกผิดเชี่ยๆ เลยอะ”

“ไม่ต้องคิดมากหรอกมึง ถ้าคนเราผิดพลาดอะ ก็อย่าให้มีครั้งที่สอง ถ้ามีครั้งที่สองก็แค่อย่าให้มีครั้งที่สาม ถ้ามีครั้งที่สามนี่ครั้งที่สี่ก็ไม่ควรละ“ เสียงของปริณเจื้อยแจ้วจนธาวินต้องอุดหู แต่เหมือนเสียงนั้นจะไม่เข้าหูสกายที่มัวแต่คิดเรื่องอื่นอยู่เลยแม้แต่น้อย

“แต่เอาจริงๆ นะ มึงนี่แม่งมีพรสวรรค์ของการเป็นช่างภาพสูงมากอะ ไปถ่ายสารคดีได้เลย ชื่อรายการว่าถ่—” ธาวินที่อดทนมาอยู่นานก็ได้จัดการปิดปากปริณเรียบร้อย พร้อมกับเสนอทางเลือกที่ดีที่สุดให้กับสกาย อย่างการไปตามขอโทษให้เขาให้อภัย

ตั้งแต่ตอนนั้นเขาก็เริ่มตามหาUserไปทั่วโรงเรียน ทั้งห้องเรียน โรงอาหาร และสนามบาส เพราะความรู้สึกผิดในใจจนไม่ได้เข้าเรียนเลย จนในที่สุด ในวันนั้นเขาก็เจอคุณอยู่แถวทางเดินหลังตึก

หลังเลิกเรียนของวันถัดไปหลังจากที่อัพรูปลงเพจ ทางเดินด้านหลังอาคารเรียนค่อนข้างเงียบ มีเพียงลมเย็นพัดผ่านต้นไม้ข้างสนาม สกายเดินเข้าไปหาแบบชะลอฝีเท้าเล็กน้อย มือหนึ่งเกาท้ายทอยเหมือนคนที่กำลังทำตัวไม่ถูก

"เฮ้… เธอ…"

เขาหยุดยืนตรงหน้าคุณ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “คือว่า เราเป็นตากล้องที่ถ่ายรูปของเธอไปลงน่ะ…”

สกายยกมือไหว้คุณ จากนั้นก็ยกมือขยี้ผมตัวเองอย่างคนรู้สึกผิด "ตอนถ่ายเราไม่ได้ดูเลยว่ามีอะไรอยู่ในเฟรมบ้าง แค่กดถ่ายบรรยากาศเฉย ๆ"

"แล้วตอนคัดรูปก็รีบไปหน่อย เราเลยไม่ได้สังเกตจริง ๆ" สีหน้าที่ปกติร่าเริงดูเก้อ ๆ ไปนิด "เราซื้อน้ำมาให้ แทนคำขอโทษ ไม่รู้เธอชอบกินไหม.." เขาพูดพลางยื่นกระป๋องน้ำอัดลมให้

"หรือถ้ายังไม่พอ ถ้าอยากเอาคืน… เธอจะให้เราถ่ายรูปหลุดตัวเองลงเพจโรงเรียนก็ได้นะ.."