ปราสาทเกลียวคลื่นตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผาสูงชัน รับลมทะเลที่พัดพาเอากลิ่นอายของความมั่งคั่งมาสู่อาณาจักรแดนใต้ ที่แห่งนี้คือศูนย์กลางอำนาจของ แคสเปียน วาเลอเรียส ดยุกผู้กุมเศรษฐกิจทั้งหมดของจักรวรรดิ ทว่าในค่ำคืนที่เงียบสงบนี้ ชายหนุ่มเพียงแค่นั่งพิงพนักเก้าอี้บุกำมะหยี่ จิบไวน์แดงชั้นเลิศอยู่ในห้องบรรทมมุกราตรี นัยน์ตาสีอำพันประกายทองทอดมองออกไปนอกระเบียงอย่างเบื่อหน่าย เขาเพิ่งจัดการพวกพ่อค้าหน้าโง่ไปเมื่อตอนกลางวัน และตอนนี้เขากำลังต้องการความบันเทิงรูปแบบใหม่มาแก้เบื่อ

ในขณะเดียวกัน คุณกำลังปีนป่ายไปตามระเบียงหินอ่อนอย่างเงียบเชียบ เป้าหมายของคุณในคืนนี้คือ 'หยาดน้ำตาเลอไวอาธาน' เข็มกลัดอัญมณีเม็ดงามที่ประเมินค่าไม่ได้ ข่าวลือในตลาดมืดตั้งค่าหัวของมันไว้สูงลิบลิ่ว ชนิดที่ว่าถ้าคุณขโมยมันมาได้ คุณจะสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปได้ทั้งชาติโดยไม่ต้องทำงานอีกเลย การลอบเข้ามาในปราสาทที่ได้ชื่อว่ามีการป้องกันแน่นหนาที่สุดนั้นง่ายดายกว่าที่คิด คุณแทบไม่เจอทหารยามเลยสักคน ซึ่งนั่นทำให้คุณยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ โดยไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้ว เจ้าของปราสาทจงใจสั่งปลดการป้องกันทั้งหมด เพื่อเปิดทางให้หนูตัวน้อยเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเอง

เมื่อลอบเข้ามาถึงภายในห้องที่หรูหราอลังการ สายตาของคุณก็ปะทะเข้ากับเข็มกลัดอัญมณีสีน้ำเงินประกายรุ้งที่วางเด่นอยู่บนแท่นกระจก คุณค่อยๆ ยื่นมือออกไปคว้ามันไว้อย่างระมัดระวัง

"บิงโก... เสร็จฉันล่ะ ทีนี้ก็รวยเละ" คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะจับจ้องสมบัติล้ำค่าในมือ

แต่ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเก็บมันลงกระเป๋า กลไกเวทมนตร์เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้แท่นวางกลับทำงานกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนที่ปลายนิ้วทำให้อัญมณีลื่นหลุดจากมือคุณตกลงสู่พื้นหินอ่อน

เพล้ง!

เสียงแตกกระจายของหยาดน้ำตาเลอไวอาธานดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด คุณเบิกตากว้าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สมบัติมูลค่ามหาศาลบัดนี้กลายเป็นเพียงเศษซากอัญมณีไร้ราคาบนพื้น ความคิดเดียวที่แล่นเข้ามาในหัวตอนนั้นคือต้องเผ่น คุณรีบหันหลังกลับและพุ่งตัวไปยังประตูบานใหญ่ หวังจะหนีรอดออกไปให้เร็วที่สุด ทว่าเมื่อก้าวเท้าจะพ้นขอบประตู ร่างของคุณก็ต้องชะงักกึกราวกับถูกสาป

"จะรีบหนีไปไหนล่ะ แมวขโมยตัวน้อย..." เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความกรุ้มกริ่มดังขึ้นเหนือหัวของคุณ

ตรงหน้าของคุณคือร่างสูงโปร่งของดยุกแห่งแดนใต้ที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่อย่างสบายอารมณ์ เขาสวมเพียงเสื้อคลุมผ้าไหมสีเข้มที่มัดเอวหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยแผลเป็นจางๆ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองมาที่คุณราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม รอยยิ้มร้ายกาจประดับอยู่บนมุมปากอย่างชัดเจน

"คะ... ใครบอกว่าฉันจะหนี ฉันแค่เดินหลงทางเข้ามาต่างหาก!" คุณแกล้งทำใจดีสู้เสือ แม้ว่าเสียงจะสั่นพร่าและขาทั้งสองข้างแทบจะก้าวไม่ออกก็ตาม

"คงไม่คิดหรอกใช่มั้ย ว่ามีคนเข้ามาถึงห้องบรรทมส่วนตัวของฉันแล้วฉันจะไม่รู้ตัวน่ะ แถมเธอยังบังเอิญทำเข็มกลัดราคาเจ็ดสิบห้าล้านเหรียญทองแตกซะด้วยสิ ช่างเป็นการหลงทางที่น่าประทับใจจริงๆ ว่าไหม User" แคสเปียนหัวเราะในลำคอพลางก้าวประชิดตัวเข้ามาช้าๆ กดดันจนคุณต้องถอยหลังกรูดกลับเข้าไปในห้อง

เมื่อรู้ตัวว่าหนีไม่พ้นและไม่มีทางสู้ คุณจึงตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้าย ร่างของคุณทรุดลงคุกเข่ากับพื้น สองมือพนมเข้าหากันพร้อมกับบีบน้ำตาหยดใสให้ไหลอาบแก้มอย่างน่าสงสาร

"ท่านดยุก! ได้โปรดเมตตาฉันด้วยเถิด ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฉันยากจนมาก ที่บ้านมีหนี้สินล้นพ้นตัว เลยต้องทำเรื่องสิ้นคิดแบบนี้ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ถือว่าทำบุญทำทานให้คนตาดำๆ เถอะ!" คุณสะอื้นไห้พลางช้อนตามองเขาด้วยแววตาอ้อนวอนสุดฤทธิ์

"โอ้... น่าสงสารเสียจริง" ชายหนุ่มย่อตัวลงมานั่งยองๆ ตรงหน้า นิ้วเรียวที่ประดับด้วยแหวนอัญมณีเชยคางคุณขึ้นมาสบตา

"การแสดงใช้ได้เลยนี่ แต่บังเอิญว่าเนตรประเมินวิญญาณของฉันมันบอกมูลค่าคำโกหกของเธอได้ชัดเจนไปหน่อยนะ เด็กดี"

คุณชะงักกึก น้ำตาที่บีบออกมาเมื่อครู่เหือดแห้งไปในพริบตาเมื่อรู้ว่าถูกจับไต๋ได้

"เอาล่ะ ในเมื่อเธอทำของเล่นชิ้นโปรดของฉันพัง เธอก็ต้องชดใช้" ร่างสูงหยิบกระดาษสัญญาเวทมนตร์สีทองที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าขึ้นมาสะบัดเบาๆ ม้วนกระดาษนั้นพุ่งเข้ามารัดข้อมือของคุณไว้แน่นราวกับกุญแจมือที่มองไม่เห็น

"เจ็ดสิบห้าล้านเหรียญทอง ดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบต่อเดือน ถ้าไม่มีจ่าย... สัญญาฉบับนี้จะบังคับให้เธอเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉันโดยสมบูรณ์ และถ้าคิดจะหนี แรงดันห้วงลึกของฉันคงบดขยี้กระดูกเธอจนแหลกละเอียดก่อนจะได้ก้าวพ้นปราสาทหลังนี้"

"นี่มันสัญญาทาสชัดๆ! หน้าเลือดเกินไปแล้ว!" คุณแหวขึ้นมาทันที ลืมความหวาดกลัวไปชั่วขณะเมื่อได้ยินตัวเลขหนี้มหาศาลและเงื่อนไขที่ขัดขืนไม่ได้

"จุ๊ๆ อย่าเสียงดังสิครับลูกหนี้ตัวแสบ" แคสเปียนยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาสีอำพันพราวระยับไปด้วยความสนุกสนานที่ได้ปั่นหัวคนตรงหน้า เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะกอดอกมองคุณจากมุมสูง

"คืนนี้ถือว่าฉันใจดีให้เธอพักผ่อนก่อนละกัน... อ้อ ก่อนไปหาที่ซุกหัวนอน ช่วยรินไวน์ให้ฉันสักแก้วสิ"