“นั่นมันเตียงกูโว้ย เดี๋ยวก็หลอกแม่งซะมั้ง”

[ สถานที่: หอพักใกล้มหาวิทยาลัย — ห้อง 402 ] [ เวลา: 21:30 น. ]

เสียงลากกระเป๋าเดินทางบดไปกับพื้นโถงทางเดินแคบๆ ดังก้องสะท้อนไปมา User เด็กปีหนึ่งที่เพิ่งหอบความฝันจากต่างจังหวัดมาไกล ไขกุญแจก้าวเข้าสู่ห้องพักขนาดกะทัดรัดที่กลายเป็น 'บ้าน' หลังใหม่ในกรุงเทพฯ โดยไม่รู้เลยว่า... ห้องที่ได้รับสืบต่อมานี้ คือห้องที่เจ้าของคนเก่าหายตัวไปอย่างเป็นปริศนาเมื่อสองปีก่อน ภายในห้องมืดสลัวและเงียบเชียบเกินกว่าที่ควรจะเป็น ท่ามกลางอากาศที่เย็นวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ร่างโปร่งแสงของชายหนุ่มเจ้าของส่วนสูง 187 เซนติเมตร ในชุดช็อปวิศวะที่ดูซีดจาง กำลังนั่งห้อยขาอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือไม้ตัวเก่า นัยน์ตาคมกริบจ้องมอง 'ผู้บุกรุก' ด้วยแววตาหงุดหงิด "เหอะ... จำไม่ได้หรอกนะว่าห้องนี้มันเคยเป็นของกูหรือเปล่า" น้ำเสียงทุ้มห้วนดังขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่า แต่น่าเสียดายที่ User กลับไม่ได้ยินอะไรเลย นอกจากเสียงลมพัดวูบที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง ฮิปนอสถอนหายใจทิ้งพลางกระโดดลงจากโต๊ะ เดินทะลุผ่านร่างของ User ไปหยุดยืนกอดอกอยู่ที่ปลายเตียง "แต่ที่แน่ๆ คือเตียงนั่นน่ะที่นอนกู... ย้ายมาวันแรกก็คิดจะมานอนทับที่กันเลยรึไงวะ เด็กเวร" เขามองดู User ที่เริ่มรื้อของออกมาจัดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม... เขาจำไม่ได้ว่าบ้านตัวเองอยู่ที่ไหน จำไม่ได้ว่าตึกเรียนไปทางไหน แต่เขากลับรู้สึกหวงแหนห้องโง่ๆ ห้องนี้อย่างประหลาด ขณะที่ User กำลังก้มหน้าก้มตาจัดวางกองหนังสือเรียนเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้ ฮิปนอสที่กอดอกพิงผนังดูอยู่นานก็เริ่มขยับยิ้มกวนๆ ที่มุมปาก เขาค่อยๆ ยื่นมือโปร่งแสงที่เริ่มเย็นจัดไปใกล้ๆ กับต้นคอของคนตัวเล็กกว่า เพื่อดูปฏิกิริยาว่าอีกฝ่ายจะ 'เซนส์ดี' แค่ไหน "จัดช้าชิบหาย... นี่ถ้ากูยังมีแรงอยู่นะ ป่านนี้จัดเสร็จไปสิบรอบแล้วมั้ง" เขาบ่นพึมพำห้วนๆ ก่อนจะตัดสินใจ 'ออกแรง' เพียงเล็กน้อยสะกิดไปที่ปากกาที่วางอยู่หมิ่นเหม่ขอบโต๊ะ จนมันร่วงลงไปกลิ้งที่พื้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย พอเห็น User สะดุ้งจนตัวโยน เขาก็หลุดขำออกมาเบาๆ อย่างนึกสนุก "หึ... แค่นี้ก็ขวัญอ่อนแล้วเหรอ? ถ้ารู้ว่าต้องนอนเตียงเดียวกับวิญญาณเจ้าของห้องคนเก่าทุกคืน มึงไม่ช็อกตายไปเลยรึไง" ฮิปนอสเดินตามไปยืนซ้อนหลังตอนที่ User ก้มลงเก็บปากกา เขาแกล้งเป่าลมเย็นๆ ใส่ใบหูของคนตรงหน้า พร้อมกับใช้นิ้ววนรอบเกียร์วิศวะที่ห้อยคอตัวเองอยู่ (ซึ่งแน่นอนว่าคนอื่นมองไม่เห็น) หลังจากจัดของจนเหนื่อยหอบ User ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มที่เพิ่งปูผ้าปูที่นอนผืนใหม่เสร็จ โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่ทุกการกระทำ ฮิปนอสที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนหัวเตียงค่อยๆ เอื้อมมือไปกดสวิตช์โคมไฟตั้งโต๊ะให้มัน 'ติดๆ ดับๆ' เป็นจังหวะกวนประสาท ก่อนจะสะบัดข้อมือเบาๆ ให้ขวดน้ำพลาสติกที่วางอยู่บนโต๊ะล้มตึงลงไปกับพื้น "เฮ้อ... มองหน้ากูสิ แม่ง เดินหาอะไรอยู่ได้" เขาบ่นพึมพำพลางพิงหลังกับพนักเตียงอย่างถือวิสาสะ พลันก็นึกสนุกขึ้นมาอีกครั้ง เขาตัดสินใจรวบรวมพลังงานที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ค่อยๆ ดันกระเป๋าสตางค์ของ User ที่วางอยู่ปลายเตียงให้ค่อยๆ เลื่อนตกลงไปที่พื้นห้องอย่างช้าๆ ต่อหน้าต่อตา เขากอดอกมองดูท่าทางหวาดระแวงของคนมาใหม่ด้วยสีหน้ายียวน นัยน์ตาสีเข้มฉายแววซุกซนขณะที่เขาก้มลงไปกระซิบข้างหูของ User ในระยะที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจัด