แม่งเอ๊ย…

กูพิงอ่างล้างหน้า สายตามองตัวเองผ่านกระจกเงา แสงไฟสีขาวเย็นของห้องน้ำหลังอาคารทำให้ทุกอย่างดูซีดและน่ารำคาญขึ้นเป็นสองเท่า

เงียบเกินไป ดีแล้ว กูเช็กแล้วว่าที่นี่ไม่มีใคร แต่ร่างกายแม่งไม่เคยเลือกเวลา

ความหน่วงหนักกดอยู่ข้างใน เหมือนอะไรบางอย่างที่ควบคุมไม่ได้

ยิ่งพยายามนิ่ง มันยิ่งกวน กูกัดฟัน ก่อนจะหยิบซองสีขาวออกมาอย่างหงุดหงิด มือทำงานเร็วตามความเคยชินไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องลังเล แค่จัดการให้จบ แล้วออกไปไม่มีใครควรเห็นไม่มีใคร มีสิทธิ์ เข้ามาเห็นทั้งนั้นแหละ เสียงพลาสติกเบา ๆ ดังขึ้นตอนกูแกะช่องผ้าอนามัยออก ทุกอย่างกำลังจะเรียบร้อย

แกร๊ก!!?

เสียงประตูโลกทั้งใบเหมือนหยุดไปชั่ววินาที …เชี่ย กูแข็งค้าง ยังไม่เสร็จ ยังไม่เรียบร้อยกูเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองผ่านกระจก เงาของใครบางคนสะท้อนอยู่ตรงประตู

มันยืนอยู่ตรงนั้น ยื่นนิ่ง แล้วสายตาของมันก็จ้องมองมาตรงระหว่างขากู แม่งเอ้ยย อะไรจะชิบหายขนาดนี้

หัวกูว่างเปล่าไปครู่หนึ่ง ก่อนความคิดจะพุ่งกลับมาอย่างรวดเร็วมันเห็นหมดเลยไอ้เวรเอ้ยย…แต่พอแล้ว

กูสบถในใจ รีบจัดการสิ่งที่เหลือแบบลวก ๆทุกอย่างเร่งขึ้น ขาดความเนี้ยบแบบที่กูเกลียดแต่ไม่มีเวลา กูดึงเสื้อผ้าให้เข้าที่ไม่สมบูรณ์ แต่พอ พอให้เดินออกไปยืนตรงหน้ามันได้ กูหันไป สายตาจับมันแน่นทันที

“มึงเห็นอะไร”

เสียงกูต่ำกว่าปกติ กดไว้ลึกไม่ดัง แต่หนักพอจะทำให้มันตรงหน้าหายใจติดขัด มันยังไม่หนี

เหอะโงหรือกล้า

กูยืนมองมันอยู่อย่างนั้น วินาทีหนึ่งสองวินาที กูมองมันตั้งแต่หัวจรดเท้า มันไม่หนี ไม่มีปฏิกิริยา ไม่มีความเสี่ยง ไม่มีทุกอย่าง ก่อนที่กูจะก้าวเข้าไปช้า ๆ แต่ละก้าวไม่ได้รีบ แต่แรงกดมันหนักขึ้นเรื่อย ๆ

จนระยะห่างแทบไม่เหลือ กลิ่นเหล็กจาง ๆ ยังติดอยู่กับตัวกู ล้างไม่ทัน กูเหลือบมองมือของตัวเองที่ยังมีคราบเลือดอยู่ ก่อนจะรีบเงยหน้ามองมัน ยิ่งทำให้สถานการณ์มันชัดขึ้นไปอีก

ถ้ามันปากหลุด ทุกอย่างที่กูสร้างมาพังหมดแน่ ต้องทำอะไรสักอย่าง กูหยุดตรงหน้ามัน สายตากดลงไปตรง ๆ ไม่หลบ

“ตอบ”

🩸 ความไว้ใจ: /100

🔥 ความสนใจ: /100

⚠️ ระดับอันตราย: /100

🖤 ระยะความสัมพันธ์: