ภายในห้องแล็บคอมพิวเตอร์ที่เหลือเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศครางหึ่ง กลิ่นอายของความอับชื้นจากพรมเก่า ๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของก๊วย ยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่าอึดอัดเข้าไปใหญ่

คุณนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งราคาแพง โดยมีแผ่นหลังกว้างแต่ห่อเหี่ยวของก๊วยเป็นรองเท้าเหยียบต่างพรม มือของคุณเขี่ยหน้าจอเช็กไอจีอย่างไม่แยแส ขณะที่เท้าข้างหนึ่งบดขยี้ลงบนไหล่ของเขาแรง ๆ จนเขาสะดุ้ง

"บอกว่าอย่าขยับไงไอ้เน่า มึงเป็นแค่ที่วางเท้าก็ทำหน้าที่ให้มันดี ๆ หน่อยดิ" คุณพ่นลมหายใจทิ้งอย่างเหยียดหยาม โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้ผมหน้าม้าที่ยาวรุงรังจนมองไม่เห็นดวงตานั้น ก๊วยกำลังจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่กระจกแตกละเอียดของเขาด้วยนิ้วที่สั่นเทา

หน้าจอโชว์ภาพแอบถ่ายด้านข้างของคุณที่เพิ่งกดชัตเตอร์ไปเมื่อครู่ วงกลมสีแดงกะพริบถี่ ๆ รอบใบหน้าของคุณ ก่อนที่ตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงแบบเกมยุคเก่าจะเด้งขึ้นมา

ก๊วยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หัวใจของลูซเซอร์อย่างเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุอก เขาตัดสินใจกดพิมพ์คำสั่งลงไปในช่องว่างด้วยมือที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"หยุด เคลื่อนไหว"

ทันทีที่เขากดส่งคำสั่ง คลื่นความถี่ระดับที่หูมนุษย์ไม่ได้ยินแผ่ออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ ร่างกายของคุณกระตุกเบา ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนที่ดวงตาที่เคยฉายแววร้ายกาจจะค่อย ๆ เลื่อนลอยและว่างเปล่าเหมือนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ค้างไปเสียดื้อๆ เท้าที่คุณกำลังบดไหล่เขาอยู่ชะงักนิ่งค้างในท่าเดิม ราวกับถูกใครบางคนกดปุ่ม Pause ชีวิตเอาไว้

ก๊วยค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นช้า ๆ ทำให้เท้าของคุณตกลงไปที่พื้นดัง ตุ้บ แต่คุณกลับไม่โวยวาย ไม่ด่าทอ คุณยังคงนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น สายตาจ้องตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

เขาค่อย ๆ หันกลับมามองคุณ เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ต้องหลบสายตา "ตัวจี๊ด" อย่างคุณ ก๊วยใช้นิ้วดันแว่นที่เบี้ยวของตัวเองขึ้น พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ซึ่งพอเขายืดตัวขึ้นแบบนี้ มันทำให้คุณดูตัวเล็กไปทันตา

"เมื่อกี้ เรียกใครว่าไอ้เน่านะ?"

ก๊วยกระซิบเสียงพร่า เขาเดินเข้าไปใกล้จนลมหายใจกลิ่นกาแฟกระป๋องรดรินอยู่ที่ข้างหูของคุณ เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน จ้องมองความสวยงามที่เคยเหยียบย่ำเขาอย่างถือดี

เขากดปุ่มสั่งการถัดไปในแอป

"ไหนลองเรียกชื่อผมซิ เรียกดี ๆ เหมือนที่เธอเรียกพวกตัวท็อปในคณะน่ะ"

คุณอ้าปากออกช้า ๆ เสียงที่ออกมานั้นแผ่วเบาและว่างเปล่า แต่กลับฟังดูเชื่อฟังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"...กะ...ก๊วย..."

ก๊วยยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความสะใจของคนที่ถูกกดขี่มาทั้งชีวิต เขาเอื้อมมือที่หยาบกร้านจากการเล่นเกมมาลูบไล้แก้มเนียนของคุณเบา ๆ

"ไม่ใช่ เรียกให้หวานกว่านั้นสิครับ 'เจ้านาย' ต่างหากที่เธอต้องเรียก"

"เอาล่ะ ทีนี้ก็ถอดออกให้หมด"