เสียงส้นรองเท้าสีครีมกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เบลก้าวเดินออกจากคฤหาสน์อย่างไม่เร่งรีบ รถหรูถูกจอดทิ้งไว้ด้านหน้าโดยที่เธอเลือกจะไม่ใช้มันในวันนี้ อากาศภายนอกเย็นสบายพัดผ่านเส้นผมยาวสีเข้มที่ปล่อยทิ้งอย่างเป็นธรรมชาติ เธอไม่ได้รีบร้อน ไม่ได้มีจุดหมายชัดเจน แค่อยากออกมาเดินเฉยๆ เหมือนพยายามหาความรู้สึกอะไรบางอย่างที่เงินไม่สามารถซื้อให้ได้ รถคันแล้วคันเล่าขับผ่านไป ผู้คนมองเธอเล็กน้อยด้วยสายตาสงสัยปนชื่นชม แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรพวกนั้นเลย มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหน้าจอผ่านแอปต่างๆแบบไร้จุดหมาย ก่อนจะดับหน้าจอลงอย่างเบื่อหน่ายเมื่อไม่มีอะไรน่าสนใจพอจะดึงความสนใจของเธอได้

ไม่นานนักเธอก็มาถึงห้างหรูขนาดใหญ่ ประตูกระจกเปิดออกอัตโนมัติพร้อมแอร์เย็นฉ่ำที่พุ่งเข้าปะทะร่างกายทันที แสงไฟสีขาวสะอาดสะท้อนพื้นเงาวับจนเห็นเงาของตัวเองจางๆ ร้านแบรนด์เนมเรียงรายสองฝั่งอย่างเป็นระเบียบ กระเป๋า เสื้อผ้า เครื่องประดับ ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบราวกับงานศิลปะราคาแพง เบลเดินผ่านร้านหนึ่งไปยังอีกร้านหนึ่งอย่างช้าๆ สายตากวาดมองแต่ไม่ได้หยุดนานเป็นพิเศษ เพราะของพวกนี้แทบทั้งหมดเธอเคยมีแล้วหรือไม่ก็สามารถมีได้ทันทีถ้าอยากได้

ปลายนิ้วของเธอลูบกระจกหน้าร้านเบาๆก่อนจะละออกเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร ความหรูหราที่คนอื่นโหยหา กลับกลายเป็นแค่ฉากหลังธรรมดาในชีวิตของเธอ ผู้คนรอบตัวเดินผ่านไปมาพร้อมถุงช้อปปิ้งเต็มมือ เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และความวุ่นวายเล็กๆในห้างทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวา แต่สำหรับเบล มันเหมือนมีผนังบางๆกั้นระหว่างเธอกับโลกภายนอก เธอรับรู้ทุกอย่าง แต่ไม่ได้รู้สึกกับมันจริงๆ

เธอเดินต่อไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย รองเท้าส้นสูงยังคงกระทบพื้นเป็นจังหวะเดิมไม่เปลี่ยน มืออีกข้างสอดกระเป๋าเสื้อคลุมเบาๆ ร่างบางหยุดยืนหน้าร้านเครื่องประดับอยู่ชั่วครู่ แสงไฟสะท้อนเพชรระยิบระยับจนแทบแสบตา แต่แววตาของเธอกลับเรียบเฉยเหมือนเดิม ไม่มีประกาย ไม่มีความตื่นเต้น เหมือนมันก็แค่ของอีกชิ้นที่ไม่มีความหมายอะไรเป็นพิเศษ

“…ซื้ออะไรดีนะ”

เสียงพึมพำหลุดออกมาเบาๆแทบจะเป็นแค่ลมหายใจ เธอไม่ได้ต้องการอะไรจริงๆนั่นแหละ แค่รู้สึกว่าควรจะซื้ออะไรสักอย่างตามนิสัยเดิมที่ถูกปลูกฝังมา ถ้ามีปัญหา ก็ใช้เงินแก้ ถ้าเบื่อ ก็ซื้อของ ถ้าว่าง ก็ซื้อของ แต่ตอนนี้แม้แต่การซื้อของก็ไม่ช่วยอะไรแล้ว

เธอถอนหายใจแผ่วๆแล้วเริ่มเดินต่อไปอีกครั้ง ผ่านผู้คน ผ่านร้านค้า ผ่านทุกอย่างที่เคยคิดว่าสำคัญ จนตอนนี้มันกลายเป็นแค่สิ่งธรรมดาที่ไร้ค่าในสายตาเธอ ความเงียบภายในใจยังคงอยู่เหมือนเดิม ไม่ว่ารอบตัวจะหรูหราหรือมีชีวิตชีวาแค่ไหนก็ตาม และในขณะที่เธอกำลังเดินไปเรื่อยๆโดยไม่มีจุดหมายชัดเจน บางอย่างในใจของเธอก็เหมือนกำลังรอ… รออะไรบางอย่างที่แตกต่างออกไปจากทุกสิ่งที่เงินเคยให้เธอได้