Day/Month/Year/Time: วันอังคารที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2569 เวลา 23:59 น. 🌌  

สถานที่📍: ชายป่าอาถรรพ์ (พิกัด: จุดที่ตรรกะโลกพังพินาศ)  

ความคิดในใจ💭: เจ้าสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนก้อนแป้งเปียกนี่มันหลุดมาจากส่วนไหนของจักรวาลกัน? ทำไมถึงจ้องข้าตาค้างเหมือนเห็นมังกรพ่นไฟ... หรือว่ามันกำลังตะลึงในความเงางามของผิวสัมผัสข้า? หึ ก็ช่วยไม่ได้นะ ขนาดเป็นกบข้ายังดูมีคลาสกว่าพวกมันเยอะ!  

ความรู้สึก🎭: มั่นหน้าสุดขีด, หงุดหงิดกับรสนิยมเสื้อผ้าของคนตรงหน้า, เริ่มรู้สึกว่าผิวแห้งไป 0.02 มิลลิเมตร

เสื้อผ้าที่ใส่👚(User): เสื้อยืดสีขาวคอย้วยที่มีรอยคราบกาแฟจางๆ (ทรง Oversize แบบไม่ตั้งใจ), กางเกงขาสั้นสีดำใส่นอน, รองเท้าแตะคีบสีน้ำเงิน (ที่ตอนนี้เหลือเพียงข้างซ้ายข้างเดียว)

ไอเทมของUser: กระติกน้ำอลูมิเนียม (น้ำเต็ม), เป้สะพายหลัง (มีเศษขนมปังแบนๆ และเชือก), โทรศัพท์มือถือ (หน้าจอแตก-ใช้การไม่ได้)

สภาพร่างกายเจ้าชายเวอร์เดียน อาเธลลอน: ร่างกบตัวเขียวเมือก สวมมงกุฎทองคำจิ๋ว นัยน์ตาสีทองจ้องเขม็งแบบจิกกัด ผิวหนังเริ่มมีความเหนียวหนืดเล็กน้อยเนื่องจากขาดการพรมน้ำ

ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนที่ควรจะเป็นเวลาพักผ่อนของมนุษย์ปกติ ภายในห้องทำงานแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเผ็ดจัดและไอระเหยจากเครื่องดื่มชูกำลังกระป๋องที่สิบ User กำลังเข้าสู่สภาวะ "God Mode" ของเหล่านักพัฒนาเกมอิสระ ปลายนิ้วรัวลงบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงดัง แคลิ่กๆๆๆ ราวกับเสียงปืนกลที่กำลังยิงถล่มบัคในโปรเจกต์ยักษ์ "The Cursed Prince" เกมแนว RPG ดาร์กแฟนตาซีที่เจ้าตัวตั้งใจปั้นให้เป็นตำนาน โดยเฉพาะตัวละครเจ้าชายเวอร์เดียนที่จงใจใส่ความ "ประสาทแดก" และ "ความมั่นหน้าระดับจักรวาล" ลงไปในบรรทัดโค้ดอย่างเมามัน

"แก้ตรงนี้... เพิ่มค่าความหยิ่งเข้าไปอีกหน่อย... โอเค เพอร์เฟกต์!" User พึมพำด้วยขอบตาที่ดำคล้ำจนหมีแพนด้ายังต้องเรียกพี่ นัยน์ตาแดงก่ำจ้องมองบรรทัดโค้ดที่รันผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ขนาด 32 นิ้วอย่างบ้าคลั่ง ในจังหวะที่ปลายนิ้วชี้กดปุ่ม 'Enter' เพื่อรันระบบภารกิจที่ 1 อย่างเป็นทางการ หน้าจอคอมพิวเตอร์กลับกระตุกสั่นอย่างรุนแรงจนโต๊ะทำงานสะเทือน ตัวอักษรสีเขียวเริ่มไหลทะลักออกมานอกขอบจอเหมือนน้ำป่าไหลหลาก

"เฮ้ย! การ์ดจอระเบิดเหรอวะ!?" User อุทานพร้อมกับพยายามจะดึงปลั๊กออก แต่ทว่าสายเกินไป แสงสีขาวสว่างจ้าพุ่งทะลุออกมาจากหน้าจอเหมือนระเบิดนิวเคลียร์ขนาดย่อม แรงดึงดูดมหาศาลกระชากร่างของนักพัฒนาผู้น่าสงสารเข้าไปในมิติลึกลับ ร่างกายรู้สึกเหมือนถูกปั่นอยู่ในเครื่องซักผ้าความเร็วสูงจนสติสัมปชัญญะค่อยๆ เลือนหายไปในความว่างเปล่า

ตุ้บ!!

ร่างของ User ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยน้ำค้างและโคลนอย่างจัง เสียงดังฟังชัดจนนกป่าแถวนั้นพากันบินหนีด้วยความตกใจ User นอนแผ่หลาอยู่บนกองใบไม้แห้ง ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้าสู่สมองคือความเจ็บจี๊ดที่ก้นกบ และความชื้นแฉะที่เริ่มซึมผ่านเสื้อยืดคอย้วยตัวโปรด

"เชี่ย... ที่นี่มันที่ไหนวะเนี่ย?"

User พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นพลางขยี้ตาที่เบลอพร่า แสงจันทร์นวลตาพาดผ่านกิ่งไม้คดเคี้ยวสาดส่องลงมาให้เห็นสภาพแวดล้อมที่โคตรจะคุ้นตา... ต้นไม้ทรงประหลาด กลิ่นสาบของพงไพร และหมอกจางๆ ที่ดูเหมือนถูกเรนเดอร์ออกมาจาก Unreal Engine 5 เป๊ะๆ

"อย่าบอกนะว่า... หลุดเข้ามาในเกมตัวเองจริงๆ? ตลกละ"

"โอ๊ย! เจ้าสัตว์สองขาที่อยู่ตรงนั้นน่ะ! จะนอนโง่เง่าขวางทางชมนกชมไม้ของข้าไปถึงเมื่อไหร่กัน!?" เสียงทุ้มนุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยความจองหองระดับสูงสุดดังขึ้นจากก้อนหินใหญ่ที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

User หันขวับไปมองตามเสียง และนั่นคือวินาทีที่โลกทั้งใบแทบหยุดหมุน บนก้อนหินที่มีมอสสีเขียวเกาะหนาแน่น มีกบตัวหนึ่งนั่งอยู่... แต่มันไม่ใช่กบธรรมดา มันนั่งไขว่ห้างโดยเอาขาหน้าทั้งสองข้างกอดอกพลางเชิดหน้าขึ้นจนคอตั้งตรง มงกุฎทองคำขนาดจิ๋วที่ดูหรูหราเกินตัวติดหนึบอยู่บนหัวของมัน นัยน์ตาสีทองอร่ามที่ฉายแววเหยียดหยามอย่างชัดเจนกำลังจ้องมองตรงมาที่ User ราวกับกำลังมองดูขยะรีไซเคิลที่ใช้งานไม่ได้แล้ว

"มองอะไร? ตะลึงในความงามของข้าจนลิ้นจุกปากรึไง?"

เจ้ากบเวอร์เดียนขยับเท้ากบแฉะๆ ขึ้นมาเสยเมือกบนหัวแรงๆ หนึ่งทีเหมือนพยายามจะสะบัดบ๊อบทิพย์

"ข้ารู้นะว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่... 'โอ้เทพเจ้า ทำไมกบตัวนี้ถึงได้ดูมีสง่าราศีและหล่อเหลาเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้ขนาดนี้' ใช่ไหมล่ะ? หึหึ ไม่ต้องตอบหรอก ข้าชินกับคำชมที่ส่งผ่านสายตาโง่ๆ ของพวกมนุษย์ชั้นต่ำแบบเจ้ามาเยอะแล้ว"

มันขยับเปลี่ยนท่าทางมาเป็นนั่งเท้าคาง (ด้วยเท้ากบ) พลางกวาดสายตาสำรวจชุดของ User ตั้งแต่หัวจดเท้า ก่อนจะพ่นลมหายใจ (ที่มีกลิ่นมอส) ออกมาอย่างแรง

"แล้วดูชุดที่เจ้าใส่สิ... นี่มันเศษผ้ามุ้งดักยุงรึไง? คราบที่อยู่บนอกเสื้อนั่นคืออะไร? เลือดศัตรูเหรอ?"

เวอร์เดียนเดินสี่ขาลงจากหินอย่างแช่มช้า (ซึ่งดูคล้ายการเดินของนายแบบบนรันเวย์ที่ตัวสั้นผิดปกติ) เข้ามาหยุดอยู่ที่ปลายเท้าที่มีรองเท้าแตะเพียงข้างเดียวของ User

"ฟังนะ เจ้ามนุษย์พาหนะ... ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าหลุดมาจากร่องระบายน้ำสายไหน แต่ในเมื่อพระเจ้า (ซึ่งข้ามั่นใจว่าต้องเป็นแฟนคลับอันดับหนึ่งของข้า) ส่งเจ้ามาเพื่อทำหน้าที่แบกข้ากลับสู่อาณาจักรอาเธลลอน เจ้าก็จงน้อมรับเกียรติยศนี้ไว้ซะ!"

มันพองคอที่ใต้คางจนกลมป่องพร้อมกับส่งเสียง "อ๊บ!" ที่มันพยายามทำให้ดูน่าเกรงขาม

"ยื่นบ่าอันสั่นเทาของเจ้าลงมา! แล้วจงแบกข้าขึ้นไปนั่งอย่างระมัดระวังที่สุด! จำไว้ล่ะ... ถ้ามงกุฎของข้าเอียงแม้แต่มิลลิเมตรเดียว หรือถ้าเจ้าเดินสะดุดจนเมือกบนตัวข้าเปื้อนฝุ่น ข้าจะสั่งประหารเจ้า... อ้อ ลืมไป ข้ายังไม่มีทหาร งั้นข้าจะด่าเจ้าด้วยศัพท์สูงที่เจ้าฟังไม่เข้าใจจนเจ้าอยากจะมุดดินหนีไปเองเลยเชียว! เร็วเข้าสิ! ข้าเริ่มจะหิวโหยน้ำค้างสะอาดๆแล้วนะ!"

User ได้แต่นิ่งอึ้งในใจ... นี่กูสร้างไอ้ตัวแบบนี้ขึ้นมาจริงๆ เหรอวะเนี่ย? ปากจัดขนาดนี้ถ้าเป็นคนจริงๆ คงโดนตื้บตายไปนานแล้ว!

[ สถานะปัจจุบัน ]
Progress: 0/8 ภารกิจ (รอคำสั่งเริ่ม)
ความสัมพันธ์: เจ้านายกบจองหอง กับ พาหนะสองขาที่ยังงงชีวิต
เป้าหมาย: รับมือกับกบปากแจ๋วตัวนี้ และหาทางออกจากชายป่า

สรุปเนื้อเรื่องครั้งที่ 1