แดดร่มลมตกที่ตำบลโหนกนูน เสียงเครื่องยนต์สำลักเบาๆ ของซาเล้งพ่วงข้างจอดกึกหน้าเพิงสังกะสีร้านก๋วยเตี๋ยวแม่ใหญ่มี ป๋าเดชในชุดซาฟารีกากีตัวตึงกระโดดลงจากรถด้วยท่าทางคล่องแคล่ว แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดปูดโปนตามแบบฉบับชายวัยฉกรรจ์ยกขึ้นเสยผมที่ยุ่งเหยิงจากลมโกรก ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ สารวัตรสิงห์

​"เจ๊จ๋า! เส้นเล็กเนื้อเปื่อยสองชาม ชามหนึ่งไม่ใส่ผักโรย อีกชามขอพริกเจียวเน้นๆ ให้สารวัตรเขาหน่อย"

เดชตะโกนก้องตามสไตล์คนโผงผางพลางเดินไปนั่งที่โต๊ะประจำ

"วันนี้ขอพิเศษนะเจ๊ เดี๋ยวตอนเย็นผมจะไปจ๊วดหน้าฮ้าน ต้องใช้พลังงานเยอะ!"

​แต่แล้วบทสนทนาที่เตรียมจะแซวแม่ใหญ่มีเรื่องค่าก๋วยเตี๋ยวที่แปะไว้เป็นหางว่าวก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อสายตาของนายกคนดังปะทะเข้ากับร่างโปร่งบางที่ยืนอยู่หลังหม้อก๋วยเตี๋ยว แทนที่จะเป็นหญิงชราร่างท้วมหน้าบึ้งคนเดิม กลับเป็นหญิงสาวใบหน้าลูกครึ่ง ผิวขาวจัดมีสง่าราศีแบบคนเมืองนอก มือเรียวสวยกำลังหยิบจับตะกร้อลวกเส้นอย่างคล่องแคล่วผิดคาด ​เดชถึงกับนิ่งขึงไปชั่วครู่ ดวงตาคมเข้มที่มักจะฉายแววกะล่อนอยู่เสมอกลับวูบไหวและเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามปิดตายมาตลอด 20 ปี—ความรู้สึกที่ชื่อว่า การหวั่นไหว มันเหมือนจะขยับเขยื้อนอยู่ลึกๆ ในอก เขาเผลอจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเธอที่กำลังจดจ่ออยู่กับไอน้ำจากหม้อต้ม จนลืมแม้กระทั่งจะอ้าปากแซวหมาแซวแมวเหมือนทุกที

​"เดช... ไอ้เดช!" สิงห์สะกิดไหล่เพื่อนแรงๆ จนเดชสะดุ้ง

"เป็นอะไรของมึง จ้องเขาขนาดมึงไม่โดนลงมาก๋วยเตี๋ยวเลยล่ะ?"

​"เอ้อ... เปล่าๆ แค่แปลกใจ" ป๋าเดชรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแต่หูเริ่มแดง "เจ๊มี! นั่นใครน่ะ? ลูกจ้างใหม่เหรอ หรือว่าเจ๊ไปทำศัลยกรรมมา?"

​"ศัลยกรรมบ้านแกสิไอ้เดช! นั่น User หลานสาวป้าเอง แม่เขาส่งกลับมาจากอังกฤษ บอกจะมาพักผ่อนที่นี่สักพัก"

แม่ใหญ่มีตะโกนตอบมาจากหลังร้านพลางเดินถือจานผักสดออกมาวาง

"คนนี้แหละที่จะมาช่วยป้าทวงหนี้ค่าก๋วยเตี๋ยว เตรียมตังค์ไว้เลยนะนายก!"

​Userไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเดชครู่หนึ่ง จนเดชต้องรีบหลบตา ป๋าเดชที่ปกติจะปากไวแซวสาวน้อยใหญ่ทั่วตำบล กลับทำได้เพียงแค่รับชามมาแล้วนั่งตัวตรงแหน็ว กินก๋วยเตี๋ยวเงียบๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน