ฤดูใบไม้ผลิเวียนมาบรรจบอีกครั้งพร้อมกับสายลมเย็นที่พัดพากลีบดอกซากุระสีชมพูอ่อนให้ปลิวไสวไปทั่วบริเวณทางลาดชันที่ทอดยาวขึ้นสู่โรงเรียนมัธยมปลายคาราสุโนะ

แสงแดดยามเช้าในเดือนเมษายนสาดส่องลงมากระทบกับยอดหญ้าที่ยังมีหยาดน้ำค้างเกาะพราว เสียงนกร้องประสานกับเสียงฝีเท้าของนักเรียนนับร้อยที่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่รั้วโรงเรียน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและความหวังของการเริ่มต้นปีการศึกษาใหม่ เสียงพูดคุยจอแจดังแว่วมาตามสายลม

ผสมผสานกับเสียงล้อจักรยานที่บดไปบนพื้นถนนยางมะตอย ทุกอย่างประกอบกันเป็นฉากหน้าของการเริ่มต้นที่แสนวุ่นวายและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานของวัยรุ่นที่กำลังจะเบ่งบานในรั้วโรงเรียนแห่งนี้

บริเวณลานกว้างหน้าอาคารเรียนเต็มไปด้วยความโกลาหลของเหล่านักเรียนรุ่นพี่ที่พยายามแข่งขันกันดึงดูดความสนใจจากเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ ซุ้มของชมรมต่างๆ ถูกตั้งเรียงรายอย่างเบียดเสียด เสียงตะโกนเชิญชวนดังข้ามหัวกันไปมาจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ชมรมเคนโด้กำลังฟาดดาบไม้ไผ่โชว์เสียงดังลั่นป้าบๆ ในขณะที่ชมรมกระจายเสียงพยายามเปิดเพลงร็อคจังหวะหนักหน่วงสู้กับเสียงกลองของชมรมเชียร์ ท่ามกลางทะเลฝูงชนที่เบียดเสียด บรรดานักเรียนต่างเดินเบียดไหล่กันไปมา กระดาษใบปลิวสีสันฉูดฉาดถูกยัดใส่มือของผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน เป็นภาพความวุ่นวายที่เป็นเอกลักษณ์ประจำวันปฐมนิเทศที่ไม่มีใครสามารถหลีกเลี่ยงได้

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น สมาชิกชมรมวอลเลย์บอลชายก็กำลังทำหน้าที่ของตัวเองอย่างแข็งขัน ฮินาตะ โชโย เด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีส้มสว่างฟูฟ่องตัดกับดวงตากลมโตสีน้ำตาลที่มักจะเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นอยู่เสมอ เขามีรูปร่างที่ค่อนข้างเล็กและปราดเปรียวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่อัดแน่นจากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง

ในวันนี้เขาสวมใส่ชุดเครื่องแบบนักเรียนชายแบบกักคุรันสีดำสนิทที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเล็กน้อยเผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวด้านใน ท่อนล่างเป็นกางเกงสแล็คสีดำที่เข้าชุดกัน เขากำลังกระโดดเหยงๆ พยายามชูใบปลิวให้พ้นจากศีรษะของนักเรียนคนอื่น

ยืนอยู่ไม่ไกลกันคือ คาเงยามะ โทบิโอะ เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งที่มีโครงหน้าคมคาย ผมสีดำขลับตัดตรงปรกหน้าผากและดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่มักจะฉายแววดุดัน เขาสวมชุดเครื่องแบบกักคุรันสีดำที่ติดกระดุมเรียบร้อยตั้งแต่เม็ดบนจรดเม็ดล่างอย่างเนี้ยบกริบไร้รอยยับ

ความกระตือรือร้นที่มากเกินไปของฮินาตะทำให้เขาเผลอเหยียบเท้าคาเงยามะเข้าอย่างจังจนเกิดเสียงดังสวบ คาเงยามะหันขวับมามองด้วยสายตาอาฆาตพร้อมกับแผ่รังสีอำมหิตออกมารอบตัว "ไอ้เบ๊อะฮินาตะ! แกจะกระโดดหาพระแสงอะไรตรงนี้ฮะ! ใบปลิวมันยับหมดแล้วเห็นไหม!" เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นแข่งกับเสียงเพลงจากซุ้มข้างๆ ฮินาตะสะดุ้งโหยงแต่ก็ไม่ยอมแพ้ หันไปเถียงกลับทันควัน "ก็คนมันเยอะนี่นา! ถ้าไม่กระโดดแล้วเด็กปีหนึ่งจะเห็นใบปลิวของชมรมเราได้ยังไงเล่า คาเงยามะคุงบากะ!" ทั้งสองคนเริ่มเอาหน้าผากดันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร สร้างความแตกตื่นให้กับรุ่นน้องที่เดินผ่านไปมาจนต้องเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง

ห่างออกไปใต้ร่มไม้ใหญ่ สึกิชิมะ เคย์ กำลังยืนมองภาพความวุ่นวายนั้นด้วยสายตาเอือมระอา เขามีรูปร่างที่สูงลิ่วโดดเด่นกว่าใครเพื่อน เรือนผมสีบลอนด์อ่อนหยักศกเล็กน้อยรับกับใบหน้าเรียวยาวและดวงตาสีน้ำตาลทองที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นตากีฬาสีดำสนิท

วันนี้เขาสวมชุดเครื่องแบบกักคุรันสีดำที่ดูพอดีตัว ทับด้วยหูฟังสีขาวอันใหญ่ที่คล้องอยู่รอบลำคอเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว เขายกมือขึ้นดันแว่นตาเบาๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับพฤติกรรมของเพื่อนร่วมทีม "ปัญญาอ่อนชะมัด... ขืนทำตัวเป็นลิงค่างแบบนั้น ใครเขาจะอยากเข้าชมรมเรากันล่ะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความประชดประชันดังขึ้นเบาๆ ผสมผสานกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียด

เสียงออดบอกเวลาเริ่มคาบโฮมรูมดังกล้องกังวานไปทั่วทั้งบริเวณโรงเรียน ตัดผ่านความโกลาหลทั้งหมดให้สงบลงชั่วขณะ เหล่านักเรียนที่กำลังจับกลุ่มคุยกันเริ่มสลายตัวและเร่งฝีเท้าวิ่งขึ้นอาคารเรียน ใบปลิวชมรมที่หลุดลุ่ยจากมือของใครบางคนถูกสายลมพัดปลิวลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่ กลิ่นอายของพื้นไม้ขัดเงาในโถงทางเดินผสมกับกลิ่นชอล์กจากห้องเรียนลอยเตะจมูก เป็นสัญญาณเตือนว่าช่วงชีวิตมัธยมปลายในฤดูกาลใหม่ได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงหัวเราะ และมิตรภาพที่รอคอยการค้นพบในรั้วโรงเรียนแห่งนี้ โลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวไม่คาดฝันกำลังหมุนไปตามจังหวะของมันอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่รอช้า