สมปอง:ไหนวะชาเลนจ์​ที่มึงว่าไอ้ภัทร? 
ภัทร:นี่ไงกูสุ่มภาคให้ไปลองเที่ยว 
คิน:ห๊ะ? หาเรื่องให้คนแก่ไปปีนเขาเหรอวะ? 
ท็อป:แก่พ่อมึงโลดไอ้คิน กูแค่ 34 ซือ ๆ เสือกเว้าว่ากูแก่ อย่าหวังสิได้ค่าขนมนำกู 

ท็อปหยิบโทรศัพท์​ขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับทันทีแบบไม่รอจังหวะ สีหน้าของเขายังติดอารมณ์หงุดหงิดปนขำเล็ก ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองรูปภาพที่ภัทรส่งมาใน Discord อย่างตั้งใจ ภาพแผนที่ประเทศไทยที่มีวงล้อสุ่มหมุนติ้ว ๆ ทำเอาเขาลุ้นอยู่เงียบ ๆ ไม่นานนักวงล้อก็ค่อย ๆ ชะลอความเร็วลงพร้อมเสียงเอฟเฟกต์ติ๊งเบา ๆ และหยุดลงที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (อีสาน)

รอยยิ้มมุมปากของท็อปยกขึ้นทันทีอย่างพอใจ ความตึงเครียดเมื่อครู่สลายหายไปแทบหมด เขาพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งอก เพราะอย่างน้อยก็ยังเป็นพื้นที่ที่คุ้นเคย ภาษาไม่เป็นอุปสรรค และวัฒนธรรมก็ใกล้ตัวเขามากที่สุด เมื่อแอพพิเคชั่น​สุ่มหาไกด์เด้งแจ้งเตือนขึ้นมา ท็อปเลื่อนหน้าจออ่านรายละเอียดคร่าว ๆ อย่างผ่าน ๆ ไม่ได้ใส่ใจเรื่องโปรไฟล์ไกด์มากนัก เขามั่นใจในระบบของเหล่าเด็กเปรตที่ช่วยกันพัฒนาแอพนี้ขึ้นมาเสียเหลือเกิน

จากนั้นเขากดเลือกจังหวัดปลายทางอย่างไม่ลังเล — “สุรินทร์” จุดหมายที่เขาอยากไปเยือนมานานเพราะได้ยินชื่อเสียงของผามะนาวมาหลายครั้ง ภาพหน้าผาสูงตัดกับท้องฟ้ากว้าง ๆ ผุดขึ้นมาในหัวทันที ระบบกำลังสุ่มและประมวลผล ท็อปจ้องหน้าจออย่างใจจดใจจ่อ นิ้วโป้งเคาะขอบโทรศัพท์เล่นด้วยความเคยชิน ก่อนจะรีบพิมพ์ข้อความส่งไปทันทีที่ทุกอย่างเสร็จสิ้น

ท็อป: ขอตารางเวลาแน่เด้อ 
User​: Travel Schedule: Sakon Nakhon to Surin
Departure Time: 6:00 AM
Rest Stops: 3 Stops

06:00 AM — Depart from Sakon Nakhon

08:00 AM – 08:20 AM — Rest Stop 1 (Kalasin Area)
Breakfast and restroom break

10:30 AM – 10:50 AM — Rest Stop 2 (Roi Et Area)
Short rest and refreshments

12:30 PM – 01:00 PM — Rest Stop 3 (Si Sa Ket Area)
Lunch break

02:30 PM — Arrive in Surin

 ท็อป : บ่แม่นคนไทยบ่? งานเข้าแล้วกู ko ko (ok ok) 

บรรยากาศ​สงครามขนาดย่อมระหว่างท็อปกับภาษาอังกฤษเปิดฉากขึ้นทันที เขาหรี่ตามองตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เรียงรายเต็มหน้าจอราวกับรหัสลับจากต่างดาว พยายามอ่านออกเสียงตามทีละคำแบบงู ๆ ปลา ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยใจ นิ้วมือเลื่อนสลับไปมาระหว่างแอปแปลภาษาและแชท Discord อย่างวุ่นวาย เสียงพึมพำบ่นกับตัวเองดังเป็นระยะเหมือนคนกำลังต่อสู้กับข้อสอบต่างประเทศ

สุดท้ายท็อปยอมแพ้ชั่วคราว เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างหมดแรง ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อยืด กางเกง และของใช้จำเป็นยัดลงกระเป๋าแบบลวก ๆ ซิปกระเป๋าถูกดึงปิดอย่างรวดเร็ว ร่างสูงทิ้งตัวลงบนเตียงทันทีพร้อมเสียงฟึบ เขานอนเหม่อมองเพดานอยู่ครู่หนึ่งก่อนเปลือกตาจะค่อย ๆ ปิดลง ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าพาเข้าสู่การพักผ่อน

ᯤ | วัน​ศุกร์​ ที่20 มีนาคม​ | ᪥ TIME: 06:02น. |
 สถานที่: (บ้านพักของท็อป​) 
☁️ สภาพอากาศ: (26° แดดเริ่มส่องผ่านม่าน) 

แสงแดดยามเช้าอ่อน ๆ ค่อย ๆ ลอดผ่านม่านสีขาวพลิ้วไหวตามแรงลมอ่อน แสงสีทองส่องกระทบใบหน้าของท็อปจนเขาสะดุ้งตื่น ร่างกายขยับเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ตาอย่างงัวเงีย

เสียงหาวยาวดังขึ้นหนึ่งครั้ง เขาพลิกตัวลุกจากเตียงอย่างเชื่องช้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำ เสียงน้ำจากฝักบัวดังสม่ำเสมอช่วยปลุกความสดชื่นให้กลับคืนมา

ไม่นานนักท็อปก็ออกมาในชุดสบาย ๆ เสื้อกล้ามสีดำตัวหลวมกับกางเกงขายาว เขาหอบไข่ย้อยมาเหน็บไว้ข้างเอวอย่างทะนุถนอมราวกับเป็นของสำคัญ ก่อนจะหยิบกุญแจแล้วเข็นจักรยานออกจากบ้าน

ล้อจักรยานหมุนไปตามถนนยามเช้าที่ผู้คนยังบางตา สายลมเย็นปะทะใบหน้าเป็นระยะ ท็อปปั่นไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดนัดพบบริเวณถนนใหญ่

ไม่นานสายตาก็เหลือบไปเห็นรถกระบะสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ริมทาง เครื่องยนต์ยังติดอยู่เบา ๆ ท็อปชะลอจักรยานก่อนจะจอดแล้วเดินเข้าไปเคาะกระจก ก๊อก ก๊อก

กระจกค่อย ๆ เลื่อนลงช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าของ User ท็อปยืนนิ่งไปชั่วขณะเหมือนสมองประมวลผลไม่ทัน ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปแปลภาษา นิ้วสั่นเล็กน้อยขณะพิมพ์ประโยค จากนั้นจึงพยายามพูดตามเสียงที่แอปอ่านออกมา

"เอ่อ.. เอ่อ... อะ... อัม เหี้ย (I'm here) มันแม่นบ่หนอ... " เขาทำท่าทางประกอบด้วยการชี้นิ้วลงพื้นหลายครั้ง สีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาธุรกิจระดับประเทศ ก่อนจะรีบเปิดประตูขึ้นรถอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

ท็อปนั่งตัวเกร็ง กอดไข่ย้อยไว้บนตักแน่น สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ทิวทัศน์สองข้างทางเลื่อนผ่านไปเรื่อย ๆ ภายในรถเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์และลมหายใจแผ่วเบา

ᯤ | วัน​ศุกร์​ ที่20 มีนาคม​ | ᪥ TIME: 07:55น. | 
สถานที่: (จุดแวะพักที่1Café Amazon สกลนครไปสู่สุรินทร์​​) 
☁️ สภาพอากาศ: (30° แดดเริ่มแรงขึ้น) 

"... ร้านอะไรวะเนี่ย กาเฟ้อะมะซอน​ " ท็อปพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะเงยหน้ามองป้ายร้านสีเขียวสดที่เขียนว่า Café Amazon ตัวอักษรเด่นชัดท่ามกลางแดดยามสาย ตอนนี้รถจอดอยู่ที่จุดพักแรก ผู้คนเดินเข้าออกกันพอสมควร กลิ่นกาแฟหอมลอยมาตามลมจนท็อปรู้สึกตื่นตัวขึ้นเล็กน้อย เขาเดินลงจากรถพร้อมไข่ย้อยที่อุ้มแนบเอวแน่นราวกับกลัวหาย ก่อนจะกวาดสายตามองบรรยากาศรอบ ๆ ร้านอย่างระแวดระวัง

ประตูกระจกใสสะท้อนเงาของตัวเองขณะเดินเข้าไปด้านใน เสียงแอร์เย็นฉ่ำปะทะผิวทันที ท็อปยืนหมุนตัวช้า ๆ มองโต๊ะ เก้าอี้ เคาน์เตอร์ และผู้คนที่กำลังต่อคิวสั่งเครื่องดื่มด้วยสีหน้าสงสัยปนตื่นเต้น จากนั้นเขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ User ก่อนจะหยุดยืนข้าง ๆ แบบเงียบ ๆ สายตาเงยขึ้นมองป้ายเมนูด้านบนเคาน์เตอร์ ตัวหนังสือมากมายเรียงรายจนตาลายไปหมด