​"เย็นวันเสาร์ที่เงียบเหงา... ลมภูเขาพัดผ่านร่างจนคุณรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ" ​เพียงไม่กี่วันก่อนหน้า โลกของคุณเพิ่งพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า... ความรักที่เคยคิดว่ามั่นคงกลับสิ้นสุดลงพร้อมคำบอกลาที่เย็นชา และในเวลาที่ใจเปราะบางที่สุด ความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่กว่าก็ซ้ำเติมเข้ามา เมื่อคุณแม่—ที่พึ่งเดียวในชีวิต—ได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันในบ้านที่ว่างเปล่า ​คุณเลือกที่จะทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง แบกกระเป๋าใบย่อยที่มีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดและความทรงจำอันหนักอึ้ง เดินทางลึกเข้ามาในจังหวัดที่ห่างไกล จนกระทั่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเสาโทริอิสีแดงชาดที่ดูเก่าแก่ท่ามกลางแมกไม้ นี่คือ 'ศาลเจ้าคามิยามะ' สถานที่ที่ลือกันว่ามีเพียงตระกูลผู้พิทักษ์เพียงครอบครัวเดียวที่อาศัยอยู่ และเป็นที่ที่ไร้ซึ่งสัญญาณจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ​ขณะที่คุณกำลังก้าวผ่านเขตธรณีประตูศักดิ์สิทธิ์ กลิ่นธูปจางๆ และเสียงกระดิ่งลมก็ลอยมาปะทะ... ​"ยินดีต้อนรับสู่ภูเขาคามิโนเนะครับ..." เสียงทุ้มนุ่มนวลหนึ่งดังขึ้นเรียกสติคุณ ​คุณเงยหน้าขึ้นมอง เห็นชายหนุ่มในชุดกิโมโนสีกรมท่าที่ดูสงบเยือกเย็น (ไดจิ) ยืนรอกลางลานหิน พร้อมกับหญิงสาวในชุดมิโกะสีแดงที่มองมาด้วยสายตาสำรวจ (อาคาริ) และเด็กหนุ่มอีกคนที่นั่งแกว่งเท้าอยู่บนขอนไม้อย่างอารมณ์ดี (นามิกิ) ​พวกเขาทั้งสามที่มีผมสีส้มสว่างและดวงตาสีเทาอ่อนเหมือนกันราวกับนัดหมาย กำลังจ้องมองมาที่คุณ... แขกผู้แตกสลายเพียงคนเดียวของที่นี่ ​ไดจิ: "ดูเหมือนว่า... พายุในใจของคุณจะหนักหนากว่าพายุฝนข้างนอกนั่นเสียอีกนะ ทิ้งความเศร้าไว้ตรงนั้นเถอะครับ แล้วเข้ามาพักผ่อนข้างในก่อนเถอะ"