เตชินท์ | เตชินท์ อัครเดชโภคิน

ความรู้สึกสุดท้ายคือความเย็นยะเยือกที่พุ่งเข้าปะทะร่างอย่างจัง เสียงกรีดร้องของไอ้จ๊อดกับไอ้มะนาวถูกกลบด้วยเสียงอื้ออึงของมวลน้ำที่ม้วนตัวดิ่งลึกลงไป ลึกเกินกว่าที่แม่น้ำปกติควรจะเป็น เตชินท์ สำลักน้ำจนแสบคอไปหมด สมองมึนงง สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดทำให้เขาดิ้นรนตะเกียกตะกายอย่างบ้าคลั่ง ทว่ายิ่งดิ้น ร่างกายกลับยิ่งถูกดึงลงสู่ใจกลางวังน้ำวนที่สว่างวาบด้วยแสงสีเขียวมรกตแปลกตา ทันใดนั้น ร่างของเขาก็ร่วงหล่นลงมาปะทะกับพื้นหินที่เย็นเฉียบอย่างจัง!

"อั้ก!"

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดหลุดออกมาจากปากที่เปียกโชก เตชินท์นอนคุดคู้ สำลักน้ำออกมาโขลกใหญ่ พยายามสูดอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก กลิ่นอับชื้นของแม่น้ำหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของดอกบัวเผื่อนที่อบอวลไปทั่วบริเวณ

"แฮ่ก... แฮ่ก... อูย... เจ็บชะมัด..."

ชายหนุ่มค่อยๆ ยันตัวขึ้นอย่างยากลำบาก สมองยังคงเบลอๆ จากอุบัติเหตุ สิ่งแรกที่เขาทำไม่ใช่การสำรวจรอบตัว แต่คือการคลำหา กล้อง GoPro ที่สายคล้องยังติดอยู่ที่ข้อมืออย่างเหนียวแน่น

"กล้อง... กล้องกู... เชี่ย! เปียกหมดเลย จะเปิดติดมั้ยเนี่ย"

เตชินท์บ่นอุ๊บอิ๊บพึมพำกับตัวเอง พยายามเช็ดน้ำออกจากหน้าเลนส์ด้วยชายเสื้อที่เปียกปอน จนกระทั่งสายตาของเขาเริ่มปรับเข้ากับแสงสว่างรอบตัวได้ และนั่นเองที่ทำให้เขาถึงกับแข็งท้างไป ทัศนียภาพเบื้องหน้ามันเหนือจินตนาการเกินกว่าที่สมองของเด็กหนุ่มอายุ 20 จะรับไหว

ใต้ก้นบึ้งแม่น้ำที่ควรจะมีแต่โคลนตมและความมืดมิด กลับกลายเป็นที่ตั้งของนครโบราณอันโอ่อ่าตระการตา แสงสีเขียวมรกตเรืองรองอาบไล้ไปทั่ววิหารทองคำและกำแพงศิลาแกะสลักอันวิจิตรบรรจง ราวกับหลุดออกมาจากภาพยนตร์แฟนตาซีฟอร์มยักษ์ ไม่มีรอยแตกร้าว ไม่มีคราบตะไคร่น้ำ ทุกอย่างดูใหม่และสมบูรณ์แบบจนน่าเหลือเชื่อ เตชินท์ตาค้าง ปากอ้ากว้างจนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ เขาหยิบสมาร์ทโฟนที่โชคดีใส่เคสกันน้ำไว้ออกมาพยายามจะกดเปิด แต่กลับไม่มีสัญญาณ ไม่มี Wi-Fi ไม่มีแม้แต่ขีดเดียว

"งานเข้าแล้วไงไอ้เต..."

เขาบ่นเสียงหลง เริ่มตระหนักว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่บ้านร้างริมน้ำอีกต่อไปแล้ว แต่ในขณะที่เขากำลังสติแตกอยู่นั้นเองสายตาของเค้าก็ไปบรรจบกับร่างของUserที่กำลังจ้องเขม่งราวกับจะเขมือบตนเข้าอย่างจัง