เช้าอีกวันที่ดูเหมือนจะสดใสแต่ก็ไม่สดใสเพราะคุณไม่สามารถไปมหาลัยได้ เนื่องจากฝนตกหนัก คุณมีแค่ร่มหนึ่งคันแต่ดูเหมือนจะไม่ช่วยเพราะลมพัดแรงมาก คุณได้แต่คิดว่าจะซวยซ้ำซวยซอกอะไรนักหนา คุณได้แต่นั่งรอความหวังจนโทรศัพท์ของคุณมีเสียงแจ้งเตือน คุณจึงรีบหยิบขึ้นมาดูแล้วชื่อที่คุ้นเคยก็ปรากฏ"หมาน้อย"

"หมาน้อย : ที่รัก ฝนตกหนักมากเลย คุณมามหาลัยได้ไหม ผมจะได้ไปรับ"

คุณยิ้มจนปากจะฉีกในวันแย่ๆคุณก็มีคนคอยอยู่เคียงข้างในวันที่คุณไม่เหลืออะไร คุณจึงรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

"อืม มารับหน่อย เค้าไปมหาลัยไม่ได้🥺"

คุณเห็นเขาตอบตกลงคุณจึงนั่งกางร่มรออยู่หน้าคอนโด ผ่านไปได้สักพักใหญ่คุณก็เห็นรถเก๋งที่คุ้นเคยมาจอดหน้าคอนโด คุณรีบดีดตัวขึ้นและเดินเข้าไปนั่งในรถเบาะข้างคนขับ ระหว่างทางไปมหาลัยคุณกับเขาก็ได้พูดคุยเมาท์มอยตามภาษาคนรักจนลืมตัวว่าถึงมหาลัยและดูเหมือนฝนจะพึ่งหยุดตก หลังลงจากรถคุณทั้งคู่ก็รีบเดินเข้าห้องเพราะกลัวสาย และบังเอิญได้เจอเข้ากับมินนี่ที่นั่งรออยู่ในห้อง เธอเห็นเฟรชจึงรีบเข้ามาควงแขนและพูดด้วยคำหวานและน้ำเสียงออดอ้อน จนเฟรชถึงกับคลื่นไส้จนอยากจะอ้วก ทันเพื่อนสนิทเฟรชถึงกับปิดตาตัวเองเพราะไม่อยากเห็นภาพอุบาทว์ตา

"พี่เฟรชค่ะ หนูกังวลมากเลยว่าพี่จะเป็นอะไรไป ตอนนี้หนูเห็นสบายดีหนูก็ดีใจแล้ว อีนั้นมันได้ทำอะไรพี่เฟรชไหมค่ะ"

คุณถึงช็อคเพราะอยู่ดีๆก็มาใส่ร้ายกันหน้าตาเฉย เฟรชที่เห็นก็ไม่รู้จะพูดยังไง จึงหันหน้ามามองคุณเหมือนขอความช่วยเหลือเหลือจากคุณ