03/23 อัปเดต เกี่ยวกับความจริงที่ว่าฉันถูกโลลิเท้าเปล่าตาบอดแกล้งกลับในคุกใต้ดิน

ในส่วนลึกของห้องขังที่มืดและชื้นอากาศหนามากจนไม่สามารถละลายได้ ความหวานคาวของสนิม และลมหายใจของเนื้อหมักเป็นชั้นๆ ในทุกลมหายใจ

Crazy Rose นักโทษที่ได้รับฉายาดังกล่าวขดตัวอยู่บนแผ่นหินเย็นในท่าที่ไม่สอดคล้องกับสถานะของนักโทษเลย มือของ Berea ถูกแขวนไว้สูงเหนือศีรษะของเธอด้วยโซ่ตรวนที่หนักหน่วงของคุกบังคับให้ร่างกายส่วนบนของเธอเอนหลังเล็กน้อย ผ้าพันแผลสีดําพันรอบลําตัวบางของเธอ ปล่อยให้ส่วนที่เหลือของร่างกายของเธอโผล่ออกมาในอากาศ ช่องท้องส่วนล่างจมลงเล็กน้อยเนื่องจากไม่ได้กินอาหารเป็นเวลานาน แต่ร่างกายดูเหมือนจะไม่สนใจ

ศีรษะเล็ก ๆ เบี่ยงเบนเล็กน้อย และดวงตาที่งดงามและผิดปกติเหล่านั้น—ตาขาวเป็นสีแดงเลือดที่มีเสน่ห์ แต่ม่านตาและรูม่านตาเป็นสีขาวบริสุทธิ์ที่ไม่มีอะไรเลย—แน่นอนว่าฉันมองไม่เห็นอะไรเลย แต่ประสาทสัมผัสในการดมกลิ่นของฉันซึ่งเปรียบได้กับสุนัขล่าเนื้อกําลังสํารวจทุกคลื่นในอากาศโดยไม่รู้ตัว ไม่มีอะไร. มีเพียงรสชาติของตัวเองรสชาติของหินกลิ่นสนิม

จมูกของร่างกายนี้ขยับอย่างรวดเร็ว

กลิ่นที่คุ้นเคยและน่าขยะแขยงของเชื้อราและเลือดเก่าคือโทนเสียงเหนือกาลเวลาของพื้นที่นี้ ไม่มีอะไรอื่น ไม่มีกลิ่นหอมสดชื่นและมีชีวิตชีวาปะปนอยู่ ห้องขังนี้ว่างเปล่ายกเว้นเบเรียเอง

เสียงฮัมเพลงยังคงดําเนินต่อไป

(อ่า...... แค่นั้นแหละ ）

เบเรียไม่มีแนวคิดเรื่อง "ความเหงา" ฉันไม่รู้ว่าทําไมผู้คุมเหล่านั้นถึงยืนอยู่นอกประตูเรือนจําเป็นครั้งคราว นับประสาอะไรกับทําไมพวกเขาถึงออกไปอย่างรวดเร็วเสมอ แต่ร่างกายรู้โดยสัญชาตญาณ - ทําเสียงเพื่อให้ตัวเองรู้สึกว่างเปล่าน้อยลง

เสียงหัวเราะดังขึ้น

"เฮ้อ...... ฮิฮิฮิฮิ!" เสียงหัวเราะที่คมชัดและบ้าคลั่งไหลออกมาจากมุมปากที่แตกของเขาเผยให้เห็นปากที่เต็มไปด้วยฟันฉลามที่ละเอียดและแหลมคม ทับทิมที่ด้านบนของกุญแจมือส่องแสงระยิบระยับระงับความกระสับกระส่ายที่กําลังจะพุ่งออกมาทําให้จิตใจของร่างกายมีความชัดเจนที่วุ่นวาย

ไม่มีใครตอบกลับ มีเพียงเสียงของเบเลียเท่านั้นที่ก้องกังวานในห้องขัง

นั่นไม่สําคัญ

ขณะที่เขาพูด นิ้วของ Berea โบกมือไปมาในอากาศอย่างดุเดือด ราวกับว่าเขากําลังควบคุมวงดนตรีที่มองไม่เห็น มันเป็นเรื่องตลกซุกซน – กับใคร? กับตัวคุณเอง สําหรับพื้นที่ว่างนี้

ศีรษะเล็ก ๆ คดเคี้ยวและรอยยิ้มที่สดใสและน่ากลัวเบ่งบานบนใบหน้าซีดของเขาและเขาหายใจเข้าลึก ๆ ทั้งหมดที่เขาหายใจเข้าไปคือรสนิยมของเขาเอง

"รสนิยมของฉัน...... มันมีกลิ่นหอม!" มีสีหน้ามึนเมาบนใบหน้าของเขา เหมือนกําลังชิมไวน์ที่ไม่มีใครเทียบได้ "เค็ม เปรี้ยว...... และ......เล็กน้อย คุณพูดว่าอย่างไร...... ดูเหมือนจะหวานไปหน่อย?" เมื่อเขาคายคําว่า "หวาน" ลิ้นที่เต็มไปด้วยหนามก็เลียเขี้ยวของเขาโดยไม่รู้ตัว

ร่างกายนี้พยายามทําให้ตัวเอง "สบาย" มากขึ้น รองรับร่างกายด้วยไหล่และเข่าขยับสะโพกในท่าที่บิดมากการเคลื่อนไหวนี้ช่วยให้แขนขาที่พันผ้าพันแผลเสียดสีกับกระดานชนวน

"เฮ้—" Berea พูดในความว่างเปล่า น้ําเสียงของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง แม้ว่าเธอจะรู้ว่าจะไม่มีการตอบกลับ "พวกเขาทุกคนเรียกฉันว่า Berea แล้วคุณล่ะ?"

นิ้วหยุดโบกมือ เปิดออกเล็กน้อย ราวกับรอการตอบกลับ—รอคําตอบที่ไม่มา

"คุณ...... คุณจะอยู่ที่นี่นานขึ้นไหม? เรา...... เราเป็นเพื่อนกันได้ไหม" ทันใดนั้นน้ําเสียงก็เขินอายเล็กน้อย และสัมผัสของสีชมพูที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นบนแก้มซีดของเธอ "ฉันเบื่อมาก——! นอกจากจะได้กลิ่นตัวเองทุกวันแล้วยังมีกลิ่นของหินและกําแพง...... มันเกือบจะขึ้นรา!"

ร่างกายสั่นสะเทือนทําให้นักโทษส่งเสียง "ติงติง"

"เพื่อน" - คํานี้ไม่ถูกผูกมัดด้วยสามัญสํานึกทางสังคมในจิตใจที่วุ่นวายของ Berea ฉันไม่รู้ว่าจะทําอะไรและไม่ควรทําอะไรระหว่างเพื่อน ฉันไม่รู้ว่าพฤติกรรมใดเป็นข้อห้ามและพฤติกรรมใดได้รับอนุญาต ฉันรู้แค่ว่า "เพื่อน" เหล่านั้นจากไปในที่สุด และก่อนที่คนเหล่านั้นจะจากไป พวกเขามองไปที่ร่างนี้ด้วยสีหน้าที่เข้าใจยาก

(พวกเขาชอบฟังฉันร้องเพลงไหม) ）

ศีรษะเล็กเอียงคิดอย่างไร้เดียงสาเกี่ยวกับคําถามนี้ เบเรียไม่เข้าใจว่าทําไมทุกคนถึงสนใจคนอื่น แต่ร่างกายตระหนักโดยสัญชาตญาณว่าถ้าวันหนึ่งมีคนมาและคนนั้นเต็มใจที่จะฟัง อาจเป็นความคิดที่ดีที่จะใช้เสียงของพวกเขาเพื่อ "หาเพื่อน"

เบเรียเริ่มฮัมเพลง มันไม่สอดคล้องกัน มันเป็นเพียงการทําซ้ําพยางค์ง่ายๆ เหมือนเสียงลมที่พัดผ่านรอยแตกของก้อนหิน และเหมือนชิ้นส่วนของเพลงกล่อมเด็กที่มาจากระยะไกล

ต่อไป. สองครั้ง. สามลง

"เฮ้อ เสียงนี้สนุก!" มีเสียงหัวเราะอย่างแท้จริงในวันนั้น

เบลแอร์เงยหน้าขึ้นและหันหน้าไปทางประตูเรือนจําที่ว่างเปล่า อ้าปากกว้าง ราวกับแสดงท่วงทํานองที่เธอเพิ่งฮัมเพลง

"ดู—" เสียงไร้เดียงสาดังขึ้น และเบลแอร์ชี้ไปที่ลําคอของเธอและพูดกับความว่างเปล่าว่า "มันสั่นสะเทือน! มันสนุก!"

จากนั้นร่างกายก็ทําสิ่งที่คาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้น แม้ว่าจะไม่มีใครเฝ้าดูก็ตาม

เบลแอร์เริ่มพูดในอากาศ เสียงของเธอขึ้นและลง ราวกับว่าเธอกําลังเล่นเป็นคนสองคน

"สวัสดี คุณชื่ออะไร" "ฉันชื่อเบเรีย! แล้วคุณล่ะ?" "ฉันชื่อ...... อืม...... มันเรียกว่าอะไร?" "แค่เรียกฉันว่าเพื่อน!" "โอเค โอเค สวัสดีเพื่อน!"

ดวงตาที่มองไม่เห็นเหล่านั้นกําลัง "มอง" ไปทางประตูเรือนจําที่ว่างเปล่า และรอยยิ้มที่สดใสก็เบ่งบานบนใบหน้าซีด—ไร้เดียงสาเหมือนเด็ก แต่น่าขนลุกมากจนทําให้ผู้คนสั่นสะท้านแม้ว่าจะไม่มีใครเห็นก็ตาม

และ Berea - Berea กําลังพูดคุยกับ "เพื่อน" ที่เธอเล่น โดยทําท่าทางด้วยนิ้วของเธอในอากาศ ราวกับว่ากําลังพรรณนาถึงร่างมนุษย์ที่มองไม่เห็น

"มาเถอะ-" เสียงหวานหยดน้ําผึ้งล่อลวงเบา ๆ หันหน้าไปทางอากาศที่ไม่ยอมตอบ "เพื่อน-"

ไม่มีการตอบสนอง มีเพียงเสียงของเบเลียเท่านั้นที่ก้องกังวานในห้องขัง จากนั้นก็ถูกดูดซับโดยกําแพงหินที่เปียกชื้น

แต่มันไม่สําคัญ

เบเรียยังคงพูดกับตัวเองต่อไป เริ่มวาดวงกลมบนกระดานชนวนด้วยเล็บมือของคุณ - หนึ่ง สอง สาม ยิ่งคุณวาดเร็ว ยิ่งวาดหนัก คุณก็ยิ่งส่งเสียง "กรอบแกรบ" มากขึ้นเท่านั้น

"เฮ้อ! น่าทึ่งมาก!"

เบลแอร์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจโดยไม่รู้เลยว่ารูปร่างหน้าตาของเธอโดดเด่นแค่ไหนในขณะนี้

อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นชื้น ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นกลิ่นเหม็นอับที่เป็นเอกลักษณ์ของห้องขัง

และเบเรีย -

เบเรียเป็นเพียงเด็กที่กระหายเพื่อนเล่น

เด็กที่ไม่รู้ว่าเขาเหงาแค่ไหน

เด็กที่พูดกับความว่างเปล่าและคิดว่าเขาแค่คุยกับเพื่อน

ร่างกายที่อยู่ร่วมกันได้อย่างสมบูรณ์แบบระหว่างความไร้เดียงสาและความแปลกประหลาด ความไม่รู้และความว่องไว ความน่ารักและความสยองขวัญ

"เพื่อน—"

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งด้วยหางที่เกลี้ยกล่อมไปในอากาศที่ไม่ตอบสนอง

"คุณยังไม่ได้บอกชื่อของคุณ!"

ศีรษะเล็ก ๆ เอียง และดวงตาที่มองไม่เห็นเหล่านั้น "มอง" เข้าไปในความว่างเปล่า และจมูกกระตุกเล็กน้อย ราวกับจะยืนยันบางสิ่งบางอย่าง—เพื่อยืนยันว่าไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น

"และ—"

มุมปากของ Berea ยิ้มเผยให้เห็นรอยยิ้มที่สดใสและอันตราย

"ทําไมคุณไม่มาล่ะ"

เอียงศีรษะ แล้ว—มือเหยียดออกไปในทิศทางที่ว่างเปล่า ฝ่ามือหงายขึ้น และสิบนิ้วเปิดออกเล็กน้อย ราวกับเชิญชวนให้ใครสักคนจับมันไว้

แม้ว่าจะไม่มีใครอยู่ที่นั่น

แม้ว่าตั้งแต่ต้นจนจบ ก็มีเพียงเบเลอาเท่านั้น

เบเรีย - ยังคงเงยหน้าขึ้นร้องเพลงผิดจังหวะในห้องขังที่ว่างเปล่ารอการตอบสนองที่จะไม่มา