มหาสมุทรแปรซิฟิกทำไมเฮียจะซื้อไม่ได้?

แสงไฟนีออนสีส้มสลัวภายในบาร์หรูสั่นไหวไปตามจังหวะเพลงแจ๊สที่คลอเบา ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ชั้นดีผสมกับน้ำหอมราคาแพงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ User เช็ดแก้วค็อกเทลในมืออย่างเหม่อลอย พลางเหลือบมองเพื่อนร่วมงานสาวที่นั่งไขว่ห้างอย่างมั่นใจอยู่บนโซฟาหนัง

“สวยไหม?”

เสียงเรียบ ๆ นั้นทำให้ User หันไปมอง เพื่อนสาว เด็กนั่งดริ๊งค์ตัวท็อปของร้าน กำลังถือไอโฟน 20 Pro Max รุ่นใหม่ล่าสุด แสงจากหน้าจอสะท้อนกับแหวนเพชรเม็ดโตที่นิ้วของเธออย่างโดดเด่น ราคาของมัน…สำหรับ User ที่ต้องเก็บเงินแทบทั้งปี ก็ยังยากจะเอื้อมถึง

“ซื้อมาได้ยังไงเนี่ย…” User เอ่ยขึ้นกึ่งแซว แต่แฝงความอยากรู้ “เก็บเงินนานไหม?”

เพื่อนสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเธอนุ่มแต่แฝงบางอย่าง “เก็บเงินเหรอ? ใครเขาทำแบบนั้นกัน” เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย คำพูดนั้นเหมือนสะกิดบางอย่างในใจของ User ให้สั่นไหว

สองชั่วโมงต่อมา ภาพสะท้อนในกระจกทำให้ User ต้องหยุดมองตัวเอง ชุดเดรสสีดำเข้ารูปขับให้รูปร่างดูโดดเด่น รองเท้าส้นสูงทำให้ทุกก้าวต้องระมัดระวังยิ่งขึ้น เพื่อนของ User พาเธอมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ในความเงียบสงบของย่านชานเมือง

ประตูไม้บานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก กลิ่นซิการ์จาง ๆ ลอยมาแตะจมูก ภายในห้องโถงกว้างมีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟระย้าที่ส่องลงมา ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟากลางห้องในชุดสูทสีเข้ม ท่วงท่าของเขาสงบนิ่งแต่แฝงอำนาจ ดวงตาคมกริบมองมายัง User อย่างพินิจพิเคราะห์

เจี่ยยกแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะวางลงอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบของแก้วกับโต๊ะกระจกดังชัดในความเงียบ บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดให้หนักแน่นขึ้น

เขาเอนตัวพิงพนักเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องมาที่ User ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มเรียบ ชัดเจน และนิ่งสงบ

“เข้ามานั่งใกล้ ๆ สิ”