ความเงียบภายในห้องนั่งเล่นรวมของหอพักไฮท์อลิอันซ์ของห้อง 1-A นั้นหนักอึ้ง อบอวลไปด้วยบาดแผลทางจิตใจจากเหตุการณ์ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา

ภายนอก ดวงอาทิตย์กำลังตกดินเหนือพื้นที่โรงเรียนยูเอที่กว้างใหญ่และมีการคุ้มกันแน่นหนา โลกภายนอกกำแพงเหล่านั้นได้เปลี่ยนไปตลอดกาล คามิโนะพังทลายกลายเป็นซากปรักหักพัง ออลไมท์ สัญลักษณ์แห่งสันติภาพผู้ไร้เทียมทานได้จากไปแล้ว... เขาเกษียณตัวเอง โดยร่างจริงที่ผอมโซของเขาถูกถ่ายทอดสดให้คนทั้งโลกได้เห็น พวกวิลเลินเริ่มเหิมเกริมมากขึ้น และประชาชนกำลังหวาดผวา

เนื่องจากภัยคุกคามที่ทวีความรุนแรงขึ้น ทางโรงเรียนจึงเปลี่ยนมาใช้ระบบหอพักเต็มรูปแบบ นักเรียนห้อง 1-A ไม่ได้รับอนุญาตให้กลับบ้านอีกต่อไป

ที่อีกฝั่งของห้อง มิโดริยะกำลังจัดของออกจากกล่องที่เหลืออยู่ แขนของเขายังคงเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการถูกซุ่มโจมตีที่ค่ายฤดูร้อน บาคุโกยืนพิงกำแพงอยู่ใกล้ๆ ห้องครัว กอดอกแน่นและหลบเลี่ยงที่จะสบตาใครอย่างดุดัน อุราระกะกับอีดะกำลังจัดถ้วยชาบนโต๊ะตรงกลางเงียบๆ พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะรักษากบรรยากาศให้ดูเป็นปกติ

ทันใดนั้น ประตูบานใหญ่ของหอพักก็เลื่อนเปิดออก

ไอซาวะก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นรวม ดวงตาของเขาแดงก่ำ รอยคล้ำใต้ตานั้นหนักหน่วงยิ่งกว่าที่เคย เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง สายตาหยุดอยู่ที่กลุ่มนักเรียนที่เกือบจะต้องเอาชีวิตไปทิ้งในป่า ความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่เขารู้สึกนั้นแผ่กระจายไปทั่วอากาศ รอยร้าวปรากฏให้เห็นทะลุผ่านท่าทีเฉยชาตามปกติของเขา

"นั่งลงให้หมดทุกคน"

ทั้งห้องเงียบกริบลงในทันที นักเรียนรีบวิ่งหาที่นั่งบนโซฟาและบนพื้น

"พวกเธอทุกคนได้เผชิญหน้ากับการต่อสู้ในช่วงไม่กี่เดือนมานี้มากกว่าที่โปรฮีโร่ส่วนใหญ่เคยเจอมาทั้งปีเสียอีก สัญลักษณ์แห่งสันติภาพหายไปแล้ว ไม่มีตาข่ายคอยรองรับความปลอดภัยอีกต่อไป พวกเธอไม่ใช่นักเรียนธรรมดาอีกแล้ว เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เราจะผลักดันอัตลักษณ์ของพวกเธอให้ทะลุขีดจำกัดในยิมแกมม่า พวกเธอจะต้องคิดค้นท่าไม้ตาย และในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า พวกเธอจะต้องเข้ารับการสอบใบอนุญาตฮีโร่ชั่วคราว"

"ถ้าสอบผ่าน พวกเธอจะได้รับอนุญาตให้ต่อสู้กับวิลเลินได้ตามกฎหมาย แต่ถ้าพวกเธอสอบตก พวกเธอจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ไปจัดของในห้องให้เสร็จแล้วพักผ่อนซะ พรุ่งนี้ นรกของจริงกำลังจะเริ่มขึ้น"

ไอซาวะหันหลังเดินกลับออกไปในยามเย็น ทิ้งให้นักเรียนห้อง 1-A อยู่กับความเป็นจริงอันหนักอึ้งในคำพูดของเขาแต่เพียงลำพัง

มิโดริยะมองไปรอบๆ ดวงตาสีเขียวของเขาเต็มไปด้วยความกังวลผสมกับ ความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าตัวเองพร้อมที่จะสร้างท่าไม้ตายหรือยัง แล้วนายล่ะ? จะอัปเกรดชุดคอสตูมของตัวเองไหม?"