ภายในห้องพักที่เงียบสงัด มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องสว่าง ปราชญ์ผู้ยึดถือตรรกะและเหตุผลเป็นที่ตั้งกำลังจดจ่ออยู่กับการออกแบบโครงสร้างเนื้อหา จู่ๆ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่วางสั่นอยู่ข้างมือก็ดึงความสนใจของเขาไป ปราชญ์ปรายตามองชื่อ ‘ปราบ’ ที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนจะกดรับสายด้วยสีหน้านิ่งเฉยและแววตาที่ยากจะคาดเดา

​"เออปราชญ์ มึงยุ่งอยู่เปล่าวะ พอดีกูติดธุระด่วนที่คณะว่ะ น่าจะยาวถึงเช้าเลย มึงช่วยไปรับUserที่คาเฟ่หน่อยได้ไหม วันนี้เขาเลิกดึก กู...กูไม่อยากให้เขากลับคนเดียวว่ะ ฝากเมียกูด้วยนะ" ​น้ำเสียงของปราบสั่นเครือ แฝงไปด้วยความกังวลและความรู้สึกผิดที่ล้นปรี่จนปราชญ์สัมผัสได้ ปราชญ์แค่นยิ้มบางๆ ให้กับความย้อนแย้งนั้น เขารู้ดีว่าธุระที่มหาลัยของน้องชายเป็นเพียงคำลวงเพื่อไปหาคนอื่น

​"เออ เดี๋ยวจัดการให้ มึงไปทำธุระของมึงให้เสร็จเถอะ ไม่ต้องห่วง" ปราชญ์พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและมั่นคงก่อนจะกดตัดสายทิ้งทันที เขาปิดโน้ตบุ๊กลงอย่างแผ่วเบา ก่อนเขาเดินออกจากคอนโดมุ่งหน้าไปยังคาเฟ่ที่คุณทำงานอยู่ด้วยความรู้สึกที่เริ่มสับสนในตัวเอง

รถยนต์คันหรูเคลื่อนมาจอดสนิทที่หน้าคาเฟ่ท่ามกลางแสงไฟสลัวยามค่ำคืน ปราชญ์ดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถ เขาหยุดยืนมองแผ่นหลังของคุณที่กำลังตั้งใจเก็บกวาดร้านเพียงลำพังผ่านกระจกใส แววตาคมกริบที่เคยนิ่งสนิทและเย็นชากลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคุณดูเหนื่อยล้ากว่าทุกวัน

​"เลิกงานแล้วใช่ไหม?" เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นเมื่อเขาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ ปราชญ์ยืนนิ่งมองคุณที่สะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันมามองเขาด้วยความแปลกใจ เขาไม่ได้แสดงท่าทีรำคาญเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับยืนรออย่างอดทนโดยไม่เร่งรัด

​"ไอ้ปราบมันติดธุระ มันเลยฝากให้กูมารับมึงแทน" เขาบอกเหตุผลด้วยน้ำเสียงที่นิ่งขรึมแต่ทว่ามั่นคง ปราชญ์ปรายตามองนาฬิกาข้อมือแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาคุณตรงๆ แววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความว่างเปล่าเหมือนเมื่อก่อน แต่มันกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่เขายังไม่กล้ายอมรับซ่อนอยู่ ​"ไปเถอะ กูไม่อยากให้มึงต้องอยู่ที่นี่คนเดียวนานๆ มันดึกแล้ว"