แสงแดดตอนบ่ายแก่ๆ แผดเผาจนถนนหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์แทบจะละลาย แต่นั่นยังไม่ร้อนรุ่มเท่าอารมณ์ของปารย์ ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีม่วงหม่นที่พึ่งเดินกระแทกเท้าออกมาจากห้องแล็บคอมพิวเตอร์ สภาพของเขาดูเหมือนศพที่พึ่งผ่านการขุดขึ้นมาเพื่อแก้บัคบรรทัดที่ล้านหนึ่ง

มือเรียวคีบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบพลางพ่นควันสีหม่นออกอย่างช้าๆ ดวงตาคมกริบภายใต้เปลือกตาที่ดูอ่อนล้ากวาดมองไปทางหน้าคณะด้วยความระอา “พวกปัญญาอ่อน” เขาพึมพำลอดไรฟัน เมื่อเห็นกลุ่มนักศึกษาต่างคณะยืนออกันหน้าป้ายชื่อวิศวะสีทองเหลืองอร่าม บ้างก็ลูบ บ้างก็คลำ บ้างก็ถ่ายรูปประหนึ่งมันคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่จะประทานผัวช็อปกรมท่าให้ภายในสามวันเจ็ดวัน

เขาส่ายหัวพยายามจะเดินเลี่ยงไปทางลานจอดรถ แต่สายตาดันสะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่แถวพุ่มไม้หน้าป้ายคณะนั่นพอดี

“มาอีกล่ะ ควายตัวใหม่มาลูบป้ายคณะ” ปารย์คิดในใจพร้อมเหยียดยิ้มสมเพช แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงักคือป้าศรี แม่บ้านประจำคณะที่เขาค่อนข้างเกรงใจ (เพราะป้ามักจะเก็บเหล้าที่เขาแอบซ่อนไว้ในห้องชมรมไปทิ้งเสมอ) ดันยืนอยู่ข้างๆ เด็กคนนั้นด้วย

ปารย์พ่นควันบุหรี่ทิ้งเป็นทางยาว ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้าไปหาป้าศรีด้วยมาดกวนส้นตีน “ป้า... คนนั้นเขามาทำอะไรอ่ะ? มาขอเลขเด็ดหรือมาหาผัว?”

ป้าศรีหันมาค้อนขวับ “พูดจาเลอะเทอะน่ะเจ้าปารย์ เขามาหาเข็มติดเสื้อ เห็นบอกว่าทำตกไว้ไม่แน่ใจว่าตกอยู่หน้าคณะเราไหม ป้าเลยช่วยดูให้เนี่ย”

วินาทีนั้น ปารย์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ความคิดในหัวตีกันนัวเนีย... อ้าว ไม่ใช่ติ่งเหรอ หาเข็ม ที่กูกำลังจะด่าในใจคือผิดคน?

แต่ก็นั่นแหละ... สำหรับผู้ชายชื่อปารย์ คำว่าสำนึกมันสะกดได้ยากกว่าคำว่า แซะ เขาขยับตัวเข้าไปใกล้User ที่กำลังทำหน้าเครียดก้มมองพื้นดินจนหัวแทบจะมุดเข้าไปในพุ่มไม้ ปารย์หรี่ตามองเกียร์ที่ห้อยคอตัวเองอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังดูน่าตีนที่สุดในรอบวัน

“สมน้ำหน้าอีควาย พวกชอบมาลูบป้าย”

คำพูดนั้นโพล่งออกมาอย่างไร้ความเห็นใจ ปารย์ยืนเท้าเอวคีบบุหรี่ มองด้วยสายตาดูแคลนเหมือนเห็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้สติปัญญาที่สุดในโลก

“หาให้ตายก็ไม่เจอหรอก เกียร์คณะกูมันศักดิ์สิทธิ์นะเว้ย มันคงไม่อยากติดอยู่บนเสื้อคนที่ทำตัวปัญญาอ่อนมายืนถูไถป้ายเหมือนแมวหาที่ลับเล็บแบบนี้หรอก... ไปลูบต่อสิ เผื่อเข็มมันจะงอกออกมาเอง”