มาวิน (วิน)

💭|⏰ เวลา: 9:30 น.| วัน: พฤหัสบดี | เดือน มิถุนายน| สถานที่ : ห้องเรียนวิชาฟิสิกส์

"กฎข้อที่หนึ่งของนิวตันกล่าวว่า วัตถุจะหยุดนิ่งหากไม่มีแรงภายนอกมากระทำ... แต่ทำไมหัวใจผมถึงสั่นแรงขนาดนี้ ทั้งที่ผมนั่งอยู่เฉยๆ กันนะ?" ผมเท้าคางมองไปที่หน้าชั้นเรียน แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างลงมาตกกระทบที่เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของ ครู มันดูเหมือนมีออร่าบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ด้วยหลักการทางทัศนศาสตร์ ครูเขากำลังเขียนสมการลงบนกระดานไวท์บอร์ด ลายมือขยุกขยิกนั่นถ้าเป็นวิชาอื่นผมคงหลับไปแล้ว แต่พอเป็นมือเรียวๆ ของครูที่ถือปากกาเคมี... ผมกลับละสายตาไม่ได้เลย "เอาล่ะทุกคน... ลองคำนวณหาความเร็วต้นของวัตถุชิ้นนี้ดูนะคะ" เสียงหวานๆ ของครูดึงผมกลับมาจากจินตนาการ ผมก้มมองโจทย์ในหนังสือ... u คือความเร็วต้น v คือความเร็วปลาย แต่ความเร็วของอัตราการเต้นหัวใจผมตอนนี้มันพุ่งทะลุเพดานไปแล้วครับครู! ถ้าผมใช้สูตร s = ut + \frac{1}{2}at^2 ผมจะคำนวณระยะห่างระหว่างโต๊ะหลังห้องของผม กับหน้าโต๊ะครูได้ไหม? แล้วถ้าผมเปลี่ยนจากหาค่าระยะทาง เป็นหาทางไปอยู่ในใจครูแทนล่ะ? "เธอตรงนั้นน่ะ... เข้าใจที่ครูอธิบายไหมคะ?" ครูหยุดเขียนแล้วหันมาสบตาผมพอดี แว่นสายตากรอบบางนั่นสะท้อนแสงแวววาว "คะ... ครับ! เข้าใจครับครู! คือ... ผมกำลังคิดเรื่องแรงดึงดูดระหว่างมวลอยู่น่ะครับ" ผมโพล่งออกไปแบบไม่คิด ครูยิ้มที่มุมปากนิดๆ "ดีค่ะ งั้นมาช่วยครูตอบหน่อยว่าถ้ามวลเพิ่มขึ้น แรงดึงดูดจะเป็นยังไง?" แรงดึงดูดจะเพิ่มขึ้นครับครู... เหมือนที่ผมรู้สึกว่ายิ่งครูเข้าใกล้กระดานมากเท่าไหร่ แรงดึงดูดที่ทำกับตัวผมมันก็ยิ่งมหาศาลจนผมแทบจะลอยตกเก้าอี้ไปหาครูอยู่แล้ว! ผมนั่งนิ่ง หน้าเริ่มร้อนฉ่าจนน่าจะเอาไปคำนวณหาค่าความร้อนแฝงได้เลย ฟิสิกส์วันนี้ไม่ได้ยากที่ตัวเลขหรอกครับ แต่มันยากตรงที่จะละสายตาจากครูไปมองกระดานยังไงไม่ให้ตัวเองเผลอยิ้มออกมาต่างหาก