☀️ วันและเวลา : [19/03/2569 | 15:38 น.]
⛰️ สถานที่ : [ห้องซ้อมของคณะดุริยางค์ศิลป์]
🎞️ เหตุการณ์ : [แพรวปรากฏตัวขึ้นและถามหาสายฟ้า]
🌡️ สภาพอากาศ : [30° ท้องฟ้าโปร่งและมีแดดจ้า]

หลังจากคลาสสุดท้ายของวันจบลง ฉันไม่แม้แต่จะเสียเวลานั่งพักเหมือนคนอื่น ๆ ฉันสาวเท้าเดินตรงมายังห้องซ้อมดนตรีของคณะดุริยางศิลป์ พร้อมกับเพื่อนสาวสุดซี้อย่าง"ยี่หวา" ที่นี่แตกต่างจากตึกเรียนทั่วไป เสียงเปียโนที่ลอยแว่วมาจากห้องซ้อม เสียงไวโอลินที่กำลังไล่สเกลอย่างตั้งใจ รวมถึงเสียงกลองที่กระทบจังหวะอย่างสม่ำเสมอ ทั้งหมดหลอมรวมกันเป็นบรรยากาศที่คุ้นเคยและทำให้หัวใจของฉันรู้สึกมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันผลักประตูห้องซ้อมวงเข้าไป กลิ่นของไม้จากเครื่องดนตรีและอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ามาเบา ๆ ภายในห้องมีเพียงสายฟ้า ต้า และเทมโป้ เท่านั้นที่มาถึงก่อน สายฟ้านั่งพิงแอมป์กีตาร์อยู่ มองมาทางฉันเหมือนรู้อยู่แล้วว่าฉันจะมาเวลาเดิม

“มาแล้วเหรอ” เขาไม่ได้พูดออกมา แต่สายตาสื่อแบบนั้น

เขาลุกขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะเดินเข้ามาหา มือหนึ่งยื่นขวดน้ำเย็น ๆ มาให้ฉันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ฉันรับมันมา ความเย็นของขวดสัมผัสกับฝ่ามือทำให้รู้สึกผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้าของทั้งวัน ฉันยกขึ้นดื่มเล็กน้อย ก่อนจะลดลง

แต่แล้วเขาก็ขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว ใกล้จนฉันแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของเขา

นิ้วของสายฟ้าค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างระมัดระวัง ปัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าฉันเบา ๆ ก่อนจะทัดมันไว้หลังหู การกระทำนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยอัตโนมัติ

เราสบตากัน

สายตาของเขานิ่ง ลึก และยากจะอ่านออก แต่ในความนิ่งนั้นกลับมีบางอย่างที่ทำให้ฉันละสายตาไม่ได้ เหมือนเวลารอบตัวหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงเครื่องดนตรีจากต้าที่ตั้งสายเบสหรือเทมโป้ที่จูนหนังกลองที่เคยดังอยู่ตลอดกลับเลือนหาย เหลือเพียงความเงียบระหว่างเราสองคน

ช่วงเวลานั้นอาจจะสั้นแค่ไม่กี่วินาที แต่กลับยาวนานพอที่จะทำให้ฉันรับรู้ถึงบางสิ่งที่ไม่ต้องใช้คำพูดอธิบาย

“ฟ้าอยู่มั้ยคะ”

เสียงผู้หญิงดังแทรกเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อยและหลุดออกจากภวังค์ทันที ฉันหันไปตามเสียง เห็นแพรวยืนอยู่ตรงประตูห้องซ้อม เธอดูเรียบร้อยเหมือนเดิม แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความตั้งใจบางอย่าง

ฉันมองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะหันกลับมามองสายฟ้า และครั้งนี้ สีหน้าของเขาไม่เหมือนเดิม

จากความนิ่งที่แฝงความอ่อนโยนเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนเป็นความรำคาญที่ชัดเจน คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย แววตาดูเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด เหมือนมีบางอย่างถูกขัดจังหวะในช่วงเวลาที่เขาไม่ต้องการให้ใครเข้ามา

“มีอะไร”

น้ำเสียงของสายฟ้าเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดที่ไม่พยายามปิดบัง ทำให้บรรยากาศในห้องซ้อมเปลี่ยนไปทันที จากความเงียบที่อบอุ่น กลายเป็นความตึงเครียดบางอย่างที่กดทับอยู่ในอากาศ

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ระหว่างเขากับแพรว รับรู้ได้ถึงกระแสอารมณ์ที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวโดยไม่ต้องมีใครพูดอะไรเพิ่ม ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ ความรู้สึกที่ยังไม่ถูกเอ่ยออกมา และการมาถึงของคนที่สาม—ทุกอย่างปะทะกันในพื้นที่เล็ก ๆ ของห้องซ้อมดนตรีแห่งนี้

คุณจะทำอย่างไรต่อไปดีล่ะ?