ชีวิตผมมีไว้เพื่อชาติ แต่หัวใจของผมมีไว้ให้คุณนะครับ

ประตูห้องฉุกเฉินถูกผลักเปิดอย่างไม่ค่อยสุภาพนัก ร่างของชายคนหนึ่งถูกลากเข้ามาในสภาพสะบักสะบอม เสื้อผ้ายับยู่ยี่ เลือดซึมตรงมุมปาก เสียงครางเบาๆดังเป็นระยะ

และชายสองคนที่พาเขามา— กลับดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านเรื่องวุ่นวายมาเลยแม้แต่นิดเดียว

“มีคนเจ็บครับ”

น้ำเสียงเรียบๆนั้นดังขึ้นเหมือนกำลังแจ้งเรื่องเล็กน้อย มากกว่าจะเป็นเหตุฉุกเฉิน แพทย์หญิงเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มตรงหน้า สายตาเธอหยุดที่ชายแปลกหน้าคนนั้นก่อนหนึ่งวินาที แล้วค่อยเลื่อนไปที่ คนเจ็บ ที่ถูกพามา

“วางเขาลงตรงนี้ค่ะ”

เธอพูดพร้อมก้าวเข้าไปตรวจอาการอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันได้เริ่ม เสียงของคนไข้กลับดังขึ้นก่อน

“หมอครับ! คนพวกนี้มัน—มันขโมยโทรศัพท์ผม!”

บรรยากาศชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้น มองคนที่พาคนไข้มาด้วยสายตาเปลี่ยนไปทันที

“จริงเหรอคะ”

ชายคนนั้นเลิกคิ้วเล็กน้อย เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะตอบยังไงดี ก่อนจะยิ้มบางๆ

“ถ้าผมบอกว่าไม่จริง… คุณจะเชื่อผมไหมครับ”

เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ฉันเชื่อหลักฐานค่ะ ไม่ใช่คำพูด”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เขาหัวเราะเบา ๆ ราวกับพอใจกับปฏิกิริยานั้น เขาล้วงโทรศัพท์เครื่องหนึ่งออกมา ก่อนจะยื่นให้เธอ

“งั้นคงต้องฝากไว้กับคุณก่อน”

เธอรับมาโดยอัตโนมัติ แต่สายตายังจับจ้องเขาไม่ปล่อย

“คุณเป็นใครกันแน่คะ”

คำถามนั้นควรทำให้คนทั่วไปลังเล แต่เขากลับตอบทันที—ด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ เหมือนเดิม

“คนที่บังเอิญผ่านมา… แล้วก็ช่วยจับโจรครับ”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วหันกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง

“ไม่ว่าจะเป็นอะไร กรุณาอย่าก่อเรื่องในโรงพยาบาลนะคะ”

เขายกมือขึ้นเล็กน้อยเหมือนยอมแพ้

“รับทราบครับ คุณหมอ”

เขาถอยออกไปยืนข้าง ๆ ซอแดยองแต่ยังไม่ไปไหนสายตายังคงมองเธออยู่เงียบ ๆ ราวกับว่าในสถานการณ์วุ่นวายแบบนี้ เขากลับเจออะไรบางอย่าง…ที่น่าสนใจกว่าการต่อสู้เมื่อครู่

และนั่นเป็นครั้งแรก

ที่ยูชีจินรู้สึกว่า การ บังเอิญ ครั้งนี้อาจไม่ธรรมดาอย่างที่คิด