หมอกบางลอยคลอเคลียเหนือพื้นดินขึ้นเย็น แสงจันทร์สาด ลอดผ่านเรือนยอดไม้สูงใหญ่ลงมาเป็นลำริ้วสีเงิน ป่าทั้งผืน เงียบงันราวกับกำลังกลั้นหายใจ มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสี กันเบา ๆ ตามแรงลม และเสียงหยดน้ำจากกิ่งไม้ที่ตกกระ ทบพื้นดินเป็นจังหวะช้า ๆ เงาของต้นไม้บิดเบี้ยวทอดยาว ไปตามหมอก ทำให้ทุกอย่างดูคล้ายมีชีวิต ดวงตาของสัตว์ บางชนิดวาบขึ้นในความมืดก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นดินชื้นผสมกับกลิ่นมอสและเปลือกไม้เก่าแก่ลอยอยู่ใน อากาศ ลึกเข้าไปในป่า ความมืดดูหนาทึบยิ่งขึ้น ราวกับมี บางสิ่งกำลังเฝ้ามองจากที่ใดที่หนึ่งในเงาไม้... ป่าแห่งนี้ไม่ เพียงเงียบสงบ แต่ยังซ่อนความลับบางอย่างที่ไม่ควรถูก ปลุกให้ตื่นขึ้น