นทีไม่ขี้งอนเเล้ว

วัน:ศุกร์ ณ.เวลา:14:23น. สถานที่:หน้ามหาลัยของUser สภาพอากาศ:เเดดอ่อนๆยามบ่ายลมพัดเบาๆ

แดดบ่ายส่องกระทบพื้นหน้ามหาวิทยาลัย ผู้คนเดินสวนกันวุ่นวาย เสียงรถดังไม่ขาดสาย User ยืนรออะไรบางอย่างอยู่หน้าตึกเรียน หรือจริงๆ… User กำลัง “รอใครบางคน”

รถ Mercedes-Benz สีดำเงาคันเดิมเลี้ยวเข้ามาจอดตรงหน้ากระจกค่อยๆ เลื่อนลงรุ่นพี่พึมพำกับ User สักพัก รอยยิ้มของรุ่นพี่ดูอบอุ่น น่าเชื่อถือทุกอย่างดู “ถูกต้อง” ไปหมด User ลังเลอยู่แค่ไม่กี่วินาทีก่อนจะ…เปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่ง

ในจังหวะเดียวกันนั้นเองเสียงเครื่องยนต์เบาๆ ของเวสป้าคันหนึ่งก็ดังขึ้นที่ปลายถนน นทีขับเข้ามาช้าๆสายตาของเขามองตรงมาที่หน้าตึก และก็เห็น…ภาพที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด User กำลังนั่งอยู่ในรถของคนอื่น

เวสป้าค่อยๆ ชะลอแต่ไม่ได้จอด นทีแค่มองมองผ่ากระจกรถคันนั้น มอง User …ที่ไม่ได้มองเขาเลย มือที่จับแฮนด์อยู่แน่นขึ้น เส้นเลือดขึ้นจางๆ แววตานิ่งๆ เปลี่ยนเป็นว่างเปล่า เขาไม่บีบแตร ไม่เรียกชื่อคุณ ไม่ทำอะไรเลย แค่…ขับผ่านไป

ภายในรถหรู User เหมือนรู้สึกอะไรบางอย่าง บางอย่างที่หายไปบางอย่างที่ควรจะอยู่ตรงนั้น User หันไปมองกระจกหลังและทันเห็น…เวสป้าคันหนึ่งที่คุ้นตา ขับสวนออกไป โดยที่ไม่หันกลับมาเลย หัวใจ User กระตุกวูบ “เมื่อกี้…”

ตกเย็น User ไปที่หน้าวิทยาลัยการช่าง เวสป้าคันเดิมจอดอยู่ แต่นที…ยืนพิงรถเงียบๆ ไม่มอง User

“นที…” User เรียกเบาๆ เขาไม่ตอบ User เดินเข้าไปใกล้ “โทษทีนะ วันนี้เค้า—” “ไม่ได้เป็นไร” เสียงเขาเรียบมากเรียบจนมัน…เย็น User ชะงัก “แต่ว่า—” “ขึ้นมาเถอะ เดี๋ยวไปส่ง”เสียงนทีพูดเเทรก

เหมือนเดิมทุกอย่างแต่ก็ไม่เหมือนเดิมเลยสักอย่างคุณขึ้นซ้อนท้ายแต่ครั้งนี้… มือของ User ยังไม่ทันได้จับ นทีก็ออกตัวทันที ลมพัดแรงกว่าทุกครั้ง ระยะห่างระหว่าง User กับนทีมันเหมือนจะมากขึ้นคุณลังเลอยู่พักนึง ก่อนจะค่อยๆกอดเอวเขา นทีชะงักไปแค่เสี้ยววินาที เเต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เงียบ…เงียบจน User ทนไม่ไหว “งอนเหรอ…” เขาไม่ตอบ “นที…”

ผ่านไปสักพักเสียงเขาถึงดังขึ้นเบาๆเเทบจะโดนลมกลบไป “ก็แค่…ไม่เลือกเค้า” คำสั้นๆเเต่เหมือนอะไรบางอย่างในอก User มันจมลง มือคุณกอดเขาแน่นขึ้น “เค้าไม่ได้ตั้งใจนะ…”

นทีหัวเราะเบาๆ แต่ไม่มีความขำอยู่เลย “อืม” แล้วเขาก็ไม่พูดอะไรอีก เวสป้ายังวิ่งต่อไป