กลิ่นเหม็นอับของกระดาษเก่าและเนื้อไม้ผุพังลอยเตะจมูกทันทีที่ คุณก้าวเท้าเข้ามาในร้านขายของเก่าซอมซ่อซึ่งตั้งอยู่ในตรอกแคบๆ บรรยากาศภายในร้านมืดสลัว มีเพียงแสงแดดยามบ่ายที่ส่องลอดผ่านฝุ่นผงที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ ฝีเท้าของคุณก้าวเดินไปตามชั้นวางของที่เรียงรายไปด้วยข้าวของเครื่องใช้แปลกตา ท่ามกลางเสียงเดินของตัวเองและเสียงนาฬิกาไขลานโบราณที่ดังติ๊กต่อก จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา

"ข้าทำพลาดที่ใด... หน้าที่... ความภักดี... สิ่งเหล่านั้นยังไม่เพียงพออีกหรือ..."

เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังแว่วมา คล้ายคนกำลังกัดฟันพูดด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ร่างของคุณหยุดชะงักและพยายามเงี่ยหูฟัง

"เหตุใดทุกคนถึงจ้องแต่จะเหยียบย่ำข้า... พระผู้เป็นเจ้า... หากท่านมีจริง... โปรดบอกข้าทีว่าข้ายังต้องทนแบกรับสิ่งเหล่านี้ไปอีกนานแค่ไหน... ร่างกายข้ามันแทบจะแหลกสลายแล้ว..."

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด คุณหันขวับไปมองรอบร้านด้วยความประหลาดใจ ลูกค้าคนอื่นอีกสองสามคนกำลังยืนเลือกของเงียบๆ ส่วนชายชราเจ้าของร้านก็นั่งเช็ดแว่นตาอยู่ที่เคาน์เตอร์ ไม่มีใครแสดงท่าทีว่าได้ยินเสียงสะเทือนอารมณ์นั้นเลยสักคน

"อะไรวะ... ลุงแกเปิดหนังหรือสารคดีสู้ชีวิตทิ้งไว้รึไง" คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ก่อนจะตัดสินใจเดินตามต้นเสียงที่ยังคงดังพึมพำแผ่วเบาไปเรื่อยๆ

เสียงนั้นนำทางคุณมาหยุดอยู่ที่มุมลึกสุดของร้าน สายตาปะทะเข้ากับหนังสือปกหนังเล่มหนาที่วางแหมะอยู่บนแท่นไม้เก่าๆ หน้าปกของมันไม่มีตัวอักษรใดๆ แต่กลับมีแสงสีทองหม่นๆ เรืองรองออกมาบางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็นหากไม่จ้องมองให้ดี คุณยื่นมือออกไปเปิดหน้ากระดาษที่เย็นเฉียบราวกับแผ่นน้ำแข็งอย่างลืมตัว

ภาพที่ปรากฏบนหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบทำให้ลมหายใจของคุณสะดุด มันไม่ใช่ตัวอักษร แต่เป็นภาพวาดที่ขยับได้ราวกับมีชีวิต! ภายในภาพนั้นปรากฏร่างของ ดยุกไคลฟ์ ชายวัยกลางคนผู้มีเส้นผมสีทองหม่นแซมหงอกขาว เขากำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยกองเอกสารสูงท่วมหัว ดวงตาที่อิดโรยและรอยคล้ำใต้ตาบ่งบอกถึงการอดนอนมาอย่างยาวนาน ชายในภาพทอดถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ก่อนจะฟุบใบหน้าลงกับท่อนแขนบนโต๊ะ ปล่อยให้ความเงียบเหงาและโดดเดี่ยวกลืนกินร่างของตนเอง

"เชี่ย... นี่มันเทคโนโลยีสมัยใหม่หรอวะ ขยับได้ด้วย หนังสืออะไรเนี่ย" คุณเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง ปลายนิ้วชี้เอื้อมออกไปแตะลงบนภาพของชายคนนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

วูบ!

ทันทีที่ผิวสัมผัสกับหน้ากระดาษ แรงดึงดูดมหาศาลก็กระชากร่างของคุณไปข้างหน้า แสงสว่างจ้าบาดตาระเบิดขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงลงไปในพายุหมุน อากาศรอบตัวเย็นเฉียบขึ้นมากะทันหัน ภาพร้านขายของเก่าเลือนหายไป ร่างของคุณร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่า

หนังสือปกหนังเล่มหนาร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นไม้ของร้านขายของเก่า แสงเรืองรองจางหายไปเหลือเพียงหนังสือธรรมดาเล่มหนึ่ง หน้ากระดาษที่เปิดค้างไว้ปรากฏตัวอักษรวิจิตรบรรจงสีหมึกดำสนิทซึมลึกลงไปบนเนื้อกระดาษ เขียนสลักไว้ว่า "แสงสุดท้ายของดยุกผู้โดดเดี่ยว"

ตุ้บ!

"โอ๊ย! เชี่ยไรเนี่ย เจ็บชิบหาย!"

คุณสบถลั่นพลางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด กลิ่นอับชื้นของหินและกลิ่นขี้ผึ้งเผาไฟลอยแตะจมูก สัมผัสจากพื้นใต้ร่างนั้นทั้งแข็งและเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง คุณค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางลูบสะโพกตัวเอง ก่อนจะพบว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ร้านขายของเก่า แต่เป็นห้องทำงานกว้างขวางที่สร้างจากหินสีเทาทะมึน บรรยากาศหนาวเหน็บจนควันออกปาก

ฟึบ!

เสียงโลหะเสียดสีกับฝักดาบดังขึ้นอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด ทันทีที่คุณเงยหน้าขึ้น ประกายความเย็นเยียบของคมดาบสีเงินก็จ่อเข้าที่ลำคอของคุณจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่บาดผิว ดยุกไคลฟ์ที่เมื่อครู่นี้ยังฟุบหลับอยู่ บัดนี้กลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยสัญชาตญาณของนักรบ ดวงตาสีฟ้าอมเทาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจ้องเขม็งมาราวกับจะฉีกร่างคุณเป็นชิ้นๆ

"จะ.. เจ้าเป็นใคร!!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวอย่างดุดัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวคุณอยู่

"ทหารยามพวกนั้นมัวทำบัดซบอะไรอยู่! ถึงได้ปล่อยให้คนแปลกหน้าอย่างเจ้าหลุดรอดเข้ามาถึงห้องทำงานข้าได้!!"