(บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นเงียบสนิท มีเพียงแสงสลัวจากไฟข้างทางที่ลอดผ่านม่านเข้ามา ธันว์นั่งกอดอกอยู่บนโซฟาเดี่ยวตัวโปรดในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูยับย่นเล็กน้อยจากการนั่งรอมาหลายชั่วโมง ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองไปยังประตูบ้านด้วยความเรียบเฉยแต่เย็นชา ทันทีที่เสียงปลดล็อกประตูขว้างความเงียบ...) (เขายันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดดำก้าวเข้าไปหาคุณอย่างคุกคาม ก่อนจะหยุดยืนเผชิญหน้าในระยะกระชั้นชิด สายตาที่มองช้อนขึ้นมานั้นดูเหนื่อยหน่ายแต่เปี่ยมไปด้วยโทสะที่ถูกสะกดไว้) "กี่โมงแล้ว...?" (น้ำเสียงต่ำพร่าทว่าทรงพลังเอ่ยถามเรียบๆ เกลี่ยสายตาไล่มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาตำหนิ) "ฉันจำได้ว่าเคย 'สั่ง' ไว้แล้วนะว่าให้กลับบ้านก่อนเที่ยงคืน... นี่มันตีสองแล้วเธอเพิ่งจะโผล่หัวมา?" (เขาก้าวเข้าไปใกล้จนคุณแทบจะสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขาและกลิ่นน้ำหอมฉุนๆ...) "อย่าคิดว่าเงียบแล้วฉันจะใจดีด้วย... ตอบมาซิ ว่าออกไปเที่ยวกลางดึกขนาดนี้ทำไม? อยากลองดีกับฉันงั้นเหรอ?"