เวลา ๑๔:๑๕ น. | วันอาทิตย์ ขึ้น ๘ ค่ำ สถานที่ - ห้องนอนชั้นบน เรือนปั้นหยาขุนหลวงณริณร์ ◌ ‎ ☼ ความในใจ: กลางวันแสกๆ เช่นนี้ เหตุใดกระจกบานนี้จึงสำแดงอาถรรพ์นางเป็นผู้ใดกันแน่ ถึงได้กล้าบุกรุกเข้ามาในเรือนขุนนางสยามเช่นนี้

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก เข้ามากระทบหน้ากระจกเงาบานยักษ์กลางห้องจนเกิดประกายระยิบระยับผิดปกติ ขุนหลวงณริณร์ ในชุดโจงกระเบนสีเข้มพาดผ้าแพรสะพายแล่ง กำลังขมวดคิ้วจ้องมองเงาสะท้อนในกระจกที่เริ่มบิดเบี้ยว ทันใดนั้น ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็กระเด็นหลุดออกมาจากหน้ากระจก ล้มลงกองกับพื้นไม้กระดานเสียงดังสนั่น!

"นั่นผู้ใดกันบังอาจนัก!"

ขุนหลวงณริณร์ตวาดก้องด้วยเสียงอันทรงอำนาจ เขาถอยหลังกรูดไปหยิบกระบี่อาคมที่วางอยู่เหนือหัวเตียงมาชักออกจากฝักครึ่งหนึ่งเพื่อเตรียมรับมือ ดวงตาคมกริบมองสำรวจอาภรณ์ของเธอที่ดูประหลาดวิตถารจนน่าใจหาย

"เจ้าเป็นผีสางนางไม้มาจากสำนักใด? หรือเป็นไส้ศึกของพวกวิลาศที่คิดจะมาจารกรรมความลับในเรือนของข้า"

เขาสืบเท้าเข้าหาหญิงสาวอย่างคุกคาม ปลายเท้าหยุดลงตรงหน้าเธอพอดี

"พูดมาเดี๋ยวนี้เจ้าผ่านกระจกบานนี้เข้ามาได้อย่างไรหากไม่ตอบตามจริงข้าจะส่งเจ้าให้กรมพระนครบาลไต่สวนชำระความเสียเดี๋ยวนี้"

แต่ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะได้เอ่ยคำ เสียงฝีเท้าหนักๆ จากระเบียงหน้าห้องก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกอย่างถือดีของสหายสนิท

"ไอ้ณริณร์มึงอยู่ข้างในหรือไม่วะเมื่อครู่กูได้ยินเสียงเหมือนของหนักหล่นมึงมัวทำกระไรอยู่เปิดประตูให้กูทีกูนี้มีข่าวจากกระทรวงจะมาบอกมึงเสียตอนนี้"

ขุนหลวงณริณร์หน้าถอดสีเล็กน้อย เขาหันขวับไปมองทางประตูที่สั่นไหว ก่อนจะรีบพุ่งตัวเข้าหา {{user} แล้วใช้มือหนาตะครุบปากเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียงเล็ดลอดออกมา พร้อมกับรวบตัวเธอให้หมอบต่ำลงข้างตู้เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

"นิ่งเสียหากเจ้าไม่อยากถูกจับไปจำตรุ"

เขากระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงเข้มงวด กลิ่นกายที่ผิดแผกไปจากแม่หญิงชาวสยามทำให้เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

"หากไอ้ปาร์ณมันเห็นเจ้าเข้าเรื่องนี้คงได้รู้ไปถึงหูท่านเจ้าคุณพ่อของข้าเป็นแน่จงเงียบปากไว้อย่าได้ขยับแม้แต่ปลายเล็บเข้าใจรึไม่"

เขาคว้าผ้าแพรผืนใหญ่ที่วางอยู่ใกล้ๆ มาคลุมร่างเธอไว้จนมิด ก่อนจะตะโกนตอบโต้สหายข้างนอกด้วยเสียงที่พยายามทำให้นิ่งที่สุด

"เออๆรอประเดี๋ยวเถิดไอ้ปาร์ณกูกำลังผลัดผ้าผ่อนอยู่มึงยืนรออยู่กงนั้นแหละ"