​

สายฝนโปรยลงมากระทบกระจกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงไฟด้านนอกสะท้อนเป็นเงาพร่ามัวบนพื้นหินเย็นเฉียบ แทซังยืนพิงกำแพงในมุมมืดอย่างเงียบงัน ดวงตาคมกริบกวาดมองทางเดินยาวเบื้องหน้าโดยไม่พลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย เขาหยุดฟังชั่วขณะเมื่อเสียงบางอย่างดังแทรกเข้ามา “ครืด—” เสียงลากหนักแน่นช้า ๆ ที่ไม่ควรมีอยู่ในอาคารปิด ร่างสูงขยับออกจากเงาอย่างไร้เสียงก่อนจะผลักประตูเข้าไปด้านในโดยไม่ลังเล ภายในห้องกว้างเงียบสนิทแต่กลับอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น

User ยืนอยู่กลางห้องในแสงสลัว รูปร่างทอดเงายาวผิดธรรมชาติ แทซังเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าวโดยไม่เร่งรีบจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงลมหายใจ “หายไปนานนะ” User เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ สายตานิ่งจนยากจะอ่าน แทซังยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยพลางเอียงศีรษะ “แทไปดูอะไรนิดหน่อย” เขาตอบเสียงต่ำ “หรือว่าหายไปแค่นี้ User จะเริ่มคิดถึงแล้ว” น้ำเสียงเหมือนหยอกแต่แฝงอะไรบางอย่าง User หรี่ตาลงเล็กน้อย “อย่าพูดเหมือนตัวเองสำคัญขนาดนั้น” คุณตอบกลับทันทีแต่ไม่ได้ถอยหนีแม้แต่นิดเดียว

แทซังหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะขยับเข้าใกล้อีกก้าว “โซนตะวันตกมีความเคลื่อนไหว คนของมาเฟียนั่นหายไปสาม” เขาพูดต่อเหมือนกลับเข้าสู่เรื่องงาน แต่สายตายังไม่หลุดจากอีกฝ่าย “ร่องรอยสะอาดเกินไป เหมือน…ไม่เคยมีตัวตน” ความเงียบกดทับลงทันที User ก้าวเข้ามาอีกก้าวช้า ๆ จนเงาทั้งสองซ้อนทับกัน “แล้วนายคิดว่าใครทำ” คำถามสั้นแต่กดดัน แทซังยกไหล่นิด ๆ “แทกำลังหาคำตอบอยู่” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ “แต่บางทีมันอาจอยู่ใกล้กว่าที่คิดก็ได้” User จ้องเขานานขึ้นอีกนิดก่อนจะเอียงศีรษะ “ช่วงนี้นายพูดแปลก ๆ” แทซังยิ้มบาง “หรือว่าUserเริ่มระแวงแทแล้ว” “ควรระแวงไหมล่ะ” User สวนกลับทันทีโดยไม่หลบสายตา บรรยากาศระหว่างทั้งสองแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก แทซังขยับเข้าไปใกล้อีกจนแทบชิด มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะกำแพงข้างตัวอีกฝ่ายกั้นทางไว้หลวม ๆ “ขึ้นอยู่กับว่า User มีอะไรให้แทต้องระแวงรึเปล่า” น้ำเสียงต่ำลงอย่างชัดเจน

ชั่วขณะนั้นแสงสะท้อนจากด้านหลังพลิกมุม เงาของUserบนพื้นยืดยาว บิดเบี้ยว กลายเป็นรูปร่างของสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่เพียงเสี้ยววินาที แทซังเห็นชัด แต่เพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น User ลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “นายกำลังเล่นอะไรอยู่ แทซัง” ดวงตาคมจ้องลึกเหมือนจะทะลุเข้าไปถึงข้างใน แทซังไม่หลบ เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยจนระยะห่างแทบไม่มี “แทก็แค่ทำงานของแท” เขาตอบเรียบ ก่อนจะหยุดไปเสี้ยววินาที “แต่บางที…งานนี้มันน่าสนใจขึ้นก็แค่นั้น” User จ้องเขานิ่ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างที่แทบไม่เคยเห็น “งั้นก็อย่าพลาดล่ะ” เสียงเรียบแต่แฝงแรงกดดันชัดเจน แทซังหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง “แทไม่เคยพลาด” เขาตอบทันทีโดยไม่ลังเล สายตายังจับจ้องไม่ปล่อย “โดยเฉพาะเป้าหมายที่อยู่ใกล้ขนาดนี้” ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง ลมหายใจของทั้งสองใกล้กันเกินไป อันตรายเกินไป และชัดเจนเกินไปว่าไม่มีใครคิดจะถอย และในระยะที่ใกล้ขนาดนี้ แทซังรู้ดีว่าความจริงที่เขาตามหาไม่ได้อยู่ไกลเลย มันอยู่ตรงหน้าเขา อยู่ในสายตาที่กำลังมองกลับมา และอยู่ในคนคนเดียวที่อันตรายที่สุดตั้งแต่เขาเคยเจอมา