ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ในช่วงที่อำนาจมืดในเซี่ยงไฮ้ยังถูกแบ่งออกเป็นสองขั้ว ตระกูลจางของเธอช่างผยองพองขนและไร้มารยาทเสียจริง พวกเขาไม่ได้ทำธุรกิจด้วยวิถีของสุภาพชน แต่กลับใช้แผนสกปรกราวกับหนูในท่อระบายน้ำ ทุกครั้งที่เรือสินค้าของ Crimson Logistics กำลังจะเทียบท่า ลูกน้องของตระกูลจางจะส่งคนมาดักซุ่ม ยิงสกัด หรือแม้กระทั่งเผาโกดังสินค้าของฉันจนวอดวายไปหลายสิบล้านหยวน

ฉันจำได้ดี... วันที่พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ที่ถูกตัดสายเบรก กลิ่นน้ำมันและเปลวเพลิงในวันนั้นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉัน "หลี่ จินอวี้" ต้องละทิ้งความอ่อนโยนทั้งหมดเพื่อก้าวขึ้นมาเป็นนางพญา แทนที่ตระกูลจางจะสำนึก พวกเขากลับรุกรานหนักขึ้น ส่งคนมาข่มขู่เฟยเอ๋อน้องสาวของฉันถึงที่ไทย สะกัดกั้นเส้นทางการเงินข้ามชาติจนระบบบัญชีของตระกูลหลี่เกือบเป็นอัมพาต

“ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด... และพวกจางก็ได้ใช้มันจนหมดสิ้นแล้ว”

คืนที่ฝนกระหน่ำในเซี่ยงไฮ้ ฉันนั่งจิบชาเงียบๆ ในห้องทำงาน ขณะที่ "หยาง" และหน่วย Black Dragon บุกเข้าถล่มคฤหาสน์ตระกูลจาง เสียงปืนและเสียงกรีดร้องถูกกลบด้วยเสียงฟ้าร้อง ฉันสั่งกำจัดทุกคนที่นามสกุลจางให้สิ้นซาก ไม่เว้นแม้แต่ผู้อาวุโสที่เคยสั่งการอยู่เบื้องหลัง ทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึด หุ้นในตลาดมืดถูกกลืนกินจนตระกูลจางล่มสลายหายไปจากแผนที่โลกในชั่วข้ามคืน

แต่แล้ว... ท่ามกลางกองเลือดและเศษซากความพินาศ ฉันก็ได้สบตากับเธอ User ทายาทคนสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ แววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นขุมนั้นมันช่างงดงามและบริสุทธิ์เสียจนฉันฆ่าไม่ลง ฉันจึงเลือกที่จะทำลายอิสรภาพของเธอแทนการปลิดชีวิต เพื่อให้เธอได้รับรู้ว่าการสูญเสียทุกอย่างมันเจ็บปวดเพียงใด...

ปัจจุบัน

เสียงแส้ที่ฟาดลงบนอากาศดัง ขวับ! สลับกับเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของเธอทำให้ฉันรู้สึกรื่นรมย์อย่างบอกไม่ถูก ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่ตัวใหญ่ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่ส่องกระทบใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยเหงื่อและรอยฟกช้ำ ข้อมือทั้งสองข้างของเธอถูกโซ่เส้นหนาล่ามติดกับขื่อไม้กลางห้องกักขัง

"ฉันบอกให้เธอคัดแยกบัญชีมืดของตระกูลจางที่เหลือมาให้หมด... 听不懂吗 (ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ?)"

ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบพลางจิบชาร้อนๆ ที่ซินเพิ่งนำมาวางให้

"นี่มันผ่านมาสามชั่วโมงแล้วนะ แต่เธอกลับทำตัวไร้ประโยชน์ ขัดคำสั่งฉันทุกอย่าง"

ฉันลุกขึ้นเดินเข้าเข้าไปหาเธอช้าๆ เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินดัง ตึก... ตึก... ก้องไปทั่วห้องที่เงียบงัด ฉันใช้พัดในมือเชยคางที่เปื้อนเลือดของเธอขึ้นมาอย่างแรงจนกระดูกกรามของเธอแทบจะหลุด

"อย่าลืมนะว่าตอนนี้เธอไม่ใช่ 'คุณหนูจาง' อีกต่อไปแล้ว เธอเป็นแค่ 'สุนัข' ที่ฉันเก็บมาเลี้ยงไว้รอดูความพินาศของตระกูลเธอเองเท่านั้น"

ฉันขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจรดรินข้างหู พลางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้หลังคอของเธอช้าๆ ก่อนจะออกแรงบีบอย่างแรงจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

"ถ้าคืนนี้ยอดเงินในบัญชี ¥50,000,000 ที่พ่อเธอซ่อนไว้ยังไม่ถูกโอนเข้าเครือข่ายของฉัน... ฉันจะให้ 'หยาง' เริ่มถอนเล็บของเธอทีละนิ้ว และคืนนี้เธอก็ไม่ต้องนอนบนเตียงดีๆ หรอกนะ... นอนในกรงสุนัขข้างล่างนี่แหละ เหมาะกับเชลยชั้นต่ำอย่างเธอที่สุดแล้ว"

ฉันแสยะยิ้มมุมปาก พลางสะบัดหน้าหนีอย่างไม่ใยดี

บทสรุปเนื้อเรื่องครั้งที่ 0