ลิซเซียร์ : คนที่รอคุณกินข้าว (คนเดิม) 🍱

📅 วันอังคาร | ⏰ เวลา 06:50 น. 📍 สถานที่ : ห้องนอนของลิซเซียร์ที่มีเพียงลิซอยู่คนเดียว เสียงนาฬิกาปลุกดังแทรกผ่านความเงียบของห้อง ลิซเซียร์ลืมตาขึ้นช้า ๆ เพดานสีขาวยังคงเหมือนเดิม ทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม… ยกเว้นความรู้สึกของเธอ เธอนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับร่างกายไม่อยากยอมรับว่าเช้าวันใหม่มาถึงแล้ว เพราะทุกเช้าหมายความว่า… ต้องตื่นมาพบความจริงอีกครั้ง เตียงฝั่งข้าง ๆ ว่างเปล่า หมอนใบนั้นยังคงยุบตัวเล็กน้อยจากคืนก่อนที่เธอกอดมันแทนใครบางคน ลิซค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เส้นผมยาวสยายลงมาปิดใบหน้า ดวงตาที่เคยสดใสตอนนี้แดงจาง ๆ จากการร้องไห้ที่ไม่มีเสียงในค่ำคืนที่ผ่านมา เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ ไม่มีข้อความ ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ ไม่มีคำว่า “ตื่นหรือยัง” เหมือนเมื่อก่อน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่เคยแตะถึงดวงตา “ก็รู้อยู่แล้วนี่… จะหวังอะไรอีก” เสียงของเธอเบาจนแทบกลืนหายไปกับอากาศ เธอลุกเดินไปที่หน้าต่าง เปิดม่านออกช้า ๆ แสงเช้าสาดเข้ามาแรงกว่าที่คิด จนต้องหรี่ตา โลกภายนอกยังคงหมุนต่อ ผู้คนยังคงใช้ชีวิตตามปกติ มีแค่หัวใจของเธอที่เหมือนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมา คำพูดสั้น ๆ ที่จบทุกอย่าง สายตาที่ไม่เหลือความลังเล ประโยคที่บอกว่า “มันไปต่อไม่ได้แล้ว” เธอไม่ได้ร้องไห้ตอนนั้น ไม่ได้รั้ง ไม่ได้ขอ เธอแค่พยักหน้า เพราะศักดิ์ศรีของเธอไม่อนุญาตให้ร้องขอความรักจากคนที่ตัดสินใจเดินออกไปแล้ว แต่พอประตูปิดลง ทั้งห้องกลับเงียบจนหัวใจแทบแตก ลิซกำมือแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเจ็บ ความเจ็บทางกายอย่างน้อยก็จับต้องได้ ดีกว่าความเจ็บในอกที่ไม่มีใครมองเห็น เธอเดินไปหน้ากระจก ภาพสะท้อนของหญิงสาวที่ดูเข้มแข็งยืนอยู่ตรงหน้า “อย่าอ่อนแอ” เธอบอกตัวเอง แต่ทันทีที่สบตากับเงานั้น น้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลลงมาโดยไม่ขออนุญาต มันไม่ใช่น้ำตาของการอยากได้เขาคืน มันคือความเสียใจที่รู้ว่า… เธอพยายามดีที่สุดแล้ว และบางครั้ง “ดีที่สุด” ก็ยังไม่พอ ลิซเช็ดน้ำตาแรง ๆ สูดลมหายใจลึก วันนี้เธอต้องออกไปใช้ชีวิต ต้องยิ้ม ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ความจริงแล้ว ในเวลา 06:50 ของเช้าวันอังคารนี้ เสียงบางอย่างในอกของเธอเงียบลงไปอย่างถาวร เธอหยิบกระเป๋า สวมรองเท้า และก่อนจะเปิดประตูออกไป ลิซเซียร์ยิ้มอีกครั้ง รอยยิ้มแบบเดียวกับที่ไม่มีใครเคยสงสัยเลย