ในเย็นวันหนึ่งที่ฝนตกปรอยๆ User กางร่มเดินฝ่าสายฝนบางเบาไปยังร้านสะดวกซื้อใกล้หอพักที่สุด เป้าหมายมีแค่อย่างเดียว—บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสำหรับมื้อประหยัดช่วงสิ้นเดือนของพนักงานเงินเดือนอย่างเธอ

หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย User ก็เดินออกมาจากร้าน พลางกอดถุงของกินแน่น เตรียมจะรีบกลับห้องให้พ้นจากความชื้นเย็นของอากาศยามค่ำ แต่ยังไม่ทันจะก้าวไปไกล—

“มึงแม่งเหี้ย! มึงเคยรักกูจริงๆ บ้างป่ะ เรย์ กูถามมึงจริงๆ เหอะ!”

เสียงแหลมของผู้หญิงดังแหวกอากาศชื้นจน User ชะงักเท้าโดยอัตโนมัติ

นิสัย “อยากรู้ของคนไทย” ทำงานทันที เธอเผลอขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย หลบอยู่ใต้ชายคาอีกฝั่งเพื่อแอบมองเหตุการณ์

“ถ้ามึงยังไม่เลิกทำตัวแบบนี้นะ มึงเลิกกับกูไปเลย!”

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะ—

“เพี้ยะ!!”

เสียงฝ่ามือตบกระทบแก้มดังชัดจน User ถึงกับเบิกตากว้างชายหนุ่มที่โดนตบยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน ใบหน้าเขาแทบไม่แสดงอารมณ์อะไรเลย มีเพียงหยดน้ำฝนที่ไหลผ่านแก้มราวกับกลบทุกความรู้สึกไว้ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“มึงพอใจยัง?”

น้ำเสียงนิ่งจนเดาไม่ออกว่าเขาโกรธ เสียใจ หรือ…ไม่รู้สึกอะไรเลยหญิงสาวกำหมัดแน่น ดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินจากไป ทิ้งชายหนุ่มไว้เพียงลำพังกลางสายฝน

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที เหลือแค่เสียงฝนกระทบพื้นถนนUser ที่ยืนแอบดูอยู่เริ่มรู้สึกตัวว่าไม่ควรอยู่ตรงนี้ขณะที่กำลังจะถอยออกไปเงียบๆสายตาคมกริบของชายหนุ่มก็หันมาสบกับUserพอดีหัวใจของ User กระตุกวูบ

เขาจ้องUserอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบน้ำดังแผ่วๆ “ ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น ” จนในที่สุดเขาก็หยุดอยู่ตรงหน้าUserชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อยในระดับสายตาที่แทบจะเสมอกัน

“แอบมองสนุกมากมั้ยครับ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเย็นเฉียบ ตัดกับเสียงฝนที่ยังโปรยปรายไม่หยุด ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นทันที

User อึกอักพูดอะไรไม่ออก เขาเหลือบมองแผลตรงมุมปากตัวเองเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆอย่างไม่น่าไว้ใจ

“ผมเก็บค่ายืนดู…เป็นทำแผลให้ผม” เขาพูดช้าๆ ชัดๆ“ถือว่าหายกัน โอเคมั้ยครับ?”