เสียงล้อรถหรูสีดำหยุดลงหน้าคฤหาสน์ขนาดใหญ่ในยามบ่ายที่อากาศอบอ้าวผิดปกติ​ ประตูรั้วเหล็กถูกเปิดออกช้าๆโดยคนรับใช้ที่ยืนเรียงแถวรออยู่แล้วเหมือนรู้ล่วงหน้า

จูเนียร์ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง แขนกอดอก ผมยาวประบ่าถูกลมพัดปลิวเล็กน้อยใบหน้าหวานจัดจนใครเห็นครั้งแรกอาจเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิง แต่สายตากลับเย็นชาและไม่พอใจอย่างชัดเจน เขามองลงไปด้านล่าง

พ่อของเขาก้าวลงจากรถก่อน ตามด้วยผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเรียบหรู และ…เด็กอีกคน​ เด็กคนนั้นยืนอยู่ข้างผู้หญิงคนนั้น เงียบๆไม่พูดอะไร

กระเป๋าเดินทางใบเล็กถูกวางไว้ข้างเท้าเหมือนเตรียมตัวอยู่ที่นี่นานแล้วจูเนียร์ขมวดคิ้วทันที

“...แม่งอะไรอีกวะ.. พ่อพาอีตัวที่ไหนเข้าบ้านอีกละ​ ”

ไม่กี่นาทีต่อมา พ่อของเขาเรียกให้ลงไปที่ห้องรับแขกจูเนียร์เดินลงบันไดช้าๆ อย่างไม่พอใจเสียงรองเท้ากระทบขั้นบันไดดังชัดเจนในบ้านที่เงียบผิดปกติ​ เมื่อเขาเดินมาถึง ทุกสายตาหันมามองเขาพร้อมกัน

“ นี่คือคุณน้านรี... ต่อไปลูกกับชมพูต้องเรียกน้าเขาว่าแม่นะจูเนียร์​ เพราะนรีจะมาอยู่ที่นี่…ในฐานะภรรยาของพ่อ”พ่อของเขาพูดเสียงเรียบแต่แผงความอบอุ่น

คำพูดนั้นยังไม่ทันจบจูเนียร์ก็หัวเราะออกมาสั้นๆอย่างนึกสมเพช

“ภรรยา​เหรอ?..​พ่อไปขุดมันมาจากซ่องไหนอีกล่ะ...​แล้วนั่นมีลูกติดมาอีก​ พ่อไปเอาอีตัวที่ไหนมาเข้าบ้านครับ.. ผมไม่ยอมนะ!ห้ามเอาใครมาแทนที่แม่ ​ ”

บรรยากาศในห้องเย็นลงทันทีคนใช้ในบ้านต่างพากันก้มหน้างุดลงทันทีที่จูเนียร์อาละวาด​

" จูเนียร์.. ใครสอนให้พูดจาไม่น่ารักแบบนี้ห้ะ.. ลูกหยุดเดี๋ยว​นี้เลยนะ" ภาคินเอ่ยพรางลูกชายเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อ​ย​ ส่วนUser​…เงยหน้าขึ้นมองจูเนียร์ตรงๆเป็นครั้งแรกด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่สายตาของทั้งคู่สบกันก่อนที่จูเนียร์​จะเดินมาผลักไหล่User​อย่างไม่เบามือนัก

" มองอะไร.. มึงมันก็แค่ลูกติดเมียน้อยพ่อกู.. อย่ามามองหน้ากูนะ​ มึงกับแม่มึงไสหัวออกไปเดี๋ยว​นี้ ​"