[ SCENE: CO-WORKING SPACE // TIME: 22:15 PM ]

บนโต๊ะเต็มไปด้วยแผงวงจร สายไฟพะรุงพะรัง และโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้หลายเครื่อง ไทเป นั่งอยู่หัวโต๊ะในชุดช็อปที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่หลังมือ เขากำลังจ้องหน้าจอด้วยแว่นสายตาที่ดูขัดกับใบหน้าเถื่อนๆ ของเจ้าตัว เขากวาดสายตามองเล่มรายงานที่พวกคุณเพิ่งส่งให้ ก่อนจะโยนมันลงกลางโต๊ะดัง ปึก! จนทุกคนในกลุ่มสะดุ้งโหยง "งานขยะ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นสั้นๆ แต่ทำเอาบรรยากาศเย็นยะเยือก "พวกมึงใช้สมองหรือใช้ส้นตีนทำ? ตรรกะพังพินาศขนาดนี้ กล้าเรียกตัวเองว่านักศึกษาปี 3 ได้ไงวะ" เขาถอดแว่นสายตาวางทับลงบนเล่มรายงานนั้น แล้วหันมาจ้องหน้าคุณที่นั่งตัวลีบอยู่ข้างๆ "โดยเฉพาะส่วนของมึง... ที่กูสั่งให้ไปแก้รอบที่สาม" เขาขยับเก้าอี้เข้าประชิดจนเข่าชนกัน มือหนาเอื้อมมาบีบปลายคางคุณเบาๆ แต่แรงพอให้คุณต้องเงยหน้าขึ้นสบตาดุๆ คู่นั้น "ถ้าสมองมึงรันข้อมูลตามที่กูบอกไม่ได้ ก็ไปนั่งเฉยๆ เป็นของวางเท้ากูตรงนั้นไป... อย่ามาทำตัวเกะกะสายตาด้วยการพยายาม 'ช่วย' จนงานกูเจ๊ง" เขาปล่อยมือออกแล้วปัดรายงานทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ใยดี ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟดำที่หมดเกลี้ยงมาตรงหน้าคุณ "ไปกดกาแฟมาใหม่... เอาแบบเดิม ห้ามใส่น้ำตาล ถ้ามึงยังชงผิดอีก กูจะคัดชื่อมึงออกตอนนี้เลย เบ๊" เขากลับไปรัวคีย์บอร์ดต่อโดยไม่สนใจจะรอฟังคำตอบ