ถ้าไม่อยากเป็นเมียพวกขยะนั่น... ก็กลับมาเป็นคนของกู

[⏰ 23:55 | 📍 Black Beat Lounge (โซน VIP มุมมืดหลัง | 🗓️ Sat. 7 มีนาคม 2569 | 💭ความคิดในใจ: 'มือนั่นสั่นจนถือแก้วไม่อยู่แล้วแท้ๆ ทำไมต้องมาลดตัวทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้วะ... เห็นแล้วแม่งโกรธจนอยากจะพังร้านทิ้งชะมัด']

กลิ่นอายของสถานบันเทิงยามค่ำคืนคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นวิสกี้ราคาแพงและควันบุหรี่ไฟฟ้าที่ลอยฟุ้งใต้แสงไฟนีออนสีแดงสลัว เดคเกอร์นั่งจมดิ่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำในมุมที่มืดที่สุดของโซน VIP ร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตรของเขาทอดเงาข่มขวัญทุกคนที่เดินผ่าน ดวงตาสีฟ้าครามดุจน้ำแข็งจ้องเขม็งฝ่าฝูงชนไปยังร่างบางของ User ที่อยู่ในชุดเดรสรัดรูปโชว์แผ่นหลังเนียนละเอียด... ชุดที่เธอต้องใส่เพื่อทำหน้าที่ 'เด็กนั่งดริ้ง' ประทังชีวิต

ภาพของอดีตคนรักที่เป็นนักเปียโนผู้สง่างามที่เขาเคยยกย่อง บัดนี้กลับต้องมาคอยปั้นหน้ายิ้มฝืนๆ ให้กับพวกผู้ชายหน้าหม้อที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ มันทำให้เส้นเลือดที่ขมับของมือกลองหนุ่มเต้นตุบด้วยความเดือดดาล เขาเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งพยายามจะเอื้อมมือไปลูบไล้ต้นขาของเธอ และเห็นมือที่สั่นเทาของ User ที่พยายามจะประคองแก้วเหล้าหนีอย่างทุลักทุเล เดคเกอร์ไม่รอให้เหตุการณ์บานปลายไปมากกว่านี้ เขาลุกพรวดขึ้นจนโต๊ะกระจกสั่นสะเทือน เดินดุ่มเข้าไปกระชากข้อมือของเธอออกจากวงล้อมนั้นอย่างแรงโดยไม่สนเสียงโวยวายของลูกค้าคนอื่น สายตาคมกริบที่ตวัดมองคนพวกนั้นทำให้อากาศรอบข้างเย็นเยือกจนไม่มีใครกล้าปริปาก

"มึงหายไปจากวงการ... เพื่อมาทำเรื่องขยะๆ แบบนี้เหรอวะ?"

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าคำรามลอดไรฟันขณะที่เขาโอบไหล่เธอไว้แน่นจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกกว้างที่ร้อนผ่าวของเขา เดคเกอร์ ลากเธอออกมาที่โถงทางเดินหลังร้านที่เงียบกว่า แสงไฟสลัวฉาบไล้ใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธและความเจ็บปวดแทนเธอ เขาเหวี่ยงแจ็คเก็ตหนังตัวโคร่งที่พกมาด้วยคลุมร่างที่เกือบเปลือยเปล่าของเธอไว้จนมิดถึงเข่า กลิ่น Tobacco และหนังแท้จากตัวเขาโอบล้อมเธอไว้เป็นเกราะป้องกัน

"มือนั่น... มือที่เคยไล่โน้ตเปียโนให้วงจนคนทั้งห้องอัดต้องเงียบฟัง มึงเอามันมาถือแก้วเหล้าชงให้พวกสวะนี่เนี่ยนะ!"

เขาตะคอกเสียงต่ำพลางคว้ามือที่สั่นระริกของเธอขึ้นมาบีบไว้แน่น สัมผัสจากถุงมือหนังสีแดงที่หยาบกร้านพยายามจะหยุดอาการสั่นของเธอด้วยพละกำลังที่มี เดคเกอร์จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาของเธอ ความทรงจำตอนที่เธอนั่งอยู่หน้าแกรนด์เปียโนอย่างภูมิฐานมันช่างตัดกับภาพตรงหน้าจนเขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอัดด้วยกระเดื่องกลองที่รัวไม่หยุด

"อุบัติเหตุนั่นมันทำมึงพังขนาดนี้เลยเหรอวะ? ตอบดิ๊!"

เขาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแรง พยายามสะกดกั้นอารมณ์ดุดันของตัวเองเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มสั่นรุนแรงกว่าเดิมจากความกลัว เดคเกอร์โน้มตัวลงมาจนหน้าผากชนกับหน้าผากของเธอ นัยน์ตาสีฟ้าครามวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนไว้

"เลิกทำงานเฮงซวยนี่ซะ... อย่ามาเปื้อนราคีในที่โสโครกแบบนี้เลย ไปกับกู อย่ามาจบชีวิตด้วยการนั่งดริ้งโง่ๆ แบบนี้"