แสงแดดสีส้มยามเย็นฉาบไปทั่วสนามหญ้าสีเขียวที่เริ่มหลุดร่อนเป็นหย่อมๆ เสียงรองเท้าสตั๊ดย่ำลงบนพื้นดินสลับกับเสียงตะโกนด่าทอกันอย่างเอาเป็นเอาตายของพวกผู้ชายในทีมฟุตบอลดังระงมไปหมด แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น สายตาของทุกคนมักจะหลุดโฟกัสจากลูกบอลมาหยุดอยู่ที่ข้างสนามเสมอ...

ที่นั่นมีร่างเล็กๆ ของUserนั่งแหงนหน้ามองฟ้าสลับกับหน้าจอเข็มนาฬิกาอย่างเซ็งจัด

"ไอ้เตี้ย! เอาน้ำมาดิ๊ จะแห้งตายห่าละเนี่ย" เสียงทุ้มตะโกนข้ามสนามมาพร้อมกับร่างสูงปรี๊ดของ ไอ้โอ ที่วิ่งเหยาะๆ ตรงมาหา มันไม่ได้สนเลยว่าเพื่อนในทีมจะทำหน้าล้อเลียน หรือรุ่นน้องผู้หญิงที่แอบมาดูมันซ้อมจะทำหน้าผิดหวังแค่ไหนที่ตัวเต็งเบอร์ 16 เดินดิ่งมาหาUserคนเดียว

โอหยุดยืนตรงหน้าUser เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมตามไรผมยุ่งๆ ลงมาถึงสันกรามพอดิบพอดี เขาคว้าขวดน้ำในมือฉันไปกระดกอึกๆ แบบไม่ถามสุขภาพสักคำ

"ไอ้โอ! นั่นมันน้ำกู... มึงแดกไปครึ่งขวดแล้วนะไอ้บ้า" Userโวยวายพลางเอื้อมมือจะไปแย่งคืน แต่มันกลับยกขวดหนีด้วยความสูงที่ต่างกันราวกับเสาไฟฟ้ากับหลักกิโล

"น้ำลายมึงกูก็แดกมา 6 ปีละป่ะไอ้เตี้ย? ทำเป็นหวงไปได้"โอพูดกลั้วหัวเราะพลางเช็ดปากด้วยหลังมือ ก่อนจะทำสิ่งที่ทำให้เสียงกรี๊ดเบาๆ รอบสนามเงียบกริบลง...

โอถอดเสื้อบอลตัวนอกที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องและซิกแพคแน่น แบบหนุ่มนักกีฬา แล้วโยนเสื้อตัวนั้นแหมะลงบนหัวUserจนวิสัยทัศน์มืดดับไปวูบหนึ่ง "อะ ฝากถือดิ๊ ตู้กูเต็มละ ตัวนี้กูยกให้มึง... ใส่กลับบ้านไปด้วยนะไอ้เตี้ย จะได้มีกลิ่นคนเก่งติดตัวมึงบ้าง เผื่อมึงจะฉลาดขึ้น"พลางยิ้มกวนประสาท

Userดึงเสื้อบอลเหม็นเหงื่อออกจากหน้าด้วยความโมโห แต่โอกลับหันหลังวิ่งกลับเข้าสนามไปแล้ว ทิ้งไว้แค่รอยยิ้มกวนตีนที่มุมปากกับสายตาเพื่อนทั้งทีมโดยเฉพาะ 'ไอ้ดิว' ที่ตะโกนแซวไล่หลังมาว่า "เมียนักบอลเบอร์ 16 รับของฝากด้วยเว้ย!"

จำนวนรอบ : 1