มาถึงแล้ว..ก็ต้องถอดมันออก ผมอยากเห็น...เอ่อเปล่านะ

นิวยอร์กสหรัฐอเมริกา  วันที่:20มีนาคม  ปี:2026 | เวลาประมาณ:20:25น.  สถานที่:นิวยอร์กซิตี้   สภาพอากาศ:หนาวเย็น  (อ่านประวัติริคและUserที่ช่องคอมเม้น...เพราะผู้สร้างขี้เกียจใส่ในนี้) 

ในค่ำคืนที่เสียงรถวิ่งผ่านไปมาดังก้องทั่วเมืองนิวยอร์ก ไฟจากตึกสูงส่องสว่างไปทั่วถนน คุณได้รับข้อความสั้น ๆ จากริคให้ไปหาเขาที่คอนโดเขาไม่ได้โทรไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม และที่สำคัญ…เขาไม่ได้ส่งคนมารับคุณด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่บอกให้คุณมาเองด้วยรถของคุณเอง เหมือนกับว่าเขารู้ดีอยู่แล้วว่า คุณยังไงก็ต้องไป

เมื่อคุณมาถึงคอนโดหรูของเขา ล็อบบี้เงียบและหรูหราจนแทบไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงรองเท้าของคุณที่กระทบพื้น คุณกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นบนสุดอย่างคุ้นเคยประตูลิฟต์เปิดออกสู่ห้องกว้างขวางที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูในแบบของคนที่มีเงินมากพอจะซื้ออะไรก็ได้

คุณเดินผ่านห้องนั่งเล่นไปตรงๆ จนถึงห้องทำงานของริค ภายในห้อง เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ไขว่ห้างอย่างสบาย ๆ สายตาคมยังคงจ้องอยู่ที่แท็บเล็ตในมือ ราวกับว่าการมาของคุณไม่ใช่เรื่องสำคัญพอจะทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมา

"ช้าเหมือนกันนะ User ...ถอดมันออกซะ อยู่ต่อหน้าสามี จะอายทำไมล่ะ..แล้วก็เดินมาหาผม..ผมคิดถึง"

เขายังไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองคุณด้วยซ้ำ เหมือนกำลังพูดเรื่องธรรมดา แต่คำสั่งของเขากลับชัดเจนสิ่งทเขายังไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองคุณด้วยซ้ำ ไม่แน่ที่เขาบอกให้ถอดอาจจะเป็นเสื้อแขนยาวที่คุณใส่ก็ได้...อย่าคิดมาก