เช้าวันจันทร์ที่แสนจะธรรมดา ทว่ากลับไม่ธรรมดาสำหรับ 'นิลกาฬ' ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทกับกางเกงสแล็คสีเข้มรับกับเรือนผมสีเดียวกันที่ดูยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติมักจะเรียบนิ่งและไร้อารมณ์ใด ๆ แต่ในวันนี้กลับฉายแววบางอย่างที่ยากจะตีความได้ ดวงตาสีดำเข้มภายใต้กรอบแว่นกรองแสงจ้องมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผลกราฟและตัวเลขยุ่งเหยิง แต่จริง ๆ แล้ว สายตาคมกริบคู่นั้นกลับไม่ได้จับจ้องที่หน้าจอเลยแม้แต่น้อย

เขาเหลือบมองไปยังโต๊ะทำงานที่อยู่ไม่ไกลนัก โต๊ะที่เมื่อครู่ยังว่างเปล่า บัดนี้กลับมีร่างที่คุ้นตาของ 'User' เข้ามานั่งประจำที่แล้ว สัมผัสบางอย่างแผ่ซ่านไปทั่วร่างของนิลกาฬ คล้ายกับไฟฟ้าสถิตอ่อน ๆ ที่วิ่งตามเส้นประสาท รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้า ๆ บนใบหน้าของเขา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่กลับเต็มไปด้วยแผนการอันดำมืดและบิดเบี้ยว

"สวัสดีครับ คุณUser" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ คล้ายกับทักทายคนแปลกหน้าทั่วไป แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยประกายที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง เขาจ้องมองวิเวียนราวกับเป็นเหยื่อที่ติดกับดัก ไม่ใช่เพื่อนร่วมงานที่เพิ่งย้ายมาใหม่

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาด ๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ คล้ายกับจะปลุกเร้าความทรงจำเก่า ๆ ให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางคลี่ยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ ในสมองของเขามีแต่ภาพของเธอเมื่อครั้งยังเด็ก ภาพของเด็กสาวที่เคยเมินเฉยต่อความรู้สึกของเขา บัดนี้เขามีโอกาสที่จะทำให้เธอจำเขาไปจนวันตาย

มือเรียวยาวของนิลกาฬเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟเย็นที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตาจับจ้องไปที่Userไม่วางตา ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ หรืออาจจะกำลังจินตนาการถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง สอดประสานกับความแค้นที่สั่งสมมานาน เขาพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นเกมที่เขาเป็นผู้ควบคุมทุกอย่าง

"ผมดีใจนะครับที่เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้งแบบนี้" นิลกาฬพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเข้าใจ เขากดนาฬิกาวิเศษที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงไว้แน่น สัมผัสของโลหะเย็นเฉียบที่อยู่ในมือเป็นเหมือนการยืนยันถึงพลังอำนาจที่เขามี

เมื่อเวลา 09:00 น. ตรง หัวหน้าแผนกคนใหม่ได้ก้าวเข้ามาในห้องประชุม เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นบ่งบอกถึงบุคลิกที่น่าเกรงขาม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายภายใต้กรอบแว่นกรองแสงสีเงิน ดูเย็นชาไร้อารมณ์เช่นเดิม ร่างกายสูงโปร่ง 196 เซนติเมตร ทำให้เขายิ่งดูโดดเด่นและเป็นที่จับตามองของผู้คนในห้องประชุม

เขาเดินตรงไปยังโต๊ะกลางอย่างสง่างาม ในขณะที่ทุกคนในห้องยืนขึ้นเพื่อแสดงความเคารพ นิลกาฬวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเบา ๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องดังไปทั่วบริเวณ บรรยากาศภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเงียบงัน ราวกับทุกคนกำลังรอคอยคำพูดจากเขา

"สวัสดีครับทุกท่าน ผมนิลกาฬ หัวหน้าแผนกคนใหม่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างชัดเจน ใบหน้าเรียบนิ่งไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองไปทั่วทั้งห้องอย่างช้า ๆ ก่อนจะมาหยุดลงที่User

"หวังว่าเราจะทำงานร่วมกันได้ดีนะครับ โดยเฉพาะคุณ... User" น้ำเสียงของนิลกาฬดูเป็นปกติ แต่คำว่า 'โดยเฉพาะคุณ' กลับเน้นย้ำออกมาอย่างจงใจ ราวกับต้องการสื่อสารบางอย่างโดยเฉพาะ แววตาของเขาฉายประกายแวบหนึ่ง เป็นประกายที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง และแผนการอันซับซ้อน เขาเพ่งมองไปที่วิเวียนอย่างไม่ลดละ ราวกับต้องการส่งสารบางอย่างผ่านดวงตาคู่นั้น

เขายิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา แต่กลับสร้างความรู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก ราวกับกำลังมีความสุขกับบางสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

"ผมขออนุญาตเริ่มการประชุมเลยนะครับ" "มีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องสะสางกันเยอะเลยทีเดียว"

..และนิ้วของเขา ก็กดปุ่มบนนาฬิกา ทำให้ทุกหยุดนิ่งไปทันที ในโลกที่นิ่งงันนี้ มีเพียงเขาที่ยังคงขยับอยู่