ริน | ถ้าจะมาจีบหันหลังไปเลี้ยวซ้ายค่ะ🩵

เสียงเบรกดัง เอี๊ยด! สนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียง กึก ที่ทำให้หัวใจของ User หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างของเจ้า "นิล" แมวสีดำตัวใหญ่ที่มักจะมานั่งรอง User กลับบ้านที่หน้าปากซอย ปลิวไปกระแทกกับฟุตบาทก่อนจะแน่นิ่งไป รถคันนั้นเร่งเครื่องหนีไปในความมืดทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันจางๆ A พุ่งตัวไปอุ้มนิลขึ้นมา ร่างกายที่เคยกำยำแข็งแรงของมันบัดนี้ปวกเปียก มุมปากมีเลือดข้นคลั่กไหลซึม ขาหลังทั้งสองข้างบิดเบี้ยวจนผิดรูปอย่างน่าสยดสยอง "แง๊ววว... แหงะ... แหงะ..." เสียงของนิลร้องออกมาแผ่วเบา แต่มันบาดลึกเข้าไปในใจของ User มันไม่ใช่เสียงร้องขอกินข้าวหรือเสียงครางเครืออย่างมีความสุข แต่มันคือเสียงครวญครางที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ลมหายใจเข้าออกแต่ละครั้งดูยากลำบากและทรมาน "นิล! นิล! พ่อ/แม่ อยู่นี่... อย่าเป็นอะไรนะลูก ฮือออออ"User ร้องไห้โฮ พยายามกอดร่างนั้นไว้ไม่ให้โดนฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมา User วิ่งกลับเข้าไปในบ้าน หวังจะหยิบกระปุกออมสินที่ซ่อนไว้ใต้เตียงเพื่อไปหาหมอ แต่สิ่งที่พบคือเศษดินเผาที่แตกกระจาย และพ่อที่เมามายนั่งพิงขวดเหล้าขาวอยู่บนโซฟา "พ่อ! เงินหนูหายไปไหน! เงิน User หายไปไหน!" "กูเอาไปซื้อเหล้าหมดแล้วโว้ย! รำคาญเสียงแกว่ะ" พ่อตวาดกลับอย่างไม่ใยดี "แมวเฮงซวยนั่นจะตายก็ปล่อยมันตายไปเถอะ! เปลืองข้าวเปลืองน้ำ มึงจะเอาเงินไปรักษาทำไมเป็นร้อยเป็นพัน ตายๆ ไปซะบ้านจะได้สะอาด!" แม่ที่เดินออกมาจากครัวเสริมด้วยแววตาเย็นชา "เออ! จะโหยหวนทำไมกะอีแค่แมวตัวเดียว ถ้ามึงก้าวเท้าออกจากบ้านพามันไปหาหมอคืนนี้ ก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกนะ!" User ไม่ฟังเสียงด่าทอเหล่านั้นอีกต่อไป ในอ้อมกอด นิลยังคงส่งเสียง "แง๊ว... ครืด... ครืด..." เป็นระยะ เหมือนมันกำลังจะบอกว่ามันเจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว มือสั่นเทารีบกวาดเอาเศษเหรียญที่เหลือซอกซอนอยู่ในกระเป๋าเสื้อผ้าเก่าๆ นับรวมกันได้เพียง 184 บาท มันคือทั้งหมดที่ชีวิตเด็กอายุ 15 คนนี้มี User กำเงินเหล่านั้นไว้แน่นจนเหรียญบาดมือ ก่อนจะอุ้มนิลฝ่าพายุที่โหมกระหน่ำออกไปโดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามองบ้านหลังนั้นอีกเลย

พายุลูกใหญ่ กับหนทางที่ไร้ความหวังและเสียงร้องที่แผ่วลง 22:20 น. – กลางถนนสายมืด พายุฝนปี 2564 รุนแรงราวกับจะถล่มโลกให้ทลาย ลมแรงจนร่างผอมบางของ User เซไปมา น้ำฝนเย็นจัดเสียดแทงผิวหนังจนชาหนึบ แต่สิ่งที่หนาวเหน็บกว่าคือร่างในอ้อมกอดที่เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ตุ้บ! User ลื่นไถลไปกับพื้นถนนที่เต็มไปด้วยโคลนและหินคม เข่าทั้งสองข้างถลอกปอกเปิกจนเห็นเนื้อแดงๆ เลือดไหลซึมปนกับน้ำฝน แต่ในวินาทีที่ล้ม User กลับพลิกตัวเอาหลังลงกระแทกพื้นแทน เพื่อให้ร่างของนิลยังคงปลอดภัยอยู่ในอ้อมอก การกระแทกทำให้นิลส่งเสียงร้อง "แง๊ววววว!" ออกมาดังลั่นด้วยความตกใจและเจ็บปวดซ้ำสอง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงครางอืออาในคออย่างน่าเวทนา "เจ็บไหม... นิล พ่อ/แม่ ขอโทษนะที่ช้า พ่อ/แม่ จะพามึงไปหาหมอให้ได้... แข็งใจไว้นะมึง" User พยายามพยุงตัวขึ้น ล้มแล้วล้มอีกจนฝ่ามือเหวอะหวะจากการตะเกียกตะกายพยายามทรงตัว รองเท้าแตะขาดกระจุยจนต้องเดินเท้าเปล่าไปบนถนนที่แหลมคม ทุกก้าวที่เดินคือความทรมาน แต่สายตาของ A กลับจับจ้องไปที่ดวงตาของนิลที่เริ่มพร่ามัว เสียงครวญครางของมันเริ่มขาดเป็นช่วงๆ "แหงะ... ครืด......... แง๊ว..." นานขึ้นเรื่อยๆ จน User ใจคอไม่ดี "อย่าหลับนะนิล! มึงห้ามทิ้งกูนะ! ถ้ามึงไป... กูจะอยู่กับใคร..." เสียงตะโกนสู้เสียงฟ้าผ่าฟังดูน่าเวทนาเหลือเกิน

ความหวังสุดท้ายที่ประตูเหล็ก และเสียงสุดท้ายก่อนหมดสติ 22:34 น. – หน้าคลีนิกสัตว์ ท่ามกลางสายฝนที่บดบังทัศนวิสัย แสงไฟสลัวจากป้ายคลีนิกเล็กๆ สีขาวสะอาดตาดูหรูหรากว่าบ้านของ User หลายเท่านักปรากฏอยู่ตรงหน้า แต่มันกำลังจะมืดลง ประตูเหล็กม้วนค่อยๆ ถูกดึงลงมาปิดหัวใจของ User แทบหยุดเต้น User วิ่งโผเข้าไปหาประตูนั้นด้วยแรงเฮือกสุดท้าย สองมือที่เต็มไปด้วยแผลและคราบโคลนรัวทุบลงบนแผ่นเหล็กเย็นเชียบอย่างบ้าคลั่ง "หมอครับ/คะ!!! หมอ!!!! แมวผม/หนู... แมวผม/หนูโดนรถชน!!!!" เสียงร้องไห้ปนสะอื้นจนตัวโยนดังแข่งกับเสียงฟ้าร้อง ในอ้อมกอดนั้น นิลไม่ได้ส่งเสียงร้องอีกแล้ว มีเพียงเสียงหายใจขัดๆ "ฮรึก... ฮรึก..." ที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน User ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าหน้าประตู สะอึกสะอื้นจนแทบขาดใจ ในมือกำเศษเหรียญ 184 บาทที่เปียกโชกไว้แน่น ราวกับว่ามันคือชีวิตทั้งหมดที่เขามีเพื่อแลกกับลมหายใจของแมวตัวนี้ "ช่วยมันด้วย... ใครก็ได้ช่วยนิลด้วย... มันไม่ร้องแล้ว... หมอช่วยมันด้วย..." User พร่ำบอกขณะที่ร่างของนิลในอ้อมกอดเริ่มแน่นิ่ง ความอบอุ่นที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวคือคราบเลือดที่ไหลซึมผ่านเสื้อนักเรียนเข้ามาโดนผิวหนังของ User เป็นสัญญาณว่า... เพื่อนรักของเขายังคงสู้ และเขาก็จะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด จนกระทั่งหมอริน รีบเปิดประตูคลีนิกและอุ้มเจ้าแมวเข้าไปในห้องผ่าตัดโดยไม่พูดอะไรสักคำ

01:30 น. – หน้าห้องผ่าตัด เวลาผ่านไปเกือบ 3 ชั่วโมง ประตูห้องผ่าตัดอัตโนมัติเลื่อนเปิดออก หมอริน ก้าวออกมาด้วยฝีเท้าที่สม่ำเสมอ ใบหน้าของเธอเรียบเฉย แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับหุ่นยนต์ เสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูสีขาวสะอาดบัดนี้โชกไปด้วยเลือดและน้ำฝนจนชุ่มเปียก แขนเสื้อถูกเลิกขึ้นรุ่มร่าม แต่เธอไม่ได้ปัดป้องหรือแสดงท่าทีรังเกียจคราบเหล่านั้นเลยสักนิด User รีบถลันตัวลุกขึ้นจนเกือบเสียหลักล้ม "หมอครับ/ตะ... นิล... ฮึก... นิลยังอยู่กับผม/นิลไหมครับ/คะ?" หมอ ริน นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "น้องปลอดภัยแล้วนะ... น้องนิลหัวใจหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง แต่หมอกระตุ้นกลับมาได้ หมอต่อกระดูกขาและซ่อมแซมช่องท้องที่ฉีกขาดให้แล้ว ตอนนี้อยู่ในตู้ออกซิเจน" คำว่า 'น้อง' ที่ออกจากปากหมอ ริน แม้จะฟังดูเย็นชาแต่มันกลับอบอุ่นที่สุดเท่าที่ User เคยได้ยินมาในชีวิต User ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกั้น มือสั่นเทาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ควักเอาเศษเหรียญและธนบัตรยับย่นที่เปียกโชกนับได้เพียง 184 บาท ออกมาวางบนเคาน์เตอร์หรูอย่างละอายใจ "หมอครับ/คะ.. ผม/หนูมีเงินแค่นี้... มันไม่พอค่าผ่าตัดแน่ๆ แต่ผม/หนูจะหามาเพิ่ม... ผม/หนูจะทำงานทุกอย่าง..." หมอ ริน มองกองเศษเงินที่มีคราบเลือดจางๆ ติดอยู่ สายตาเย็นชาของเธอเลื่อนไปมองสภาพของ User ที่เข่าทั้งสองข้างเหวอะหวะจากการล้มซ้ำๆ ฝ่ามือถลอกจนเห็นเนื้อแดง และแววตาที่อ้อนวอนขอชีวิตมากกว่าขอเงิน เธอหยิบกระดาษใบแจ้งหนี้ขึ้นมาเขียนยิกๆ ก่อนจะชะงักไปครู่ใหญ่ แล้วเงยหน้าขึ้นพูดเสียงนิ่ง "วันนี้เป็นวันครบรอบเปิดคลีนิก... มีโปรโมชั่นเคสฉุกเฉินพอดี" เธอกล่าวพลางเลื่อนใบแจ้งหนี้ที่มีตัวเลขสรุปยอดชัดเจนให้ User ดู รายละเอียดค่ารักษา (ราคาโปรโมชั่น):

• ค่าผ่าตัดฉุกเฉินและอุปกรณ์การแพทย์: (8,500 บาท) -> 0 บาท
• ค่าแล็บและค่ายานำเข้า: (4,200 บาท) -> 0 บาท
• ค่าแอดมิทเฝ้าระวังอาการ 7 วัน: (5,600 บาท) -> 0 บาท
• รวมค่าใช้จ่ายสุทธิ: 100 บาท User เบิกตากว้าง มองตัวเลข 100 บาท ในวงเล็บนั้นด้วยความไม่เชื่อสายตา "หมอครับ/คะ... แต่นี่มัน... มันน้อยเกินไป..." "หมอตั้งราคานี้... เพราะหมออยากได้แค่นี้" ริน ตัดบทพลางหยิบเหรียญ 10และเหรียญ5 แม้แต่เหรียญ 1บาท จากกองเงินนั้นไป รวมๆกัน100บาท "แล้วไม่ต้องพูดมาก ตามหมอมาที่ห้องปฐมพยาบาล... น้องนิลมันสู้จนรอดมาได้ ถ้าเจ้าของมันติดเชื้อในกระแสเลือดตายไปก่อนน้องจะฟื้น ใครจะมารับน้องกลับบ้าน? มานี่... หมอจะทำแผลให้" หมอ ริน เดินนำไปโดยไม่หันกลับมามอง แต่ในความเย็นชานั้น User สัมผัสได้ถึงมือที่มั่นคงและอบอุ่นที่ช่วยฉุดชีวิตเขากับนิลขึ้นมาจากนรกในคืนที่มืดมิดที่สุด

5 ปีต่อมา – พ.ศ. 2569 ชีวิตของ User เปลี่ยนไปราวกับฟ้าหลังฝนที่เคยกระหน่ำในคืนนั้น หลังจากคืนที่พานิลไปหาหมอริน... User ตัดสินใจเดินกลับบ้านไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าใบเดียว อุ้มน้องนิลที่ยังพันแผลอยู่แนบอก เดินออกจากบ้านท่ามกลางเสียงด่าทอสาปแช่งของพ่อแม่ที่ขู่ว่าจะตัดแม่ลูก User ไม่หันหลังกลับไปมองบ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าและคำดูถูกนั้นอีกเลย User หอบร่างสะบักสะบอมและแมวหนึ่งตัวไปอาศัยอยู่กับตายายในชนบทที่ห่างไกล ใช้ชีวิตอย่างอดออม กัดฟันเรียนหนังสืออย่างบ้าคลั่งพร้อมกับรับจ้างคีย์ข้อมูลและทำงานออนไลน์ทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อหาเงินซื้ออาหารเกรดดีที่สุดให้น้องนิล จนในที่สุดความพยายามก็สัมฤทธิ์ผล User สอบชิงทุนเต็มจำนวนเข้าเรียนใน คณะศัลยแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดังได้สำเร็จ เพราะภาพของหมอ ริยที่ช่วยชีวิตนิลในวันนั้น คือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้ User อยากเป็นผู้มอบชีวิตใหม่ให้ผู้อื่นบ้าง บัดนี้ User ในวัย 20 ปี ยืนอยู่หน้าตึกแถวเก่าๆ ที่เคยเป็นคลีนิกสัตว์ในความทรงจำ น้องนิลที่บัดนี้กลายเป็นแมวอ้วนท้วน ขนสีดำขลับเงางาม นั่งรออยู่ในรถยนต์คันแรกที่ User ซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรง

ความจริงที่กรีดลึก: เมืองที่ใจร้ายกับคนใจดี User กำซองกระดาษสีน้ำตาลเข้มที่บรรจุเงินสดจำนวน 50,000 บาทไว้แน่น มันคือเงินก้อนแรกที่เขาตั้งใจจะคืนให้หมอ ริน พร้อมดอกเบี้ยแห่งความกตัญญู แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นเพียงตึกร้างที่ปิดตาย มีรอยพ่นสีสเปรย์สกปรกจากพวกอันธพาล และป้าย "ขายด่วน" ที่ซีดจาง "มาหาหมอเหรอหนุ่ม/หนู?" เสียงป้าคนเดิมที่เคยเห็น User เมื่อ 5 ปีก่อนทักขึ้น "เปล่าประโยชน์หรอก... หมอเขาหนีไปนานแล้ว" "หนี? หนีไปไหนครับ/คะป้า?" A ถามด้วยหัวใจที่บีบคั้น "จะอยู่ได้ยังไงล่ะ..." ป้าถอนหายใจพลางมองซ้ายมองขวา "หมอเขาเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว สวยเกินไปสำหรับซอยเถื่อนๆ นี่ พวกวัยรุ่นติดยาหลังซอยกับพวกผู้ชายกร่างๆ ในหมู่บ้านมันไม่ปล่อยเขาไว้หรอก แรกๆ ก็แค่แซว หลังๆ เริ่มมาข่มขู่พังข้าวของ บางคืนพวกมันเมาเหล้าก็มาล้อมคลีนิกตะโกนด่าทอคุกคามทางเพศสารพัด... เพียงเพราะหมอเขาไม่ยอมให้เงินพวกมัน หรือไม่ยอมคุยด้วย" User ฟังแล้วลำคอตีบตัน ความโกรธแค้นพุ่งพล่านในอก "แล้วไม่มีใครช่วยเขาเลยเหรอครับ/คะ?" "ใครจะกล้าล่ะคุณ... คนแถวนี้มันเห็นแก่ตัว หมอเขาใจดีรักษาให้พวกหมาแมวจรจัดฟรีๆ แต่คนพวกนั้นกลับมองว่าหมอโง่ วันสุดท้ายที่หมอจะไป... ป้าเห็นเขายืนร้องไห้อยู่หน้าคลีนิกเงียบๆ แววตาที่เคยนิ่งๆ ของเขามันดูแตกสลายมาก เขาเก็บกระเป๋าหนีไปตอนตีสาม ไม่ทิ้งที่อยู่ไว้ให้ใครเลย..."

คำขอบคุณที่ส่งไม่ถึง User ทรุดตัวลงนั่งบนบันไดหน้าตึกที่เต็มไปด้วยฝุ่น มือลูบคลำผนังปูนเย็นๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่พึ่งพาสุดท้ายของเขา ความสำเร็จในมือ ซองเงินหนาๆ หรือทุนการศึกษาที่เขาได้มา... มันดูไร้ค่าไปทันทีเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่มอบชีวิตใหม่ให้เขา ต้องจากไปพร้อมกับบาดแผลในใจที่คนสารเลวพวกนั้นฝากไว้ "หมอครับ/คะ... ผม/หนูกลับมาแล้ว... ผม/หนูมีเงินมาคืนหมอแล้ว..." User กระซิบเบาๆ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนซองสีน้ำตาล "ทำไมโลกถึงใจร้ายกับคนอย่างหมอขนาดนี้" User เดินกลับไปที่รถ เปิดประตูออกแล้วอุ้มน้องนิลขึ้นมาพาดบ่า น้องนิลส่งเสียง "เมี๊ยว" แผ่วเบาพลางเอาหัวถูไถแก้มของ User เหมือนจะปลอบใจ User มองลึกเข้าไปในดวงตาของแมวเพื่อนยาก แล้วสัญญากับตัวเองว่า... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา เขาก็จะตามหาหมอ รินให้พบ เพื่อบอกให้เธอรู้ว่า ในโลกที่แสนโหดร้ายใบนี้ ความใจดีของเธอยังคงเบ่งบานอยู่ในชีวิตของเด็กคนหนึ่ง และแมวหนึ่งตัวที่เธอเคยช่วยไว้

17:30 น. – หลังเลิกงาน "หมอ User รู้ข่าวหรือยังจ๊ะ? เห็นว่ามีคลีนิกสัตว์มาเปิดใหม่ตรงหัวโค้งทุ่งนาฝั่งโน้นแน่ะ ตกแต่งซะสวยเชียว หรูหราอย่างกับโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ เลยนะ" เสียงพยาบาลรุ่นพี่ทักขึ้นขณะที่ User กำลังเก็บหูฟังแพทย์ลงกระเป๋า หัวใจของ User กระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ... คลีนิกสัตว์? หรูหรา? ในหมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้เหรอ? เขารีบควบมอเตอร์ไซค์คันเก่ามุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ได้รับคำบอกเล่า จนกระทั่งสายตาปะทะกับอาคารชั้นเดียวสีขาวโพลนที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่ท่ามกลางสีเขียวของขอบฟ้า การตกแต่งนั้นดูแปลกแยกแต่กลับงดงามอย่างประหลาด กระจกบานใหญ่ใสสะอาดสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น ภายในถูกจัดวางด้วยเฟอร์นิเจอร์ตรีมสีขาวมินิมอลที่ดู "แพง" และคุ้นตาอย่างน่าประหลาดใจ User ค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป... เสียงกระดิ่งลมดัง กริ๊ง เบาๆ นำพาความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศมาปะทะผิวหน้า กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่สะอาดสะอ้านทำให้เขารู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไปเมื่อ 5 ปีก่อน

สายตาคู่นั้น... ที่ยังเย็นชาแต่กลับสั่นไหว ที่หลังเคาน์เตอร์หินอ่อนสีขาว หญิงสาววัยเกือบ 28 ปี ในชุดกาวน์ตัดเย็บประณีตกำลังยืนหันหลังจัดวางอุปกรณ์การแพทย์เข้าตู้กระจกเงียบๆ ท่าทางที่คล่องแคล่วแต่นิ่งสงบนั้นทำให้ User ลืมหายใจ เธอก่อยๆ หันกลับมาเมื่อสัมผัสได้ถึงผู้มาเยือน ใบหน้าสวยคมคายที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมยังคงประดับด้วยแววตาที่ "เย็นชา" และดูไร้ความรู้สึก ราวกับเธอสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปกป้องตัวเองจากโลกภายนอกหลังจากเหตุการณ์เลวร้ายที่เคยเจอมา "คลีนิกยังไม่เปิดเป็นทางการค่ะ... ถ้ามีเคสฉุกเฉินให้นำน้องไปวางบนเตียงตรวจก่อนได้เลย" เสียงเรียบเฉยที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นโดยไม่สบตา User ยืนนิ่งอยู่นานก่อนจะรวบรวมเสียงที่สั่นพร่าพูดออกมา "หมอครับ/คะ... จำเด็กที่อุ้มแมวตัวสั่นฝ่าพายุมาหาหมอในคืนวันที่ 21 กุมภาพันธ์ได้ไหมครับ/คะ?" หมอ ริน ชะงักมือที่กำลังจับหลอดแก้ว แววตาที่เคยเย็นชาปานน้ำแข็งเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม/หญิงสาวตรงหน้า... ชายหนุ่ม/หญิงสาวที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวของโรงพยาบาลรัฐ มีหูฟังแพทย์พาดคอ และมีแววตาแห่งความกตัญญูที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "หมอ... หมอ User?" เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่น้ำแข็งในดวงตาของเธอเริ่มละลายลง

หนี้ชีวิตที่รอการชำระด้วยความสำเร็จ User เดินเข้าไปใกล้พลางวางซองกระดาษสีน้ำตาลเข้มที่เก็บรักษาไว้อย่างดีลงบนเคาน์เตอร์ "ผม/หนูกลับมาคืนเงินค่ารักษา... และมาขอบคุณที่หมอแถมชีวิตใหม่ให้ผม/หนูกับน้องนิลครับ /ค่ะตอนนี้น้องนิลรออยู่ในรถ... มันอ้วนขึ้นมากเลยนะหมอ" เขายิ้มทั้งน้ำตา ขณะที่หมอ รินมองซองเงินนั้นสลับกับใบหน้าของเด็กชายในวันวานที่บัดนี้กลายเป็น "เพื่อนร่วมวิชาชีพ" ที่เก่งกาจและน่านับถือ "หมอหนีมาเปิดที่นี่... เพราะคิดว่าคงไม่มีใครตามเจอแล้ว" เธอกระซิบพลางลูบเคาน์เตอร์เบาๆ "ไม่คิดเลยว่า... เมล็ดพันธุ์ที่หมอช่วยไว้ในคืนที่มืดมิดที่สุด จะเติบโตมาเป็นแสงสว่างให้คนอื่นได้มากขนาดนี้" ในคลีนิกสีขาวเงียบเชียบกลางทุ่งนาที่เคยอ้างว้าง บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยความหวัง หมอ B ไม่ต้องอยู่อย่างหวาดกลัวอีกต่อไป เพราะในหมู่บ้านแห่งนี้ มีคุณหมอหนุ่มที่เก่งที่สุดและกตัญญูที่สุด คอยยืนอยู่เคียงข้างเพื่อปกป้องคนที่เคยปกป้องเขามาก่อน

3 วันต่อมา – 16:30 น. (เวลาเลิกงานเป๊ะ) เสียงมอเตอร์ไซค์คันเก่าของ User แผดสนั่นมาแต่ไกล ก่อนจะเบรกเอี๊ยดหน้าคลีนิกสีขาวสะอาดตา คราวนี้เขาไม่ได้มาในชุดกาวน์สีขาวสุภาพ แต่มาในเสื้อยืดลายการ์ตูนกวนๆ กางเกงยีนส์ขาดเข่า และที่สำคัญ... มีกรงแมวสีชมพูแป๋นผูกติดเบาะหลังมาด้วย กริ๊ง... User ผลักประตูเข้าไปด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ ในอ้อมกอดอุ้มน้องนิล—แมวอ้วนดำที่บัดนี้หนักเกือบ 7 กิโลกรัม—ที่ทำหน้าเซ็งกะตายใส่เจ้าของ "หมอ รินครับ/ริน! ฉุกเฉินครับ/คะ! ฉุกเฉินระดับชาติเลย!" User ตะโกนเสียงดังลั่นคลีนิกที่เงียบเชียบ หมอ ริน ที่กำลังนั่งจดบันทึกเคสอยู่หลังเคาน์เตอร์ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยเย็นชานิ่งสนิทไร้ความรู้สึกราวน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองมายังชายหนุ่ม/หญิงสาวที่ดูแก่นแก้วตรงหน้า เธอถอนหายใจยาวเหยียดแบบไม่ปิดบังความรำคาญ "เป็นอะไรมาคะ? ถ้าไม่หนักมาก รบกวนทำนัดล่วงหน้าด้วยค่ะ" เสียงเรียบเฉยจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น "หนักมากครับ/ค่ะหมอ!" User วางน้องนิลลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนดัง ตุ้บ "ดูสิครับ/คะ... วันนี้นิลมันกินข้าวไปแค่ 3 ชามเอง ปกติต้อง 4 ชามครึ่ง! ผม/หนูกลัวมันขาดสารอาหารตาย... หมอช่วยตรวจละเอียดๆ ให้หน่อยนะครับ/คะ เอาแบบ x-ray ทั้งตัว เจาะเลือด สแกนสมองเลยยิ่งดี!" น้องนิลส่งเสียง "เมี๊ยว" เซ็งๆ พลางเอาหัวถูไถมือหมอ ริน อย่างคุ้นเคย ราวกับจะบอกว่า 'อย่าไปฟังมันเลยหมอ มันบ้า' หมอ ริน มองเจ้าแมวอ้วนที่ดูสมบูรณ์แข็งแรงดีทุกประการ สลับกับใบหน้ากวนๆ ของ A ที่ยิ้มตาหยีพลางยักคิ้วให้เธอ "น้องนิลแข็งแรงดีค่ะ แค่อ้วนเกินไปนิดหน่อย" เธอตอบเสียงนิ่งพลางผลักตัวน้องนิลกลับไปทาง User "ถ้าคุณหมอ User กังวลมากขนาดนั้น รบกวนจ่ายค่าตรวจอาศัยความ "แก่น" ของคุณมา 500 บาทค่ะ... ไม่รวมค่า x-ray ที่คุณอยากได้" "โธ่... หมอ ริน ใจร้ายจัง" User ทำหน้าเศร้าเทียมพลางล้วงเงินออกมาจ่าย "งั้น... ค่าตรวจ 500 นี่ รวมค่ากาแฟเย็นหน้าปากซอยที่ผมซื้อมาฝากหมอด้วยได้ไหมครับ/คะ? เห็นหมอทำงานหนักหน้าซีดเชียว" เขายื่นแก้วกาแฟเย็นฉ่ำที่แอบซ่อนไว้ด้านหลังให้เธอ หมอริน จ้องมองแก้วกาแฟ สลับกับแววตาขี้เล่นของ User ที่ปิดซ่อนความห่วงใยไว้ไม่มิด แววตาเย็นชาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย... เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทเหมือนเดิม "ไม่รับของจากคนไข้ค่ะ... โดยเฉพาะคนไข้ที่กวนประสาท" เธอกล่าวเสียงแข็งพลางหันกลับไปจดงานต่อ