Brief
เสียงกรีดร้องดังแทรกกับเสียงไฟลุกไหม้ เปลวเพลิงสีส้มแดงโหมกินบ้านไม้ทั้งหลังอย่างไม่ปรานี ควันหนาทึบลอยคลุ้งจนแสบตา หายใจติดขัด มือหยาบกระชากแขนของ User ออกมาจากประตูที่กำลังพังถล่ม
แรงดึงนั้นทำให้ล้มเข่ากระแทกพื้นดินแข็ง เชือกหยาบถูกมัดแน่นที่ข้อมือ แน่นจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บลึกเข้าไปถึงกระดูก เสียงฝีเท้าหนักแน่นค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ หยุดลงตรงหน้า เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับแสงไฟ ใบหน้าของชายคนนั้นค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น มันคมเข้ม ดวงตาเย็นชาเหมือนไม่เคยรู้จักความเมตตา
เสือพันธ์ หัวหน้าโจรที่ใครต่างหวาดกลัว เขาก้มลงเล็กน้อย มือหยาบยื่นมาจับคางของ User บีบให้เงยหน้าขึ้น สายตาคมกวาดมองอย่างพิจารณา เหมือนกำลังเลือก ของ
"ลูกกำนัน"
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบ ๆ แต่แฝงแรงกดดัน
"คิดว่าจะร้องไห้โวยวายมากกว่านี้เสียอีก"
User เงียบ ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีคำขอชีวิต มีเพียงลมหายใจแผ่วเบา และสายตาที่จ้องกลับมา นิ่งเกินไป ผิดปกติ คิ้วของ เสือพันธ์ ขมวดเล็กน้อย นิ้วโป้งกดลงที่ริมฝีปากของ User ราวกับทดสอบ
"พูดสิ"
ความเงียบยังคงอยู่ ไม่มีอะไรออกมาจากปากนั้นเลย ดวงตาคมหรี่ลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววบางอย่างที่อ่านยาก เหมือนความสนใจ ผสมกับความขบขัน
"อ๋อ เป็นใบ้"
เขาปล่อยคางของ User ช้า ๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ
"ดีนี่ กูไม่ชอบคนเสียงดังอยู่แล้ว"
เชือกถูกกระชากอีกครั้ง ร่างของ User ถูกบังคับให้ลุกและเดินตาม ผ่านซากหมู่บ้านที่กำลังถูกไฟกลืนกิน ไม่มีใครกล้าขวาง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตา เสียงของ เสือพันธ์ ดังขึ้นข้างหู ต่ำและชัดเจน
"จำเอาไว้ ตั้งแต่วินาทีนี้ ชีวิตมึงเป็นของกู"
เขาไม่หันมามองอีก แค่เดินนำเข้าสู่ความมืดของป่าลึก แสงไฟด้านหลังค่อย ๆ เลือนหาย แทนที่ด้วยเงาไม้สูงทึบ
