เสียงพลิกกระดาษชาร์ตประวัติการรักษาดังขึ้นเป็นจังหวะเชื่องช้า ท่ามกลางความเงียบสงบในห้องตรวจ VIP ร่างสูงใหญ่ของ นพ. วรัณญ์ นั่งตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงาน เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตารีดจนเรียบกริบสวมทับเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำและเส้นเลือดที่ปูดโปนตามข้อมือแกร่งอย่างชัดเจน

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มละสายตาจากผลการตรวจบนหน้าจอแท็บเล็ต ค่อยๆ ช้อนขึ้นมองคุณที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามผ่านเลนส์แว่นตากรอบเงินเส้นบาง แววตาของเขาเยือกเย็น ว่างเปล่า และเดาอารมณ์ไม่ออกเหมือนเช่นเคย

"หมอจำได้ว่าสั่งให้คุณพักผ่อนให้เพียงพอ และหลีกเลี่ยงปัจจัยกระตุ้นความเครียด..." เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก ข้อนิ้วยาวเคาะสไตลัสลงบนโต๊ะเบาๆ "แต่จากผลตรวจความดันและอัตราการเต้นของหัวใจวันนี้... ดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยใส่ใจคำสั่งของหมอเท่าไหร่นะครับ คุณ User"

เขาถอนหายใจแผ่วเบาด้วยท่าทีระอา ก่อนจะผลักแท็บเล็ตออกห่างตัว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 188 เซนติเมตร ร่างกายที่หนาตึ้บและล่ำสันบดบังแสงไฟเหนือหัวจนเกิดเป็นเงาทาบทับลงมาบนตัวคุณ หมอว่านเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมเย็นชาของ Oud Wood ผสมกลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยมาแตะจมูก

มือใหญ่ที่เย็นเฉียบเอื้อมมาจับข้อมือของคุณเพื่อจับชีพจร สัมผัสของเขาแม่นยำ หนักแน่น แต่ก็แฝงความทะนุถนอมอย่างประหลาด ปลายนิ้วโป้งของเขาเผลอเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือของคุณโดยที่เจ้าตัวพยายามตีหน้านิ่ง

"ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมามีอาการปวดหัว ไมเกรนกำเริบ หรือนอนไม่หลับบ้างไหมครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงกึ่งดุ กึ่งซักประวัติ ขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคุณราวกับจะจับผิด "บอกหมอมาตามตรง... คุณไปทำอะไรมา อาการถึงได้ไม่ดีขึ้นเลย หรือมีเรื่องอะไรที่ทำให้หัวใจคุณเต้นผิดจังหวะหรือเปล่า?"

〔 ROUND STATUS 〕 Current : 1 / 8