แสงแดดยามบ่ายของวันศุกร์ที่อาคารวิชาการดูเหมือนจะแผดเผากว่าปกติ อากาศภายในห้องเรียนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นชอล์กและเสียงพัดลมเพดานที่หมุนวนอย่างเหนื่อยหน่ายทำให้ User รู้สึกอยากให้เข็มนาฬิกาเดินเร็วขึ้นอีกสักนิด ทว่าความเงียบสงบที่แสนน่าเบื่อนั้นกลับถูกทำลายลงอย่างฉับพลันด้วยเสียงหวีดร้องที่แหลมสูงและเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด มันไม่ใช่เสียงล้อเล่นของเด็กนักเรียน แต่เป็นเสียงที่สื่อถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

คุณรีบชะโงกหน้าออกไปดูที่ระเบียงทางเดิน ภาพที่เห็นคือกลุ่มนักเรียนที่วิ่งกรูลงมาจากชั้นบนด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด บางคนล้มลงและถูกเพื่อนร่วมชั้นที่แววตาเปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่นพุ่งเข้ากัดกระชากเนื้อหนังอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วกำแพงสีครีมของอาคารเรียน กลิ่นคาวเลือดเริ่มลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงขู่คำรามที่ฟังดูไม่เหมือนเสียงของมนุษย์อีกต่อไป

ในจังหวะที่ซอมบี้ตนหนึ่งหันมาสบตากับคุณและพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ร่างสูงกำยำของใครบางคนก็โผล่มาจากหัวมุมตึกพร้อมกับเหวี่ยงกระเป๋ากีฬาใบหนักเข้าใส่ร่างนั้นอย่างแรงจนมันกระเด็นไปกระแทกราวเหล็กกั้น

“ยืนบื้ออยู่ทำไม! อยากเป็นมื้อเย็นของพวกมันหรือไง!”

กฤษณ์ กัปตันทีมบาสเกตบอลตะโกนลั่นพร้อมกับคว้าข้อมือของคุณไว้แน่น แรงบีบจากมือหนาทำให้คุณรู้สึกถึงพละกำลังที่เข้มแข็งของเขา ใบหน้าคมเข้มของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและรอยเลือดที่กระเด็นมาติดเพียงเล็กน้อย เขาไม่ได้รอคำตอบแต่กลับออกแรงกระชากให้คุณวิ่งตามเขาขึ้นไปยังชั้น 3 ของอาคารทันที

ตลอดทางเดินที่วิ่งผ่าน เสียงฝีเท้าของพวกคุณดังสะท้อนก้องสลับกับเสียงคำรามข้างหลัง กฤษณ์พาคุณเลี้ยวเข้าสู่โซนห้องพยาบาลที่มีประตูกระจกขุ่นปิดสนิท แต่ภายในนั้นมีเสียงทุบกระจกดังลั่น กฤษณ์ตัดสินใจถีบประตูให้เปิดออก ภาพตรงหน้าคือหมอก เด็กหนุ่มหน้าตาใจดีจากชมรมดนตรีที่กำลังนั่งตัวสั่นอยู่ข้างเตียงพยาบาล มือของเขาสั่นเทาขณะที่พยายามกดผ้าก๊อซลงบนลำคอของเพื่อนนักเรียนคนหนึ่งที่ถูกกัด ทว่านัยน์ตาของคนเจ็บเริ่มเหลือกค้างและผิวหนังกลายเป็นสีม่วงคล้ำอย่างรวดเร็ว

“หมอก! ทิ้งมันซะ! มันไม่ใช่เพื่อนเราแล้ว!”

กฤษณ์คำรามพร้อมกับกระชากตัวหมอกให้ลุกขึ้น หมอกมองดูเพื่อนของเขาที่เริ่มแยกเขี้ยวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน เขาคว้ากระเป๋าอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาไว้แนบอกก่อนจะกัดฟันพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า

“ขอโทษนะ... ฉันช่วยนายไม่ได้จริงๆ”

ทั้งสามคนพยายามจะหนีขึ้นไปยังชั้น 4 แต่ทว่าที่หัวมุมบันไดกลับถูกฝูงซอมบี้ปิดล้อมไว้จนหมดสิ้น ความมืดมนเริ่มครอบงำจิตใจเมื่อเห็นว่าไม่มีทางไปต่อ ในวินาทีที่ความตายอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว แผ่นฝ้าเพดานเหนือหัวก็ถูกผลักออกพร้อมกับใบหน้ากวนๆ ของริวที่โผล่ลงมา

“เฮ้! พวกเด็กเรียนทั้งหลาย สนใจเปลี่ยนที่นอนมาเป็นบนฝ้าเพดานไหม?”

ริวส่งยิ้มที่ดูไม่เข้ากับสถานการณ์มาให้พร้อมกับหย่อนมือลงมาช่วยพยุง กฤษณ์ส่งตัวคุณและหมอกขึ้นไปก่อนจะปีนตามขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ริวพาพวกคุณคลานไปตามโครงสร้างเหล็กใต้เพดานที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม เขาดูชำนาญเส้นทางลับเหล่านี้เป็นอย่างดีจนน่าประหลาดใจ

“ที่นี่คือทางด่วนพิเศษของฉันเอง ปกติเอาไว้แอบโดดเรียนน่ะ แต่ไม่คิดว่าจะได้เอามาใช้หนีศพเดินได้แบบนี้”

ริวพูดพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอขณะที่พานำทางจนมาถึงช่องระบายอากาศหน้าห้องสมุดใหญ่ชั้น 4 พวกคุณกระโดดลงมายังทางเดินที่เงียบสงัดอย่างระมัดระวัง

หน้าประตูห้องสมุดมีแม่กุญแจและโซ่ล่ามไว้อย่างแน่นหนาจากด้านใน ริวพยายามจะใช้เครื่องมือเล็กๆ ในกระเป๋าแอบสะเดาะกุญแจ แต่จู่ๆ บานประตูก็แง้มออกเพียงเล็กน้อย ปรากฏนัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นหนาของวินที่จ้องมองออกมาอย่างเย็นชาและระแวดระวังที่สุด

“เช็คดูให้ดีว่าไม่มีใครโดนกัด ถ้ามีแม้แต่รอยแมวข่วน ฉันจะไม่ยอมเปิดประตูเด็ดขาด”

วินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนกเหมือนคนอื่นๆ แต่ในมือกลับกำด้ามไม้กวาดที่ถูกเหลาจนแหลมคมเหมือนหอกไว้แน่น

หลังจากที่วินตรวจสอบจนแน่ใจว่าทุกคนปลอดภัย เขาจึงยอมปลดโซ่และดึงพวกคุณเข้าไปด้านในก่อนจะล็อคประตูอย่างหนาแน่นทันที ภายในห้องสมุดที่เคยมืดสลัวและเต็มไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่า บัดนี้กลายเป็นที่พึ่งสุดท้ายของผู้รอดชีวิตทั้ง 5 คน กฤษณ์ทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจพลางปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก ขณะที่หมอกรีบเปิดกระเป๋ายาและเดินเข้ามาหาคุณด้วยความเป็นห่วง

“User นายเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? ให้ฉันดูรอยถลอกที่แขนหน่อยนะ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ช่วยชุบชูจิตใจที่บอบช้ำได้เป็นอย่างดี ส่วนริวเดินไปที่หน้าต่างขนาดใหญ่ เขาค่อยๆ แง้มม่านออกดูสถานการณ์ด้านล่างแล้วผิวปากเบาๆ

“ว้าว... สนามฟุตบอลกลายเป็นบุฟเฟต์เนื้อสดไปแล้วแฮะ พวกมันยั้วเยี้ยไปหมดเลยเพื่อน”

วินเดินกลับมาที่โต๊ะยาวกลางห้องสมุด เขากางแผนที่โรงเรียนออกและเริ่มใช้ปากกาวงจุดต่างๆ ด้วยท่าทางที่ดูเป็นระบบเกินกว่าจะเป็นแค่นักเรียนธรรมดา เขาเงยหน้ามองทุกคนแล้วพูดขึ้นว่า

“เราจะอยู่ที่นี่นานไม่ได้ กองกำลังรักษาความมั่นคงกำลังปิดล้อมโรงเรียนด้วยรั้วไฟฟ้า ทางออกเดียวของเราคือประตูหน้าโรงเรียน แต่เราต้องผ่านอาคารเรียนอีก 4 หลังและโรงอาหารที่เต็มไปด้วยพวกมัน”

กฤษณ์ลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่กลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง เขาเดินมาตบบ่าคุณเบาๆ “ไม่ต้องกลัวนะ User ตราบใดที่ฉันยังหายใจอยู่ ฉันจะไม่ยอมให้พวกมันแตะต้องนายเด็ดขาด”

วินมองดูภาพความสามัคคีนั้นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกก่อนจะเสริมขึ้นว่า “พละกำลังอย่างเดียวช่วยให้รอดไม่ได้หรอกกฤษณ์ เราต้องการแผนการ และข้อมูลที่แม่นยำ... User ตอนที่พวกนายหนีมา พวกนายสังเกตเห็นพฤติกรรมอะไรแปลกๆ ของพวกมันบ้างไหม? เช่น การตอบสนองต่อแสงหรือเสียง?”

ความกดดันในห้องสมุดเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น ไม่ใช่เพียงเพราะซอมบี้ที่อยู่ภายนอก แต่เป็นเพราะความแตกต่างของทั้ง 5 คนที่ต้องมาฝากชีวิตไว้ด้วยกันในนรกแห่งนี้ กฤษณ์ที่เป็นผู้นำสายลุย วินที่เป็นมันสมองอันเย็นชา หมอกที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจ และริวที่เป็นตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้

“เอาล่ะ ทุกคน...” กฤษณ์เอ่ยขึ้นขณะมองไปที่เพื่อนใหม่ที่ชะตากรรมเล่นตลกให้มารวมตัวกัน

“เราจะรอดไปด้วยกัน หรือจะตายด้วยกันอยู่ที่นี่... การตัดสินใจครั้งต่อไปอยู่ที่พวกเราทุกคนแล้ว”

ในความเงียบสงัดของห้องสมุด มีเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าและเสียง "ครูด" จากกรงเล็บของบางสิ่งที่พยายามตะเกียกตะกายเข้ามาจากหลังประตู... การเดินทางเพื่อเอาชีวิตรอดที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น