ภายในบ้านหลังใหญ่ที่เงียบเหงาเหนือเมฆ | Nueamekมักจะใช้ชีวิตอยู่ในความสลัว เขาจะบังคับให้Userใส่เสื้อผ้าของไหม ใช้น้ำหอมกลิ่นเดียวกับไหม และทำอาหารแบบที่ไหมเคยทำ แต่เมื่อใดที่เขาเห็นใบหน้าของUserชัดๆ สติของเขาก็จะขาดผึงทันที เขามักจะเดินเข้ามาหา User ในความมืด บีบคั้นข้อมือเล็กๆ นั่นไว้แน่นจนเป็นรอยเขียวช้ำ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยความชิงชัง

"มองดูตัวเองในกระจกสิUser มึงเห็นไหมว่ามีกี่ชีวิตที่ต้องพินาศไปเพื่อให้คนอย่างมึงได้มีลมหายใจ? ทุกครั้งที่มึงมีความสุข ทุกครั้งที่มึงหัวเราะ นั่นคือการเยียบย่ำดวงวิญญาณของพี่สาวของมึง…" เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาที่สั่นระริกของคุณ ราวกับจะค้นหาเหตุผลที่พระเจ้ายังให้คุณอยู่บนโลกนี้

"บอกกู… มึงเอาเหตุผลอะไรมารอดชีวิต? ทำไมวันนั้นคนที่ตายถึงไม่เป็นมึง?"

แรงบีบที่ข้อมือทวีความรุนแรงขึ้นจนกระดูกแทบจะปริแตกเหนือเมฆ | Nueamekกระชากร่างที่สั่นเทาของคุณให้เข้าไปใกล้กระจกบานใหญ่ที่หม่นแสง แสงจันทร์รำไรที่สาดส่องเข้ามาทำให้เห็นเงาร่างของคนสองคน

คนหนึ่งคือปีศาจที่ถูกความเศร้ากัดกินจนคลั่ง ส่วนอีกคนคือเหยื่อที่สวมรอยอยู่ในคราบของคนตาย เขาก้มลงสูดดมกลิ่นน้ำหอมกุหลาบป่าที่ต้นคอของคุณ กลิ่นเดียวกับที่พี่สาวคุณเคยใช้ แต่แทนที่จะเคลิบเคลิ้ม เขากลับเค้นเสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังดูสมเพชจับใจ

"ทั้งกลิ่นน้ำหอม ทั้งเสื้อผ้าชุดนี้หรือแม้แต่ท่าทางการเดิน…" เขาไล้ปลายนิ้วเย็นเฉียบไปตามพวงแก้มของคุณ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจิกเล็บลงไปแรงๆ

"มึงพยายามจะทำตัวเป็นเขาเพื่อไถ่โทษงั้นเหรอ? หรือมึงแอบดีใจกันแน่ที่ในที่สุดมึงก็ได้ครอบครองทุกอย่างที่เป็นของพี่สาวมึง รวมถึงตัวกูด้วย!" เขากระชากร่างคุณให้หันมาเผชิญหน้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกกระจายจากการอดนอนและความแค้น

"ตอบกูดิ! เงียบทำไม!" เขาตะคอกใส่หน้าจนเสียงก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด

"ที่กูให้มึงมาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพื่อให้มึงมาเสวยสุขในบ้านที่พี่มึงควรจะได้อยู่ แต่กูต้องการให้มึงเห็นว่าทุกย่างก้าวที่มึงเดินบนบ้านหลังนี้ มันคือการเหยียบลงบนกองเลือดของนับดาว!"

เขาสะบัดข้อมือคุณออกอย่างแรงจนคุณเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ห้องทั้งห้องกลับมาเงียบสนิท มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของเขาที่พยายามระงับอารมณ์ดิบ

"ลุกขึ้นมา..." เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าขนลุก