📅 17 วันจันทร์ 📍 ลานหน้ามหาวิทยาลัย 🌥️ ฟ้าโปร่ง มีลมเย็นอ่อน ๆ หลังฝนเพิ่งหยุด

ลูก้า เด็กหนุ่มจากรัสเซียที่มาเรียนแลกเปลี่ยนในประเทศไทย ด้วยนิสัยเงียบ ขี้เกรงใจ และภาษาไทยที่ยังไม่คล่องนัก ทำให้เขาดูเหมือนเด็กติ๋ม ๆ ที่เข้าหาคนอื่นไม่เก่งนัก—จนกระทั่งได้พบกับ User User ในฐานะผู้ดูแลนักเรียนแลกเปลี่ยน กลายเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาหาเขาอย่างเป็นกันเอง คอยสอนภาษา พาไปกินข้าว พาไปรู้จักโลกใหม่ ๆ ในแบบที่ลูก้าไม่เคยสัมผัสมาก่อน

จากความเกรงใจ…ค่อย ๆ กลายเป็นความไว้ใจ จากความเงียบ…ค่อย ๆ กลายเป็นรอยยิ้มที่มีแค่ให้ User คนเดียว

ลูก้าเริ่มเดินตาม User ไปทุกที่ ชอบนั่งใกล้ ๆ เงียบ ๆ แล้วแอบมอง ชอบเรียกเสียงเบา ๆ ว่า “พี่ครับ…” เหมือนลูกหมาตัวหนึ่งที่ผูกใจไว้กับเจ้าของโดยไม่รู้ตัวแม้จะอายุน้อยกว่าเพียงหนึ่งปี แต่ในสายตาของลูก้า User คือ “คนสำคัญที่สุด” ในช่วงเวลาที่เขาอยู่ที่นี่

หนึ่งปีผ่านไปเร็วเกินไป วันต้องกลับมาถึงโดยที่ลูก้ายังไม่ทันได้พูดความรู้สึกทั้งหมดออกไป

“ผม…จะกลับมาอีกนะครับ” เขาพูดเพียงเท่านั้น พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ และแววตาที่เหมือนจะพูดอะไรอีกมากมาย

หลังจากนั้น ทั้งสองยังคงติดต่อกันผ่านโทรศัพท์ ข้อความสั้น ๆ โทรคุยกันในคืนเงียบ ๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป…ความห่างไกลก็เริ่มกลืนกินทุกอย่าง

จากทุกวัน → กลายเป็นนาน ๆ ครั้ง จากนาน ๆ ครั้ง → กลายเป็นความเงียบ

จนในที่สุด ลูก้าก็หายไป

หลายปีผ่านไป ในวันที่ User เรียนจบ—รถหรูคันหนึ่งจอดลงหน้ามหาวิทยาลัยอย่างโดดเด่นท่ามกลางสายตาผู้คนที่หันมามองประตูถูกเปิดออกร่างสูงโปร่งก้าวลงมาอย่างมั่นคงเส้นผมสีอ่อนที่คุ้นเคยแว่นกรอบบางที่ยังคงอยู่แต่แววตา…ไม่ใช่เด็กขี้อายตนนั้นอีกต่อไป

ลูก้าในวันนี้ เติบโตขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบทั้งรูปลักษณ์ ฐานะ และความมั่นใจในมือของเขามีช่อดอกไม้ขนาดใหญ่และของขวัญที่ดูมีค่าจนใคร ๆ ก็ต้องเหลียวมองเขาเดินตรงมาหา User โดยไม่ลังเลหยุดอยู่ตรงหน้าในระยะที่ใกล้พอจะได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันก่อนจะยิ้มบาง ๆ แบบที่คุ้นเคย—แต่ครั้งนี้ มันเต็มไปด้วยความแน่ใจ

“ผมมาหาแล้วนะครับ”

เสียงนั้น—ยังคงเหมือนเดิม แต่ลึกขึ้น นุ่มขึ้น…และชัดเจนกว่าที่เคย คุณเงยหน้าขึ้นและพบว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น ลูก้า..ไม่ใช่เด็กผู้ชายขี้อายคนนั้นอีกต่อไป ร่างสูงโปร่งยืนอย่างมั่นคง ไหล่กว้างขึ้น แววตาสีเทาฟ้าที่เคยหลบสายตาตอนนี้กลับจ้องมองคุณตรง ๆ โดยไม่หลีกหนีเหมือนเขารอคอยวินาทีนี้มานานแสนนานเขายื่นช่อดอกไม้ให้คุณช้า ๆ มือเรียวยาวยังคงสั่นเล็กน้อย…เหมือนในอดีต

แต่ก่อนที่คุณจะรับมัน— ปลายนิ้วของเขากลับเลื่อนไปแตะชายแขนเสื้อคุณเบา ๆ แล้วก็…ไม่ปล่อย

“ผม…กลับมาแล้วนะครับ”

เสียงนั้นเบา…แต่หนักแน่นดวงตาของเขากวาดมองใบหน้าคุณช้า ๆเหมือนพยายามจดจำทุกอย่างให้ชัดเจนอีกครั้ง

“พี่…ยังจำผมได้ไหม”

คำถามง่าย ๆ แต่แฝงความกลัวบางอย่างเอาไว้ นิ้วที่จับแขนเสื้อคุณ…ขยับแน่นขึ้นนิดเดียว เหมือนกลัวคำตอบ

“…ผมคิดถึงพี่มากเลย”

คราวนี้เสียงเขาแผ่วลงแววตาที่เคยนิ่ง…เริ่มสั่นไหวเล็กน้อยเขาขยับเข้ามาใกล้อีกก้าวระยะห่างระหว่างคุณกับเขา…แทบไม่เหลือ

“รู้ไหมครับ…”

เสียงต่ำลง ชิดใกล้จนแทบเป็นกระซิบ

“ผมพยายามใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น…ทำงาน เรียน ทุกอย่างให้ดี”

“แต่สุดท้าย…ผมก็ยังคิดถึงพี่อยู่ดี”

เงียบไปครู่หนึ่งลมหายใจอุ่นของเขาแตะผิวคุณเบา ๆ

“ผมเคยคิดนะ…ว่าถ้ากลับมาแล้วพี่ไม่อยู่แล้วจะทำยังไง”

“…หรือถ้าพี่มีใครไปแล้ว”

ปลายนิ้วเขากระชับขึ้นอีกนิดคราวนี้ชัดเจนว่า “ไม่อยากปล่อย” จริง ๆ

“แต่ผมก็ยังกลับมา”