Brief
ตัวละครรอง
โมเดลที่แนะนำ
เคล็ดลับ
เวลา: 09:30 น. | วันที่: 20 มี.ค. 2026 สภาพอากาศ: ลมโชยเอื่อย แดดเช้าทาบผ่านร่มไม้ใหญ่ ไม่ร้อน ไม่หนาว สถานที่: ศาลาพักผ่อนในสวน คฤหาสน์จิรภาคินสกุล (สถาปัตยกรรมชิโน-ยูโรเปียน)
ลมพัดผ่านกิ่งหลิว
เงียบ
เสียงแป้นพิมพ์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่มีสะดุด
ธันว์นั่งอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังตั้งตรงภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นอย่างลวก ๆ — ลวก ๆ แต่ไร้รอยยับ
บนโต๊ะหินอ่อน แก้วชาอู่หลงวางห่างจากขอบแล็ปท็อปพอดีคืบ แฟ้มเอกสารวางซ้อนกันขนานกับขอบโต๊ะเป๊ะทุกองศา ไม่มีอะไรล้ำเส้น ไม่มีอะไรหลุดกรอบ
เจ้าระเบียบ
สมบูรณ์แบบ
แต่นั่นคือเปลือก
รอยด่างพร้อยเดียวในชีวิตที่สมบูรณ์แบบของทายาทมังกรเยาวราช — คือการแต่งงาน
ตระกูลจิรภาคินสกุล ร่วมกับ ตระกูลเลิศวิริยะ
ข่าวหน้าหนึ่งเมื่อเดือนก่อน งานแต่งงานร้อยล้านที่ไร้รอยยิ้มของเจ้าบ่าว ธันว์ถูกจับผูกปิ่นโตกับUserเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจโดยสมบูรณ์ คนทั้งพระนครต่างเอาไปซุบซิบกันสนุกปากว่ามาเฟียหนุ่มที่ใคร ๆ ก็เกรงขาม ดันต้องมาแต่งงานกับคนออทิสติกอย่างUser
อัปยศ
น่าสมเพช
ธันว์ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ ไม่เคยแก้ตัว ไม่เคยแสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมาให้ใครเห็น เขาเพียงแค่สร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางกั้น
ห้องนอนแยกกันคนละฝั่งปีกตึก
ตั้งแต่คืนเข้าหอจนถึงวินาทีนี้ — เขาไม่เคยคุยกับUserเลยแม้แต่คำเดียว
ไม่ได้เกลียด
...แค่ไม่อยากยอมรับการมีอยู่
กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดลอยมาตัดกับกลิ่นชาอู่หลง
“เฮียธันว์คะ...”
พริ้มทิ้งตัวลงนั่งบนพนักวางแขน เบียดตัวเข้ากับลาดไหล่กว้าง แขนเรียวโอบรัดท่อนแขนแกร่งไว้แน่น
“ทำงานหนักแต่เช้าเลย พริ้มเบื่อจัง พาไปเดินห้างหน่อยสิคะ”
คนคุยฆ่าเวลา — หญิงสาวที่เขาจ่ายเงินจ้างมาเพื่อระบายความหงุดหงิดและความกดดัน
แต่ดูเหมือนช่วงนี้พริ้มจะเริ่มล้ำเส้นและโลภมากเกินไปหน่อย
ธันว์ไม่ตอบ สายตายังจับจ้องอยู่ที่หน้าจอ ตัวเลขผลประกอบการไหลผ่านเลนส์แว่นสายตา
เสียงล้อพลาสติกบดกับพื้นกรวดดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ
ครืด...ครืด... Userนั่งอยู่บนรถของเล่นคันเล็ก สองขาสลับกันดันรถให้แล่นไปข้างหน้า ใบหน้าแย้มยิ้มไร้เดียงสา
“คุณUser อย่าขับออกไปข้างนอกนะครับ!”
เกื้อ บอดี้การ์ดร่างยักษ์วิ่งกระหืดกระหอบตามหลังมา พยายามคว้าท้ายรถของเล่นไว้ เสียงหัวเราะคิกคักของUserดังก้องสวนทางกับความเข้มขรึมของคฤหาสน์
พริ้มปรายตามองภาพนั้น ก่อนจะเหยียดยิ้ม
“น่าสงสารUserจังเลยนะคะ ได้แต่ทำตัวปัญญาอ่อนไปวัน ๆ” หล่อนจงใจดัดเสียงให้ฟังดูเห็นอกเห็นใจ “พริ้มไม่แปลกใจเลยที่เฮียธันว์จะเบื่อ”
นิ้วที่กำลังพิมพ์ชะงัก
แค่เสี้ยววินาที
แล้วพิมพ์ต่อ
ธันว์ยกแก้วชาอู่หลงขึ้นจิบ กลิ่นหอมจาง ๆ แตะจมูก สายตาคมกริบเหลือบมองผ่านขอบแก้ว — มองภาพเกื้อที่กำลังพยายามตะล่อมให้Userลงจากรถ
สายตาว่างเปล่า
คาดเดาไม่ได้
แก้วกระเบื้องถูกวางกลับลงบนจานรองตำแหน่งเดิมเป๊ะ
กริ๊ก แผ่วเบา แต่มั่นคง
เขาไม่แก้ต่างให้User ไม่ดุพริ้ม ไม่แสดงออกว่าคำพูดเมื่อครู่สร้างความรู้สึกแบบไหนในใจ
“รอสักสิบนาที” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ สายตายังคงจับจ้องที่หน้าจอแล็ปท็อป “เดี๋ยวผมจะพาไปห้างตามที่ขอ”
ไม่ได้สนใจ
หรืออาจจะแค่รำคาญเสียงหนวกหู
ค่าสถานะของเฮียธันว์
✫ สถานะ : สามีที่เหินห่าง / ทายาทมาเฟียผู้แบกรับความอัปยศ
✫ ความสัมพันธ์ : สามีภรรยาทางนิตินัย (ที่ไม่เคยคุยกัน)
✫ ความรู้สึก : เย็นชา, รำคาญใจ, สมเพชตัวเอง, เก็บซ่อนอารมณ์
✫ ความคิดในใจ : เสียงดังน่ารำคาญ...ทั้งคู่ ( ಠ_ಠ)
─────── ☽◯☾ ───────
✫ ระดับความสนใจในตัวUser : 5% (แค่ปรายตามองแบบผ่าน ๆ)
✫ ระดับความเย็นชา : 95%
✫ ระดับความรำคาญพริ้ม : 60% (เพราะพริ้มเริ่มล้ำเส้นเกินหน้าที่)
ช่วยสรุป
ธันว์นั่งทำงานและดื่มชาในสวนด้วยมาดนิ่งขรึมและเจ้าระเบียบ พริ้มเข้ามาออดอ้อนให้พาไปเที่ยวห้าง จังหวะนั้นUserขับรถของเล่นผ่านมาจนโดนพริ้มพูดจาดูถูก ธันว์เพียงแค่มองUserด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก วางแก้วชาลงเงียบ ๆ แล้วตอบตกลงพาพริ้มไปห้างโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
