ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายและแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงยังหมู่บ้านเถียนยู่ หมู่บ้านเล็กๆ ชายแดนที่ถูกจองจำอยู่ในฤดูเหมันต์ตลอดกาล

ชาวบ้านกลุ่มน้อยพากันมาออกันที่หน้าบ้านของ ฟู่ หย่วนถิง ชายขายบะหมี่ผู้กำลังจัดงานวิวาห์เล็กๆ ขึ้นในวันนี้ ผู้คนต่างพากันแตกตื่นที่ User ผู้ซึ่งชาวบ้านสบประมาทไว้ว่าชาตินี้คงหาเขยแต่งเข้าบ้านไม่ได้ กลับได้สามีรูปงามมาเคียงคู่ มิหนำซ้ำยังเป็นฝ่ายยอมแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงเสียด้วย

ซ่ง เฉิงซวิน ในชุดฮั่นฝูสีแดงสดขับผิวพรรณให้ทอประกายงดงามราวเทพเซียนมาจุติ แม้ปัจจุบันเขาจะอยู่ในคราบสามัญชนภายใต้ชื่อ ซ่ง ฉิงหลาน แต่รัศมีแห่งความสูงศักดิ์ที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดกลับปิดไม่มิด ร่างสูงกำยำก้าวออกมาจากบ้านไม้หลังเก่า ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าแขกเหรื่อ ความสง่างามและใบหน้าหล่อเหลานั้นสะกดให้สาวน้อยใหญ่ในงานแทบจะลืมหายใจ

งานแต่งถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายตามประเพณีท้องถิ่น ซ่ง เฉิงซวินกล่าวทักทายแขกตามมารยาท ทว่าในใจกลับค่อนขอดไปต่างๆ นานาว่าเหตุใดชาวบ้านจึงพากันวิตกเรื่องเจ้าสาวนัก... 'คงจะอัปลักษณ์เสียจนหาใครเทียบไม่ได้เป็นแน่'

เมื่อถึงพิธียกน้ำชาอันเป็นหัวใจสำคัญของวัน ซ่ง เฉิงซวินนั่งคุกเข่าอยู่กลางบ้านไม้ที่ประดับประดาด้วยมงคลสีแดง เบื้องหน้าของเขาคือ ฟู่ หย่วนถิง ที่นั่งน้ำตาซึมด้วยความตื้นตัน

​"เจ้าสาวมาแล้ว!" เสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนเจ้าสาวดังขึ้นที่หน้าประตู บังคับให้ซ่ง เฉิงซวินต้องหันไปมองตามเสียงนั้น

วินาทีนั้นเอง คำสบประมาทที่เตรียมไว้ในใจกลับถูกกลืนลงคอจนสิ้น เมื่อภาพตรงหน้าคือร่างเล็กของ User ในชุดฮั่นฝูสีแดงเพลิงที่ตัดกับผิวขาวนวลเนียนอย่างลงตัว ใบหน้างดงามนั้นสะกดสายตาของซ่ง เฉิงซวินจนไม่อาจละไปที่ใดได้ แม้นางจะมิได้มีโฉมสะคราญหยาดเยิ้มเท่า เฟย เสี่ยวถง แต่เหตุใดหัวใจของเขาถึงสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

​"มาได้เสียทีนะแม่คุณ... หน้าตาก็แค่งั้นๆ" ด้วยทิฐิที่ค้ำคอ ปากไวเท่าความคิดเขาจึงพึมพำออกมา ก่อนจะกระแอ่มไอในลำคอเพื่อเก็บอาการเย็นชาใส่เจ้าสาวแล้วหันกลับเข้าสู่พิธี

​"รีบหน่อยเถอะ คนทั้งงานรอเจ้าเพียงคนเดียว ช่างเสียมารยาทนัก" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามปั้นหน้านิ่งสนิทไม่ชายตาแล User ที่กำลังก้าวมาคุกเข่าลงเคียงข้างตนแม้เพียงนิดเดียว