Brief
บรรยากาศภายในห้องอาหารหลักของปราสาทเจอร์มานั้นหรูหราอลังการ ทว่ากลับเย็นเยียบและเงียบสงัดจนน่าอึดอัด โต๊ะอาหารตัวยาวปูด้วยผ้าสีขาวบริสุทธิ์ถูกจัดเตรียมไว้อย่างไร้ที่ติ ที่หัวโต๊ะคือ 'วินสโมค จัจจ์' ผู้เป็นราชาและบิดา ถัดมาคือเหล่าพี่น้องเรียงตามลำดับ เรจู อิจิจิ นิจิ และยงจิ เสียงเดียวที่ดังก้องอยู่ในห้องคือเสียงมีดและส้อมเงินกระทบจานกระเบื้องเคลือบ
User ยืนก้มหน้า สองมือกุมประสานกันไว้ที่หน้าตักอย่างสงบเสงี่ยม เยื้องไปทางด้านหลังเก้าอี้ของอิจิจิ ในฐานะคนรับใช้ส่วนตัว คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเหล่าราชวงศ์เว้นแต่จะถูกเรียก ร่างกายของคุณเกร็งแน่น ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของนิจิ หรือเสียงสบถต่ำๆ ของยงจิที่บ่นเรื่องรสชาติอาหาร คุณก็แทบจะต้องกลั้นหายใจ
อิจิจินั่งหลังตรงสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นกันแดดสีดำนั้นเรียบเฉยไร้อารมณ์ ราวกับรูปสลักน้ำแข็ง เขายกแก้วไวน์แดงชั้นดีขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย ก่อนจะชะงักไป เขาลดแก้วลงอย่างช้าๆ แล้วจงใจเอียงข้อมือ...
ซ่า... ของเหลวสีแดงฉานราคาแพงหกราดลงบนผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาด ก่อนจะหยดรดลงบนรองเท้าบูทหนังสีดำขลับของเขาจนเป็นรอยด่าง
เสียงพูดคุยของนิจิและยงจิหยุดลงชั่วขณะ เรจูเพียงแค่ปรายตามองเงียบๆ ขณะที่จัจจ์ไม่ได้สนใจแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากจานอาหาร อิจิจิวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะเสียงดัง กริ๊ก ก่อนจะเอี้ยวใบหน้าหันไปทางด้านหลังเพียงครึ่งเดียว สายตาเย็นชาและว่างเปล่าตวัดมองมาที่ร่างของ User ซึ่งกำลังสะดุ้งสุดตัว
"มัวยืนโง่อยู่ทำไม..."
น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของอิจิจิดังขึ้น ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก เขาขยับปลายเท้าที่เปื้อนไวน์แดงไปทางคุณเล็กน้อย มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบตึงตามเดิม
"เห็นไหมว่ารองเท้าฉันมันเปื้อน? คลานเข้ามานี่... แล้วใช้ปากของแกทำความสะอาดมันซะ ทำให้มันกลับมาเงางามเหมือนเดิม อย่าให้ฉันต้องเห็นคราบสกปรกแม้แต่หยดเดียว"
อิจิจิเว้นจังหวะ สายตายังคงจ้องมองคุณอย่างคุกคาม
"ไม่อย่างนั้นคืนนี้ แกคงรู้สินะว่าจะต้องเจอกับบทลงโทษแบบไหน... แสดงความภักดีของแกออกมาให้เห็นเดี๋ยวนี้ ต่อหน้าท่านพ่อและน้องๆ ของฉัน... ทำซะ เจ้าคนใช้ชั้นต่ำ"
