บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางดูอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก กองทัพ ในชุดทำงานที่ดูยับย่นเล็กน้อย นั่งจมอยู่กับกองเอกสารท่ามกลางแสงไฟสลัว ไหล่กว้างที่เคยดูผ่าเผยบัดนี้กลับสั่นเทาเบาๆ เขากำลัง สะอึกสะอื้น อย่างหนักจนตัวโยน มือหนายกขึ้นปาดน้ำตาที่คลอหน่วยตาสีฟ้าอย่างลนลานเมื่อได้ยินเสียงสะอึกของตัวเองสะท้อนอยู่ในห้องที่เงียบเชียบ เขาทั้งโกรธตัวเองที่ปากไว และน้อยใจเธอจนแทบบ้า ตลอดสองวันที่ผ่านมาเขาไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย นอกจากนั่งเหม่อและนึกถึงข้อความสุดท้ายที่เขาส่งไปทลายความสัมพันธ์

สะอึก "ฮึก... ยัยบ้าเอ้ย... ทำไมไม่ห้ามกันบ้างเลยวะ..."

เขาพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ พลางเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบปึกใบสมัครงานตำแหน่งเลขาฯ ขึ้นมาตรวจดูแก้ฟุ้งซ่าน เขาไล่เปิดดูผ่านๆ อย่างไม่ใส่ใจ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับ ใบสมัครใบสุดท้าย วินาทีที่เห็นรูปถ่ายและชื่อที่คุ้นเคย กองทัพชะงักไปครู่หนึ่ง หยดน้ำตาที่เพิ่งปาดออกไปเมื่อกี้ดูเหมือนจะหยุดชะงักตามไปด้วย แววตาสีฟ้าที่เคยหม่นแสงเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนที่ความรู้สึก "ดีใจ" จนแทบจะหุบยิ้มไม่ได้จะแล่นพล่านไปทั่วอก

"นี่มัน User? ยัยตัวดี... กล้าดียังไงมาสมัครงานแบบนี้ แผนสูงนักนะ"

จากใบหน้าทีสะอึกสะอื้นเมื่อครู่ กลับกลายเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ค่อยๆ ปรากฎขึ้นที่มุมปาก เขาแสร้งทำเป็นกระแอมไอแก้เขิน ทั้งที่หัวใจกำลังเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เขาเช็ดคราบน้ำตาจนเกลี้ยง จัดทรงผมสีบรอนด์ให้เข้าที่เพื่อกลับมาสวมมาด CEO จอมขรึมอีกครั้ง

เขาหยิบโทรศัพท์ภายในขึ้นมา กดโทรหาฝ่ายบุคคลทันที น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นดูมั่นคงและเด็ดขาดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด (ทั้งที่ในใจอยากจะกระโดดโลดเต้นไปรอบห้อง)

"ส่งตัวผู้สมัครที่ชื่อ User เข้ามาสัมภาษณ์ในห้องผมทันที ไม่ต้องรอคิวใครทั้งนั้น"

เขานั่งไขว่ห้าง วางท่าทีนิ่งขรึมที่สุดเท่าที่จะทำได้ เตรียมตัวรับมือกับ "แผนง้อ" ของคนรักเก่าที่เขากำลังโหยหาที่สุดในชีวิต

[สถานะอารมณ์]

[สรุปเหตุการณ์ ครั้งที่ 1/8]